عبدالرحمن بن فیصل آل سعود

عبدالرحمن بن فیصل بن ترکی بن عبدالله بن محمد بن سعود بن محمد بن مقرن آل سعود (زاده ۱۸۴۵ - درگذشته ۱۹۲۸) آخرین امیر امارت نجد (دولت دوم سعودی) بود. او جوانترین پسر فیصل بن ترکی بن عبدالله آل سعود و پدر ملک عبدالعزیز بنیان‌گذار عربستان سعودی بود. عبدالرحمن در فاصله سال‌های ۱۸۸۹ تا ۱۹۰۱ ریاست آل سعود را برعهده داشت.

عبدالرحمن بن فیصل آل سعود
Al saud abdulrahman al faisal.jpg
سلطنت۱۸۷۵–۱۸۷۶
۱۸۸۹–۱۸۹۱
نام کاملعبدالرحمن بن فیصل بن ترکی بن عبدالله بن محمد بن سعود بن محمد بن مقرن
زاده۱۸۴۵ میلادی
زادگاهریاض
درگذشته۱۹۲۸ میلادی (۸۳ سال)
مکان مرگریاض
بعد ازسعود بن فیصل بن ترکی
عبدالله بن فیصل بن ترکی
قبل ازمحمد بن عبدالله آل‌راشد
همسر
  • ساره بنت احمد بن محمد بن ترکی السدیری
  • الجوهره بنت احمد بن محمد بن ترکی السدیری
  • ساره بنت جلوی بن ترکی بن عبدالله بن محمد بن سعود بن محمد بن مقرن آل سعود
  • منیره بنت هتیمی الثنیان المهاشیر الخالدی
  • شاهه بنت محمد بن عجران العجران الخالدی
  • عمشاء بنت فراج العجران الخالدی
  • طرفه بنت عبدالعزیز المعمر
  • فاطمه بنت عبدالرحمن الخالدی
فرزندان
  • پسران:
    ملک عبدالعزیز بن عبدالرحمن آل سعود
    محمد بن عبدالرحمن آل سعود
    سعد اول بن عبدالرحمن آل سعود
    سعود بن عبدالرحمن آل سعود
    عبدالله بن عبدالرحمن آل سعود
    مساعد بن عبدالرحمن آل سعود
    فیصل بن عبدالرحمن آل سعود
    عبدالمحسن بن عبدالرحمن آل سعود
    فهد بن عبدالرحمن آل سعود
    احمد بن عبدالرحمن آل سعود
    سعد دوم بن عبدالرحمن آل سعود
  • دختران:
    نوره بنت عبدالرحمن آل سعود
    منیره بنت عبدالرحمن آل سعود
    هیا بنت عبدالرحمن آل سعود
    حصه بنت عبدالرحمن آل سعود
    الجوهره بنت عبدالرحمن آل سعود
    موضی بنت عبدالرحمن آل سعود
    ساره بنت عبدالرحمن آل سعود
    دلیل بنت عبدالرحمن آل سعود
    شاهه بنت عبدالرحمن آل سعود
    شیخه بنت عبدالرحمن آل سعود
    شریفه بنت عبدالرحمن آل سعود
    لولوه بنت عبدالرحمن آل سعود
سلسلهآل سعود
پدرفیصل بن ترکی بن عبدالله بن محمد بن سعود بن محمد بن مقرن آل سعود
مادرساره بنت مشاری بن عبدالرحمن بن حسن بن مشاری بن سعود بن محمد بن مقرن آل سعود
عقاید مذهبیسنی (وهابیت)

جنگ داخلی خانوادگیویرایش

هنگامی که برادران عبدالرحمن، سعود و عبدالله در سال ۱۸۶۵ بر سر قدرت با یک‌دیگر درگیر بودند عبدالرحمن و برادرش محمد به حمایت از سعود متمایل شدند. در سال ۱۸۷۱ پس از آنکه سعود ریاض را تسخیر کرد، عبدالرحمن را برای جلب نظر امپراتوری عثمانی جهت کمک به امارت نجد به بغداد فرستاد. او پس از دو سال مذاکره بی‌حاصل با عثمانی به عربستان بازگشت و سعی کرد الحسا در شرق عربستان را که در اختیار عبدالله بود تسخیر کند اما در این امر نیز ناکام شد سپس به ریاض بازگشت. عبدالرحمن پس از مرگ سعود در سال ۱۸۷۵ به عنوان جانشین شناخته شد. اما پس از یک سال ریاض توسط عبدالله تسخیر شد و او مجبور به کناره گیری از مقامش شد.

در سال ۱۸۸۷ پسران سعود بن فیصل با ترک مخاصمه بین یکدیگر توانستند عبدالله، عموی خود را دستگیر کنند.

امیر امارت رشیدی توانست در برابر عبدالرحمان، عبدالله را آزاد کنند. عبدالله به حائل رفت و امیر امارت رشیدی او را به عنوان حاکم ریاض منصوب کرد. عبدالرحمن توانست در سال ۱۸۷۷ قیام کند و ریاض را تسخیر کند و از آن دفاع کند اما تلاش او برای گسترش کنترل و قدرتش به طرز فاجعه باری به پایان رسید. زمانی که عبدالرحمن در سال ۱۸۸۹ به رهبر بی قید و شرط خاندان سعودی تبدیل شد به ریاض حمله کرد و آنجا را اشغال کرد. به هر حال نیروهای سعودی در نبرد الملیداء شکست خوردند، و عبدالرحمان و خانواده اش مجبور به فرار شدند.

سال‌های آخر و مرگویرایش

او همراه با خانواده اش به بیابان ربع الخالی در جنوب شرقی عربستان و به میان بادیه نشینان بنی مره فرار کردند. پس از آن او به بحرین به نزد خاندان آل خلیفه و درنهایت به خاندان آل صباح در کویت پناه بردند. عبدالرحمن در کویت سعی کرد اسلام وهابی را گسترش دهد و سلسه سعودی را بازسازی کند.

پس از شکست در نبرد الصریف در سال ۱۹۰۰ او از تمام جاه طلبی‌هایش برای بازیابی میراث خاندان سعودی دست کشید. سال‌ها بعد و هنگامی که پسرش عربستان مدرن را بنا نهاد عبدالرحمن به عنوان امام و رهبر معنوی عربستان شناخته شد و این در حالی بود که ملک عبدالعزیز قدرت سلطنتی و نظامی را در دست داشت. عبدالرحمن در سال ۱۹۲۸ در ریاض در گذشت.

منابعویرایش

پیوند به بیرونویرایش