ماکروفاژ

نوعی گلبول سفید خون

ماکروفاژها (به صورت Mφ و MΦ یا MP هم نوشته می‌شود) (از یونانی μακρός با تلفظ makrós به معنای "بزرگ"، و φαγεῖν با تلفظ phagein به معنای "خوردن") نوعی گلبول سفید دستگاه ایمنی است که باقی‌مانده‌های سلولی، مواد بیگانه، میکروب‌ها، سلول‌های سرطانی و هرچیز دیگری که پروتئین‌های ویژه سلول‌های سالم بدن بر روی سطحش نداشته باشد را در فرآیندی به نام بیگانه‌خواری می‌بلعد.[۲][۳]

ماکروفاژ
Macrophage.jpg
ماکروفاژی در موش که "بازوان" خود را کشیده است (فیلوپودیا)[۱] تا دو ذره که احتمالاً بیماری‌زا هستند را فرو برد. رنگ‌آمیزی با تریپان آبی.
جزئیات
تلفظ/ˈmakrə(ʊ)feɪdʒ/
دستگاهدستگاه ایمنی
کارکردبیگانه‌خواری
شناسه‌ها
لاتینMacrophagocytus
کوته‌نوشت(ها)Mφ, MΦ
MeSHD008264
THH2.00.03.0.01007
FMA63261

این بیگانه‌خواران بزرگ، اساساً در تمام بافت‌هایی که در آن با حرکات آمیبی جهت یافتن بیماری‌زاهای بالقوه گشت می‌زنند، یافت می‌گردند.[۴] آن‌ها به اشکال مختلفی (با نام‌های مختلف) در سراسر بدن در می‌آیند (مثل هیستوسیت‌ها، سلول‌های کوپفر، ماکروفاژهای آلوئولار، میکروگلیاها و سایر اشکال). اما همه آن‌ها بخش‌هایی از دستگاه فاگوسیت تک‌هسته‌ای می‌باشند. آن‌ها در کنار عمل بیگانه‌خواری، نقش حیاتی در دفاع غیر اختصاصی داشته (دستگاه ایمنی ذاتی) و همچنین به شروع سازوکار دفاع اختصاصی (دستگاه ایمنی تطبیقی) نیز با بکارگیری بقیه سلول‌های ایمنی چون لنفوسیت‌ها، کمک می کنند. به عنوان مثال، ماکروفاژها از نظر عرضه آنتی‌ژن به لنفوسیت T اهمیت دارند. در انسان‌ها، بدعملکردی ماکروفاژها، موجب بیماری های جدی چون بیماری گرانولوماتوز مزمن شده که منجر به عفونت‌های مکرری می‌گردد.

ماکروفاژها، به غیر از التهاب و تحریک دستگاه ایمنی، نقش ضد التهابی مهمی داشته و می توانند از طریق آزادسازی سیتوکین‌ها، موجب کاهش واکنش ایمنی گردند. ماکروفاژهایی که التهاب را تشدید می کنند، به نام M1 شناخته شده، در حالی که ماکروفاژهای کاهنده التهاب و تشویق کننده ترمیم بافتی را M2 می‌نامند.[۵] این تمایز، منعکس کننده متابولیسمشان است؛ ماکروفاژهای M1 توانایی منحصر بفردی در متابولیزه کردن آرژنین به مولکول‌های "قاتل"، یعنی نیتریک اکسیدها دارند، در حالی که ماکروفاژهای M2 توانایی منحصربفردی در متابولیزه کردن آرژنین جهت ترمیم مولکول اورنیتین دارند. با این حال، این دوگانگی اخیراً با کشف پیچیدگی‌های بیشتر، مورد تردید و پرسش قرار گرفته است.[۶]

ماکروفاژهای انسانی، در حدود ۲۱ میکرومتر قطر داشته[۷] و توسط مونوسیت‌های درون بافت تولید می‌گردند. آن‌ها را می توان با فلو سایتومتری یا ایمونوهیستوشیمی و با کمک بیان پروئین‌های ویژه ای چون این موارد، شناسایی کرد: CD14، ‏CD40، ‏CD11b، ‏CD64، ‏F4/80 (موش)\EMR1 (انسان)، لیزوزیم ام، ‏MAC-1‏\‏MAC-3 و CD68.[۸]

