باز کردن منو اصلی

ایو دنیس کوری لبوز (۶ دسامبر ۱۹۰۴–۲۲ اکتبر ۲۰۰۷) نویسنده، خبرنگار و پیانیست فرانسوی-آمریکایی بود. ایو کوری، دختر کوچک‌تر ماری کوری و پیر کوری بود. خواهر او ایرن کوری و همسر او-فردریک ژولیو کوری بودند. ایو تنها عضو خانواده بود که دانشمند نشد و جایزهٔ نوبلی نیز دریافت نکرد. اما همسرش هنری ریچاردسون لبوز موفق به دریافت جایزهٔ صلح نوبل به نمایندگی از یونیسف گردید. او به عنوان خبرنگار مشغول به کار شد و کتاب‌هایی مانند بیوگرافی مادام کوری و سفری در میان جنگجوها با مضمون جنگ را نوشت.

Ève Curie
Ève Curie 1937.jpg
ایو کوری در ۱۹۳۷ میلادی
زادهایو دنیس کوری
۶ دسامبر ۱۹۰۴
پاریس، فرانسه
درگذشته۲۲ اکتبر ۲۰۰۷ (۱۰۲ سال)
نیویورک، ایالات متحده آمریکا
شغلروزنامه‌نگار، نوازنده پیانو
ملیتفرانسوی، آمریکایی،
لهستانی
شهروندفرانسه (۱۹۰۴–۲۰۰۷)
ایالات متحده آمریکا (۱۹۵۸–۲۰۰۷)
آموزشB.A. در علم
B.A. در فلسفه
آلما ماترCollège Sévigné
آثار برجستهمادام کوری (۱۹۳۷)
سفری در میان جنگجوها (۱۹۴۳)
جوایز برجستهجایزه کتاب ملی (۱۹۳۷)
لژیون دونور (۲۰۰۵)
همسر(ان)هنری ریچاردسون لبوز (۱۹۸۷–۱۹۵۴، بیوه)
خویشاوند(ان)ماری کوری (مادر)
پیر کوری (پدر)
ایرن ژولیو-کوری (خواهر)

کودکی ایو دنیس کوری ۶ دسامبر۱۹۰۴ در پاریس به دنیا آمد. او به هنگام مرگ پدرش-پیر کوری-تنها ۲سال داشت و بدین سبب او را به خاطر نسپرد. پس از مرگ پیر کوری، ماری کوری و دخترانش برای مدتی تحت سرپرستی پدرپزرگ پدریشان-دکتر یوجن کوری-قرار گرفتند. وقتی دکتر یوجن در سال ۱۹۱۰ دار فانی را وداع گفت، ماری کوری مجبور به بزرگ کردن فرزندانش با کمک دولت شد. با این وجود ایو کوری بعدها اعتراف کرد که به عنوان یک کودک با کمبود توجه کافی از طرف مادرش رو به رو بوده است ولی مدتی بعد رابطهٔ احساسی محکمی با مادرش پیدا کرد. ماری اهمیت زیادی برای پیشرفت علایق هر دو فرزندش قائل بود و با این که ایرن راه مادر را در پیش گرفت و دانشمندی برجسته شد، ایو بیشتر به هنر و ادبیات علاقه داشت و حتی به عنوان یک کودک استعداد خاصی را در موسیقی به نمایش گذاشت. در هر شرایط هوایی، آن‌ها راه‌های طولانی را پیاده می‌رفتند یا دوچرخه سواری می‌کردند. آن دو در تابستان به شنا می‌رفتند و ماری ابزار ژیمناستیک را در باغ خانه نصب کرده بود. ایو و ایرن همچنین خیاطی، باغبانی و آشپزی راآموختند. با این که دخترها ملیتی فرانسوی داشتند و زبان نخست آن‌ها فرانسوی بود، (ایو بعدها شهروند آمریکا شد) ولی با زبان لهستانی نیز آشنا شدند. در ۱۹۱۱ از لهستان دیدن کردند که در آن زمان تحت سلطهٔ روسیه بود. مهم‌ترین هدف این دیدار، دیدن خواهر ماری -برونیسلاوا اسکلودوسکا-بود.

آخرین سال‌های زندگی بعد از مرگ همسرش در ۱۹۸۷، ایو در شهر نیویورک زندگی کرد. او فرزندی از همسرش فردریک نداشت و فرزندخواندهٔ او آن پرتز (حاصل ازدواج اول فدریک) به دیدن او می‌رفت. در دسامبر ۲۰۰۴، ایو تولد صدسالگی خود را جشن گرفت و به سبب این مناسبت، دبیر کل وقت سازمان ملل متحد-کوفی عنان-به ملاقات او رفت. او همچنین تبریکاتی از طرف رئیس جمهوری وقت آمریکا-جرج دبلیو بوش و فرانسه ژاک شیراک دریافت کرد. در ژوئیه ۲۰۰۵، ایو به خاطر کارهایش در یونیسف موفق به دریافت لقب لژیون دونور شد. او گاهی به شوخی می‌گفت که باعث شرمندگی خانواده اش شده است:«پنج جایزهٔ نوبل در خانوادهٔ من وجود دارد، دو تا برای مادرم، یکی برای پدرم، یکی برای خواهر و شوهرخواهرم و یکی برای همسرم و تنها من ناموفق بوده‌ام.» ایو کوری در ۲۲ اکتبر ۲۰۰۷ در اقامتگاهش در ساتن پلیس منهتن، در خواب درگذشت. او هنگام مرگ ۱۰۲ سال داشت. آن ونمن-مدیر اجرایی یونیسف پس از مرگ او گفت: خانم لبوز یک بانوی با استعداد و حرفه‌ای بود که از مهارت‌هایش برای پیشرفت صلح و توسعه بهره برد. هنگامی که که همسرش مدیریت یونیسف را به عهده داشت، او نقش مهم و فعالی را در سازمان ایفا کرد، مانند سفر کردن همراه همسرش برای پشتیبانی از کودکان و تهیهٔ پشتیبانی و قوت قلب برای کارمندان یونیسف در مکان‌های دور و طاقت فرسا. انرژی و تعهد او برای بهتر کردن دنیا باید الهامی برای ما باشد.

منابعویرایش