باز کردن منو اصلی

سیدنی شلدون

نویسنده و فیلمنامه‌نویس آمریکایی

سیدنی شلدون (به انگلیسی: Sidney Sheldon) (زاده ۱۱ فوریه ۱۹۱۷ - درگذشته ۳۰ ژانویه ۲۰۰۷) رمان‌نویس معروف آمریکایی بود. شلدون پیش از روی‌آوردن به رمان‌نویسی، فیلمنامه‌ها و نمایشنامه‌هایی نوشت که او را برنده جایزه‌هایی همچون اسکار بهترین فیلمنامه‌نویسی و جایزه نمایشنامه‌نویسی تونی کردند. او در داستان‌نویسی بسیار موفق بود و با انتشار تنها ۱۸ رمان هفتمین پرفروش‌ترین نویسنده تاریخ است.[۱]

سیدنی شلدون
نام اصلی Sidney Schechtel
زادروز ۱۱ فوریهٔ ۱۹۱۷
شیکاگو، ایلینوی، ایالات متحده آمریکا
مرگ ۳۰ ژانویهٔ ۲۰۰۷ (۸۹ سال)
رانچو مایراج، کالیفرنیا
ملیت آمریکایی
علت مرگ عوارض ناشی از ذات الریه
پیشه رمان‌نویس
سال‌های نویسندگی ۲۰۰۷-۱۹۶۹
همسر(ها) جین کافمن هادینگ (۱۹۴۸-۱۹۴۵)
جورجا کرترایت (۱۹۸۵-۱۹۵۱)
آلکساندرا شلدون (۲۰۰۷-۱۹۸۹)
فرزندان یک فرزند از همسر دوم
صفحه در دادگان فیلم‌ها

وی افزون بر رمان‌نویسی بیش از ۳۰ فیلمنامه، ۲۵۰ فیلمنامه تلویزیونی و ۱۰ نمایشنامه نوشت.[۲] آثار شلدون در بیشتر کشورهای دنیا منتشر شده و عنوان نویسنده‌ای را که رمان‌هایش بیشترین ترجمه جهانی را داشته، به‌دست آورد. ناشر آثارش، برآورد کرده‌است که تا زمان مرگ شلدون ۲۷۵ میلیون نسخه از کتاب‌های او در بازار کتاب دنیا مورد خرید و فروش قرار گرفته‌است.[۳]

محتویات

زندگی‌نامهویرایش

شلدون در سال ۱۹۱۷ در شیکاگو، ایلینوی زاده شد. والدین‌اش هر دو کم‌سواد بودند. او در ۱۷ سالگی به اجبار به لس‌آنجلس رفت و در استودیوی فیلم‌سازی یونیورسال به کار مشغول شد. شلدون در دهه ۱۹۳۰ برای کمک به خانواده‌اش، مشاغلی مانند گویندگی تئاتر، فروشندگی کفش و حتی گارسونی در رستوران را تجربه کرد. او تحصیل در دانشگاه نورثوسترن را نیمه‌تمام رها کرد و در جریان جنگ جهانی دوم در نیروی هوایی آمریکا خدمت کرد و در پایان جنگ در استودیوی فاکس قرن بیستم به‌عنوان فیلمنامه‌نویس مشغول به‌کار شد. او در سال ۱۹۵۱ ازدواج کرد. او همسر اول خود را در سال ۱۹۸۵ از دست داد و در سال ۱۹۸۹ برای بار دوم ازدواج کرد.[۴] شلدون سرانجام در بیمارستانی در نزدیکی پالم اسپرینگز کالیفرنیا در اثر ذات‌الریه درگذشت.[۵]

حرفهویرایش

شلدون در سال ۱۹۴۷ برای نوشتن فیلم‌نامهٔ مرد مجرد و دختر جوان برندهٔ جایزه اسکار شد. شلدون با نوشتن فیلمنامه‌های دیگری همچون رژه عید پاک به شهرت دست یافت. در سال ۱۹۵۹ با نوشتن نمایشنامه تلویزیونی سرخ‌موی برادوی، جایزه تونی را کسب کرد. پس از آن نگارش نمایشنامه‌هایی دیگر برای تئاتر برادوی، بر شهرت‌اش افزود. شلدون در سال ۱۹۷۰ و در سن ۵۲ سالگی نخستین رمان خود به نام صورت عریان را انتشار داد. این رمان جایزه ادگار آلن پو را برای او به‌همراه داشت. رمان بعدی او، آن سوی نیمه شب (۱۹۷۴) موقعیت او را به‌عنوان یک نویسنده آثار پرفروش تثبیت کرد.[۲] تاکنون بیش از نیمی از رمان‌های شلدون مورد اقتباس فیلم‌های سینمایی و تلویزیونی قرار گرفته‌اند.[۱]

آثارویرایش

رمان‌هاویرایش

خودزندگی‌نامهویرایش

گزیده نمایشنامه‌هاویرایش

  • سرخ‌موی برادوی (۱۹۵۹)
  • پتی دوک
  • من زنی را خواب می‌بینم
  • آلیس در خدمت نظامی
  • بیوه شادمان
  • فشفشه

گزیده فیلمنامه‌هاویرایش

پانویسویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «سیدنی شلدون رمان نویس آمریکایی درگذشت». رادیو فردا. ۱۲ بهمن ۱۳۸۵. دریافت‌شده در ۲۱ تیر ۱۳۸۸.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ خزائل ۱۳۸۴، ص ۲۷۹۹ (=صفحات کتاب در جلد ۴)
  3. «دنیا برای "سیدنی شلدون" به آخر رسید». خبرگزاری مهر. ۱۱ بهمن ۱۳۸۵. دریافت‌شده در ۲۱ تیر ۱۳۸۸.
  4. خزائل ۱۳۸۴، ص ۲۷۹۸ (=صفحات کتاب در جلد ۴)
  5. «سیدنی شلدون درگذشت». کتاب نیوز. ۱۱ بهمن ۱۳۸۵. دریافت‌شده در ۲۱ تیر ۱۳۸۸.

منابعویرایش

  • خزائل، حسن، فرهنگ ادبیات جهان. چاپ اول تهران: نشر کلبه، ۱۳۸۴

پیوند به بیرونویرایش