محمدرضا صفدری

محمدرضا صفدری (زاده ۵ مرداد ۱۳۳۲ در خورموج مرکز شهرستان دشتی در استان بوشهر)، نویسنده ایرانی است.[۱]

محمدرضا صفدری
زمینهٔ کاری داستان‌نویس
زادروز ۵ مرداد ۱۳۳۲
خورموج
ملیت ایران
محل زندگی تهران
پیشه نویسنده
سبک نوشتاری داستان کوتاه/ رمان
مدرک تحصیلی ادبیات‌نمایشی
دانشگاه تهران

صفدری فارغ‌التحصیل رشته ادبیات نمایشی از دانشگاه تهران و دبیر بازنشسته دبیرستان است. او از سال ۱۳۶۳ تا ۱۳۶۷ در جلسه‌های داستان‌خوانی پنج‌شنبه‌ها که در خانهٔ هوشنگ گلشیری و با حضور چند نویسنده جوان تشکیل می‌شد شرکت می‌کرد.[۱]

نقدهاویرایش

حسن میرعابدینی در صد سال داستان‌نویسی ایران به فضای جنوبی بخش عمده‌ای از ادبیات جنگ اشاره می‌کند و می‌نویسد: «نویسندگانی از قبیل احمد محمود، اصغر عبداللهی، محمدرضا صفدری و قاضی ربیحاوی می‌کوشند از زاویه طرح مسائل جنوب، به مسائل عام جامعه - به ویژه جنگ - بپردازند»[۲] او واقع‌گرایی صریح صفدری را در توصیف «فضاهای خشن و ماجراهای کارگری» یادآور آثار نویسندگانی چون ناصر تقوایی، نسیم خاکسار و مسعود میناوی می‌داند اما معتقد است «صفدری هنوز سبک ویژه خود را نیافته و صدایش از میان همهمهٔ انبوه داستان‌نویسان جنوبی به وضوح به گوش نمی‌رسد».[۳]

آثارویرایش

  • «سیاسنبو» (مجموعه داستان کوتاه) - ۱۳۶۸ نشر قصه
  • «تیله آبی» (مجموعه داستان کوتاه) - ۱۳۷۷ انتشارات زریاب
  • «من ببر نیستم پیچیده به بالای خود تاکم» (رمان) - ۱۳۸۱ نشر قصه
  • «سنگ و سایه» (رمان) - ۱۳۹۲
  • «شام آخر» (نمایشنامه)
  • «شوراب» (نمایشنامه)
  • «۸ داستان از نویسندگان جدید ایران» با مقدمه هوشنگ گلشیری - انتشارات اسفار
  • «با شب یکشنبه» (مجموعه داستان کوتاه) انتشارات نیماژ - ۱۳۹۶
  • افسانه‌های چهل‌گیسو، نشر نیماژ[۴]

جوایزویرایش

پانویسویرایش

منابعویرایش

پیوند به بیرونویرایش