باز کردن منو اصلی

دیگوکسین

ترنجبين

دیگوکسین (به انگلیسی: Digoxin)

دیگوکسین
سامانه‌شناسی نام (آیوپاک)
4-[(3S,5R,8R,9S,10S,12R,13S,14S)-3-[(2S,4S,5R,6R)-5-[(2S,4S,5R,6R)-5-[(2S,4S,5R,6R)-4,5-dihydroxy-6-methyl-oxan-2-yl]oxy-4-hydroxy-6-methyl-oxan-2-yl]oxy-4-hydroxy-6-methyl-oxan-2-yl]oxy-12,14-dihydroxy-10,13-dimethyl-1,2,3,4,5,6,7,8,9,11,12,15,16,17-tetradecahydrocyclopenta[a]phenanthren-17-yl]-5H-furan-2-one
داده‌های بالینی
نام تجاری Lanoxin
AHFS/دانشنامه دراگز monograph
مدلاین پلاس a682301
رده بارداری A (Au), C (U.S.)
تجویز Oral, Intravenous
داده‌های فارماکوکینتیکی
فراهمی زیستی 60 to 80% (Oral)
پیوند پروتئینی ۲۵٪
متابولیسم Hepatic (16%)
نیمه‌عمر 36 to 48 hours
(patients with normal renal function)
3.5 to 5 days
(patients with impaired renal function)
دفع گرده (کالبدشناسی)
شناسه
شماره سی‌ای‌اس 20830-75-5 ✔Y
کد ATC C01AA05
پاب‌کم CID 2724385
بانک‌دارو DB00390
کم‌اسپایدر 2006532 ✔Y
UNII 73K4184T59 ✔Y
KEGG D00298 ✔Y
ChEBI CHEBI:۴۵۵۱ ✔Y
ChEMBL CHEMBL1751 ✔Y
داده‌های شیمی
فرمول C41H64O۱۴ 
وزن مولکولی ۷۸۰٫۹۳۸ g/mol
SMILES eMolecules & PubChem
Physical data
دمای ذوب ۲۴۹٫۳ °C (481 °F)

محلول در آب ۰٫۰۶۴۸ mg/mL (20 °C)
 ✔Y(what is this?)  (verify)

رده درمانی: گلیکوزید قلبی.

اشکال دارویی: قرص، الگزیر، قطره، آمپول

موارد مصرفویرایش

دیگوکسین از قدیمی‌ترین داروهای ضدآریتمی به‌شمارمی‌رود و در درمان نارسایی قلبی و آریتمی فوق بطنی (به‌ویژه فیبریلاسیون دهلیزی) مصرف می‌شود و اثر کلی آن، تقویت قدرت عضلانی افراد مبتلا به نارسایی قلبی می‌باشد.

مکانیسم اثرویرایش

دیگوکسین نیروی انقباضی قلب را افزایش و هدایت الکتریکی آن را کاهش می‌دهد. احتمالاً افزایش نیروی انقباضی عضله قلب، ناشی‌از مهار پمپ مبادله یون‌های سدیم و پتاسیم در غشای سلولی عضله قلب می‌باشد. بر اثر بلوک این پمپ سطح سدیم داخل سلولی افزایش می‌یابد و منجر به کاهش فعالیت پمپ سدیم/کلسیم (NCX)در غشای سلول‌های میوکارد می‌شود. حاصل نهایی این فرایند افزایش سطح یون‌های‌کلسیم در داخل سلول‌های میوکارد است که بر فعالیت انقباضی فیبرهای میوکارد افزوده می‌شود. این دارو سرعت هدایت قلبی را کاهش و دوره تحریک‌ناپذیری گره دهلیزی ـ بطنی را افزایش می‌دهد.

فارماکوکینتیکویرایش

فراهمی زیستی قرص دیگوکسین ۸۰–۶۰٪، الگزیر و محلول تزریقی آن ۸۵–۷۰٪ است. پیوند دیگوکسین به پروتئین کم می‌باشد(۲۰٪). متابولیسم این دارو به‌میزان کم در کبد صورت‌می‌گیرد. نیمه عمر دارو ۴۸–۳۶ ساعت است که در صورت‌ابتلا به بی‌ادراری، ۶–۴ روز خواهدبود. اثر دارو از راه خوراکی پس از ۲–۰/۵ساعت و از راه تزریقی پس از ۳۰–۵ دقیقه‌شروع می‌شود. زمان لازم برای رسیدن به‌اوج اثر از راه تزریقی ۴–۱ ساعت و از راه‌خوراکی ۶–۲ ساعت است. طول اثر دارو ۲ تا ۶ روز است. دفع‌دیگوکسین کلیوی است.

عوارض جانبیویرایش

بی‌اشتهایی، تهوع، استفراغ، درد شکم اغلب با مصرف مقادیر زیاد دارو مشاهده می‌شود. اختلالات بینایی(مشاهده حاله سبز رنگ اطراف اجسام)، سردرد، خواب‌آلودگی، اغتشاش فکر، توهم،هایپرکالمی، آریتمی و بلوک قلبی با مصرف این دارو گزارش شده‌است.


مسمومیت با دیگوکسینویرایش

در مسمومیت حاد این دارو علی الخصوص در خودکشیها فرد دچار هیپرکالمی می شود و نباید تجویز پتاسیم صورت بگیرد ولی در مسمومیت مزمن با دیگوکسین علائمی چون هیپوکالمی ، هیپومنیزمی و هیپرکلسمی صورت میگرد که ابتدا باید پتاسیم تجویز کرد و درصورت بهبود نیافتن علائم میتوان از داروهای ضدآریتمی (نظیر لیدوکائین) و آنتی بادی های ضد دیگوکسین استفاده نمود.

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

  • فرهنگ داروهای ژنریک ایران، دکتر حشمتی، ۱۳۸۷