ماکروفاژها را اولین بار یک جانورشناس روسی به نام ایلیا مچینکو، در ۱۸۸۴ میلادی کشف کرد.[۹]

نقش جدید ماکروفاژها

کمک به قلب برای ایجاد ضربان بهینه

ماکروفاژها برای ضربان قلب ضروری اند. که این موضوع ماکروفاژها را اهداف مناسبی برای درمان بیماری‌هایی مانند آریتمی می‌نماید. مطالعات انجام شده روی موش‌های فاقد ماکروفاژ نشان داد که در این حیوانات ریتم الکتریکال قلب غیر نرمال بود.

محققان دریافتند که ماکروفاژها در گره دهلیزی-بطنی یا AV node در موش و انسان به فراوانی وجود دارند. این گره حاوی سلول‌های ماهیچه ای نیز هست که می‌توانند سیگنال انقباض را انتقال دهند.

وقتی سلول‌های ماهیچه ای قلب و ماکروفاژها را در دیش با هم کشت دادند دریافتند که این دو نوع سلول از نظر فیزیکی مرتبط بوده و به‌طور هم‌زمان از نظر الکتریکی تحریک شدند. به علت وجود این تعاملات ماکروفاژها شروع تحریک سلول‌های ماهیچه ای مجاور خود را تسهیل کردند. [۱۰]

منابع

  1. Kress, H; Stelzer, EH; Holzer, D; Buss, F; Griffiths, G; Rohrbach, A (10 July 2007). "Filopodia act as phagocytic tentacles and pull with discrete steps and a load-dependent velocity". Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America. 104 (28): 11633–8. Bibcode:2007PNAS..10411633K. doi:10.1073/pnas.0702449104. PMC 1913848. PMID 17620618.
  2. Mahla, RS; et al. (2021). "NIX-mediated mitophagy regulate metabolic reprogramming in phagocytic cells during mycobacterial infection". Tuberculosis. 126 (January): 102046. doi:10.1016/j.tube.2020.102046.
  3. "Regenerative Medicine Partnership in Education". Archived from the original on 25 April 2015. Retrieved 7 May 2015.
  4. Ovchinnikov DA (September 2008). "Macrophages in the embryo and beyond: much more than just giant phagocytes". Genesis. 46 (9): 447–62. doi:10.1002/dvg.20417. PMID 18781633. S2CID 38894501. Macrophages are present essentially in all tissues, beginning with embryonic development and, in addition to their role in host defense and in the clearance of apoptotic cells, are being increasingly recognized for their trophic function and role in regeneration.
  5. Mills CD (2012). "M1 and M2 Macrophages: Oracles of Health and Disease". Critical Reviews in Immunology. 32 (6): 463–88. doi:10.1615/CritRevImmunol.v32.i6.10. PMID 23428224.
  6. Ransohoff, Richard M (2016). "A polarizing question: do M1 and M2 microglia exist?". Nature Neuroscience. 19 (8): 987–991. doi:10.1038/nn.4338. ISSN 1097-6256. PMID 27459405. S2CID 27541569.
  7. Krombach F, Münzing S, Allmeling AM, Gerlach JT, Behr J, Dörger M (September 1997). "Cell size of alveolar macrophages: an interspecies comparison". Environmental Health Perspectives. 105 Suppl 5 (Suppl 5): 1261–3. doi:10.2307/3433544. JSTOR 3433544. PMC 1470168. PMID 9400735.
  8. Khazen W, M'bika JP, Tomkiewicz C, Benelli C, Chany C, Achour A, Forest C (October 2005). "Expression of macrophage-selective markers in human and rodent adipocytes". FEBS Letters. 579 (25): 5631–4. doi:10.1016/j.febslet.2005.09.032. PMID 16213494. S2CID 6066984.
  9. Semyon Zalkind (2001). Ilya Mechnikov: His Life and Work. Honolulu, Hawaii: University Press of the Pacific. pp. 78, 210. ISBN 978-0-89875-622-7.
  10. سعید کارگر. «نقش جدید برای ماکرفاژ ها کشف شد». مهندسی علوم زیستی.

رسانه

پیوندهای بیرونی