زبان بشاکردی

بَشکَردی یا بَشاکَردی، نام یکی از زبان‌های ایرانی از گویش‌های غربی است. بَشکَردی نام گویش‌هایی است که بین گویش‌های فارس و اچمی در غرب، و زبان بلوچی در جنوب‌شرق ایران قرار می‌گیرند. گویش بَشکَردی فقط مخصوص به بَشاکَرد نیست و با زبان اچمی و کُمزاری (کومزاری) در یک گروه قرار می‌گیرند. مردم منطقهٔ بزرگ و پهناور هشتبندی (هشت‌بندی) و بخش رودخانه در استان هرمزگان و شهرستان‌های منوجان و کَهنوج و قلعه‌گنج در جنوب استان کرمان و مناطق دیگر به این گویش با تفاوت‌های اندک صحبت می‌کنند.[۱]


پانویسویرایش

  1. دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، جلد دهم، تهران، ۱۳۸۰، صص ۵۴۸–۵۴۹