علاءالدین خلجی

علی گرشاسب مشهور به علاءالدین خلجی یا علاءالدین غلجي دومین پادشاه افغان ترکتبار[۲][۳][۴][۵] دودمان غلجایی ها بود که از سال ۱۲۹۶ تا ۱۳۱۶ میلادی بر بخش‌هایی از هند حکومت کرد.[۶][۷] او قدرتمندترین و بزرگترین حاکم خاندانش بود و قلمرو فرمانروایی خود را چهار برابر افزایش داد.[۸] وی در متون تاریخی هند به اسکندر ثانی مشهور است. پیروان مذاهب هندو او را شخصیتی «خونخوار، چپاولگر، حریص و جاه‌طلب» می‌دانند.[۹]

علاءالدین خلجی
سکندر ثانی
سلطان
Portrait of Sultan 'Ala-ud-Din, Padshah of Delhi.jpg
پرتره‌ای از سلطان علاءالدین خلجی
سلطان دهلی دودمان خلجی
سلطنت۱۲۹۶–۱۳۱۶
تاج‌گذاری۱۲۹۶، دهلی
پیشینجلال‌الدین فیروز خلجی
جانشینقطب‌الدین مبارک شاه
زاده۱۲۶۶
قلات خلجی، افغانستان[۱]
درگذشته۴ ژانویهٔ ۱۳۱۶ (۵۰ سال)
دهلی، هند
آرامگاه
دهلی، هند
همسر(ان)ملکه جهان
دودماندودمان غلجایی ها

بر اساس زندگی سلطان علاءالدین فیلم بالیوودی به نام پادماواتی ساخته شده‌است که مورد اعتراضات بسیار توسط هندوهای تندرو و مسلمانان واقع شد هندوها معتقد بودند شخصیت این پادشاه در این فیلم تلطیف شده در حالیکه مسلمانان معتقد بودند این فیلم بیش از حد به تخریب چهره علاءالدین پرداخته‌است.

به هر شکل سلطان علاءالدین خلجی یکی از جنجالی‌ترین چهره‌های هندوستان است، برخی او را فردی خشن و خونریز توصیف کرده‌اند و برخی نیز او را فردی شجاع و کشور گشا دانسته و اتهاماتی که به وی منصوب شده را تخریب چهره او عنوان می‌کنند.

بر سر این شخصیت درگیری‌هایی روی داده‌است. مسلمانان معتقدند رسانه‌های هندو تخریب گسترده چهره این سلطان مسلمان را با اتهام زنی در فیلم‌ها در دستور کار دارند. اما هندوها معتقدند مسلمانان به دلایل مذهبی واقعیت‌هایی را نمی‌پذیرند.

وی بر نواحی شمالی شبه جزیره هند حکومت می‌کرد و دهلی را به عنوان پایتخت برگزیده بود. وی در همان شهر تاجگذاری کرد و پس از مسمومیت در همان‌جا نیز دفن شد.

برگزیدن لقب سکندر ثانیویرایش

سلطان علاءالدین پس از کسب ثروت و قدرت مغرور شد و بر آن شد که مانند اسکندر مقدونی دست به جهانگشایی بزند. از این‌رو خود را سکندر ثانی خواند و در خطبه و سکه او را چنین نامیدند. یکی از امرا به سلطان علاءالدین پیشنهاد کرد، برای تحکیم دین اسلام به غزای با کفار بپردازد و مناطق جنوبی هندوستان، مانند رنتهنبور، جالور، چندیری و مناطق شرقی و مناطق شمالی یعنی لَمغان و کابل را تصرف کند. همچنین در برابر حملات مغولان، دیبال‌پور و ملتان را مستحکم نماید.[۱۰][۱۱][۱۲]

جستارهای وابستهویرایش

نگارخانهویرایش

منابعویرایش

  1. Hermann Kulke, Dietmar Rothermund: Geschichte Indiens. Von der Induskultur bis heute. 2. verbesserte und aktualisierte Auflage. Beck, München 1998, شابک ‎۳−۴۰۶−۴۳۳۳۸−۳ (Beck's historische Bibliothek).
  2. Khan, Yusuf Husain (1971). Indo-Muslim Polity (Turko-Afghan Period). Indian Institute of Advanced Study.
  3. Society, Pakistan Historical (1995). Journal of the Pakistan Historical Society. Pakistan Historical Society. Bengal long before the formal Turco - Afghan conquest conducted by Bakhtiyar Khalji * at the end of the twelfth century . Although Islamic state power came to Bengal by ...
  4. Fisher, Michael H. (18 October 2018). An Environmental History of India: From Earliest Times to the Twenty-First Century. Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-11162-2. In 1290, the Turk-Afghan Khalji clan ended the first mamluk dynasty and then ruled in Delhi until one of their own Turkish mamluk commanders rebelled and established his own Tugluq dynasty
  5. Bose, Saikat K. (20 June 2015). Boot, Hooves and Wheels: And the Social Dynamics behind South Asian Warfare. Vij Books India Pvt Ltd. ISBN 978-93-84464-54-7. ... by the Turco–Afghan dynasty of the Khiljis.5 Aybak and Iltutmish, who campaigned with ambivalent success in Rajputana, had encouraged an independent adventurer called Muhammad b. Bakhtyar Khilji (different from the Khilji sultans and ..
  6. "Khaljī dynasty | Indian dynasty".
  7. Sultan Alauddin Khilji بایگانی‌شده در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine The Muntakhabu-’rūkh by Al-Badāoni (16th century historian), Packard Humanities Institute
  8. History & Civics 7 (Col. Ed.) By Consulting Editors - Behula Khan, Subhadra Sen Gupta & Monisha Mukundan, SJ Mitchell, p36.
  9. چرا فیلم هندی پدماوتی جنجالی شد، بی‌بی‌سی فارسی
  10. ضیاءالدین برنی، تاریخ فیروزشاهی، ج۱، ص۲۶۲–۲۷۲، چاپ سیداحمدخان، کلکته ۱۸۶۲.
  11. احمدبن محمد مقیم هروی، طبقات اکبری، ج۱، ص۱۴۴ تا ۱۴۷، چاپ بی دی و محمد هدایت حسین، کلکته (۱۹۲۷–۱۹۳۵)
  12. SM Ikram, History of Muslim civilisation in India and Pakistan (۹۳،۱۲۷۳/۷۱۱،۱۸۵۶): a political and cultural history, Karachi ۱۹۹۵، ج۱، ص۹۱ تا۹۲.

پیوند به بیرونویرایش