باز کردن منو اصلی

دره‌شوری

یکی از طوایف ایل قشقایی
(تغییرمسیر از دره شوری)

محتویات

طایفه دره شوریویرایش

دره شوری نام یکی از طوایف ایل بزرگ قشقایی و همچنین نام یکی از نژادهای اصیل اسب ایران به شمار میرود، که در طایفه دره شوری از ایل قشقایی پرورش می‌یابد و از اصیل‌ترین اسبهای دنیاست [نیازمند منبع]، می‌باشد. نام درشوری از نام محل ییلاقی آن‌ها (دره شور) در منطقهٔ وردشت سمیرم (روستای فتح آباد، مهرگرد و حسین آباد کنونی) گرفته شده‌است اینان پس از ورود به فارس در این ناحیه سکونت کرده‌اند دره شور از محل (سمیرم) امروزه جز مراکز ییلاقی این طایفه است.[۱]

دره شوری، یکی از طوایف نیرومند و مشهور ایل قشقایی است که طبق آمار دولتی (۱۳۶۰) دارای ۶۴ تیره و ۵۱۶۹ خانوار (۲۷۳۹۶ نفر) بوده‌است؛ و در سال ۱۳۶۶ دارای ۵۲ تیره و ۴۰۳۷ خانوار بوده‌است.[۱]

قشقلاق و ییلاقویرایش

تعدادی از مردم این طایفه «تخته قاپو» گردیده و بقیه هم در حال «اِسکان» می‌باشند. امرار معاش آنان از گله داری و زراعت غلات است. منطقه سردسیر آنان پیرامون سمیرم، وردشت، خسروشیرین، سولیجان، سِمیرم علیا، قورتپه، سیاه وکلک سِمیرم و گرم آباد است.

گرمسیرشان دوگنبدان، حسین‌آباد، سر مشهد، جَرِه، خِشت، باشت و بابوئی، مَمَسَنی، گوراِسپید، هفت دشت ماهور، کوهمره توران، کوه براق، بشارجان،کوه سرخ، پیرامون کازرون، هفت دشت، پیر سرخ باشت، کوه سیاه و قره دشت براق است.

وجه تسمیهویرایش

نام این طایفه در فهرست‌های فارسنامه و فرمانفرما ذکر شده‌است. بعد از قدرت یافتن خانهای دره شوری که نسبتی با ایلخانهای قشقائی نداشتند بسیاری از طوایف اطراف ییلاق و قشلاق خود را به اطاعت واداشتند و به صورت یک واحد یکپارچه ایلی درآوردند و خود قدرتی در مقابل ایلخان ایجاد کردند. در حال حاضر طایفه «دره شوری» متشکل از تیره‌های مختلف است که طی قرن‌ها زندگی کنار یکدیگر با هم خویشاوند و متحد شده و از نظر تشکیلاتی و سیاسی یک واحد هستند.

از کلانتران طایفه ( خوانین ) میتوان از حاج جعفرقلی خان پناه پور ، حسین خان دره شوری ، نصرالله خان پناه پور ، زکی خان فرهنگ و زیاد خان دره شوری میتوان نام برد ، طایفه دره شوری در سال‌های اخیر به زراعت و باغداری توجه زیادی کرده اندو گروه‌های زیادی از آن‌ها به زندگی یکجانشینی پرداخته‌اند. طایفه دره شوری یکی از طوایف پر جمعیت ایل قشقایی است و مردم آن به داشتن و پرورش اسب معروفیت دارند.[۲]

پانویسویرایش

جستارهای وابستهویرایش

منابع و توضیحاتویرایش

شهریاران گمنام - نوشته کسروی