باز کردن منو اصلی

میرزا محمدتقی شیرازی، فقیه، اصولی و از مراجع تقلید شیعی، مشهور به میرزای دوم[۱] در سال ۱۲۵۸ قمری در شیراز به دنیا آمد. وی پس از درگذشت سید محمدکاظم طباطبایی یزدی، مرجعیت عامه شیعه را بر عهده داشت.[۲]

میرزا محمدتقی شیرازی
شناسنامه
نام کاملمیرزا محمدتقی شیرازی
تاریخ تولد۱۲۵۸ قمری
زادگاهشیراز  ایران
محل تحصیلکربلا، سامرا، نجف
محل زندگیکربلا
تاریخ مرگ۱۳۳۸ قمری
شهر مرگکربلا،  عراق
مدفنحرم حسین بن علی
اطلاعات آموزشی
شاگردانآقا بزرگ تهرانی
سید مهدی حسینی شیرازی
عبدالکریم حائری
محمدجواد بلاغی نجفی
سید حسین طباطبایی قمی
سید جمال‌الدین گلپایگانی
و …
تالیفاتحاشیه بر مکاسب شیخ انصاری
حاشیه‌ای بر فرائد الاصول شیخ انصاری
شرح الارجوزة الرضاعیة
القصاعد الفاخرة فی مدح العترة الطاهرة
و …

تحصیلویرایش

برای فراگیری علوم دینی به کربلا رفت و از سید علی نقی طباطبایی و فاضل اردکانی درس آموخت. سپس به همراه فشارکی اصفهانی به سامرا رفت و در درس میرزا محمدحسن شیرازی شرکت کرد.[نیازمند منبع]

میرزا محمدتقی بعد از ترک سامرا، به کاظمین رفت و در آن جا حوزهٔ درسی ترتیب داد و پس از آن چندی در کربلا اقامت کرد و بعد به نجف رفت و ریاست حوزهٔ علمیهٔ نجف را بر عهده گرفت.[نیازمند منبع]

وی که به یکی از علمای بزرگ در عالم تشیع تبدیل شده بود، در سال ۱۳۳۷ و پس از فوت سید محمد کاظم یزدی، صاحب عروةالوثقی، مرجع تقلید شیعیان امامیه گردید.[نیازمند منبع]

شهرت وی، هنگامی در جهان اسلام بیش از پیش افزون شد که در جنگ جهانی اول، علیه انگلیس‌ها حکم جهاد داد که به «فتوای دفاعیه» مشهور است.[۳]

شاگردانویرایش

آثارویرایش

  • حاشیه بر مکاسب شیخ انصاری
  • حاشیه‌ای بر فرائد الاصول شیخ انصاری
  • شرح الارجوزة الرضاعیة
  • القصاعد الفاخرة فی مدح العترة الطاهرة
  • حاشیه بر العروة الوثقی
  • ذخیرة العباد لیوم المعاد[۶]

درگذشتویرایش

شیرازی در شب ۱۳ ذیحجه ۱۳۳۸ قمری درگذشت و صحن حرم حسین بن علی در کربلا دفن شد.[۷]

دربارهٔ علت مرگ او اختلاف شده‌است. سید مرتضی طباطبایی دربارهٔ کیفیت مرگ او می‌گوید:

«انگلیسی‌ها با نیرنگ و حیله به میرزا سم دادند و او را به قتل رساندند. این کار توسط یکی از کارگزارانشان که تظاهر به تدین و تقدس می‌کرد و به شغل عطاری مشغول بود، صورت گرفت…»[۸]

پانویسویرایش

  1. محمدعلی مدرس، ریحانة الادب، ج ۴، ص ۳۴۰ و ۳۴۱.
  2. آقا بزرگ تهرانی، نقباءالبشر، ج ۱، ص ۲۶۳.
  3. نورالدین شاهرودی، اسرة المجدد الشیرازی، ص ۱۰۲.
  4. سید حسین طباطبایی قمی
  5. آیت الله سید حسین طباطبایی قمی
  6. الذریعة، آقا بزرگ تهرانی، ج ۶، ص ۲۱۸؛ ج ۱۳، ص ۷۱؛ نقباءالبشر، ج ۱، ص ۲۶۳؛ معارف الرجال، ج ۲، ص ۲۱۶.
  7. نگاهی به تاریخ انقلاب اسلامی ۱۹۲۰ عراق، محمد صادقی تهرانی، ص ۷۲.
  8. نقباء البشر، ج ۱، ص ۲۶۳؛ الامام القائد، ص ۴۴.

منابعویرایش

  • جمعی از پژوهشگران حوزه علمیه قم. گلشن ابرار. ج ۱، چ ۳، نشر معروف، قم: ۱۳۸۵.
  • بامداد، مهدی (۱۳۴۷شرح حال رجال ایران در قرن ۱۲، ۱۳ و ۱۴ هجری (جلد ۵)، تهران: زوار

پیوند به بیرونویرایش