کاشغر

شهری در سین‌کیانگ، چین

شهر کاشغَر (به اویغوری: قه‌شقه‌ر، به چینی: 喀什، به پین‌یین: Kāshí) یک شهر واحه‌ای است و مرکز شهرستان کاشغر، یکی از شهرستان‌های ناحیه خودمختار سین‌کیانگ در شمال غرب جمهوری خلق چین است. کاشغر از شهرهای کهن چین به‌شمار می‌رود و به مروارید جاده ابریشم نیز ملقب گشته‌است.[۱] پهناوری این شهر ۲۹۴٬۲۱ کیلومتر مربع است. بر پایه آمار سال ۱۳۸۲، جمعیت این شهر برابر با ۳۵۱٬۸۷۴ تن بوده‌است. زبان مردمان کاشغر، زبان اویغوری و پامیری می‌باشد.

کاشغر

喀什市 · قه‌شقه‌ر شه‌هری
کاشغر
یک مناره نزدیک به مسجد عید غا
یک مناره نزدیک به مسجد عید غا
موقعیت کاشغر در نقشه
موقعیت کاشغر در نقشه
کاشغر در سین‌کیانگ واقع شده
کاشغر
کاشغر
موقعیت
مختصات: ۳۹°۲۸′ شمالی ۷۵°۵۹′ شرقی / ۳۹٫۴۶۷°شمالی ۷۵٫۹۸۳°شرقی / 39.467; 75.983
کشورجمهوری خلق چین
Regionسین‌کیانگ
Prefectureولایت کاشغر
مساحت
 • County-level city۵۵۵ km۲ (۲۱۴ sq mi)
 • کلان‌شهری
۲۸۱۸ km۲ (۱٬۰۸۸ sq mi)
بلندی
۱۲۷۰ متر (۴۱۷۰ پا)
جمعیت
 (سرشماری ۲۰۱۰)
 • County-level city۵۰۶٬۶۴۰
 • کلان‌شهری
۸۱۹۰۹۵
 • تراکم کلان‌شهری۲۹۰/کیلومتر مربع (۷۵۰/مایل مربع)
منطقه زمانیGMT+6 (de facto)
Postal code
۸۴۴۰۰۰
پیش‌شماره(های) تلفن۰۹۹۸
وبگاه

تاریخ

در نوشته‌های چینی سده ۲ پ. م واژه سک که بعدها به سو وسئی تبدیل شد به کار رفته‌است. به نوشته این منابع، سکاها در شمال باختری کاشغر می‌زیستند. گویا قبایل سکایی در میان سال‌های ۱۰۰ تا ۱۲۰م به حدود ترکستان چین و آسیای میانه سرازیر شدند و شاخه‌ای از آن‌ها به کاشغر و ختن راه سپردند.[۲]

شاپور ساسانی در کتیبه کعبه زرتشت، در آنجا که گستره مرزهای امپراتوری خود را ترسیم می‌کند، از کاشغر نیز در کنار سغد، چاچ و ابرشهر که مرکز آن نسا بوده‌است، در شمار شهرهای قلمرو خود نام می‌برد. گویا شاپور کسی از دودمان ساسانی را به فرمانروایی کاشغر نگماشته بود و شاه کوشانی به استقلال در آن سامان فرمان می‌راند و تنها خراج‌گزار شاه ایران بود. کاشغر نخستین بار در دورهٔ فرمانروایی سلسلهٔ هان به حکومت چین پیوست.[۲]

اسلام در کاشغر

کاشغر به عنوان مرکز فرهنگ اسلامی در چین شناخته می‌شود. مسلمانان اویغور ۹۸٪ جمعیت این شهر را (در حدود ۳٬۴۰۰٬۰۰۰ نفر) تشکیل می‌دهند. در کاشغر نزدیک به ۱۰ هزار مسجد وجود دارد.[۳]

نگارخانه

مکان‌های مهم دینی کاشغر
مناره‌ای در نزدیکی مسجد عیدگاه

جستارهای وابسته

منابع

  1. «کاشغر». وبگاه رادیو بین‌المللی چین. بایگانی‌شده از اصلی در ۸ ژانویه ۲۰۰۸. دریافت‌شده در ۲۵ ژوئیه ۲۰۰۸.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ انوشه، حسن (به سرپرستی) (۱۳۸۰دانشنامه ادب فارسی: ادب فارسی در آسیای میانه، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ص. ص۷۳۱، شابک ۹۶۴-۴۲۲-۴۱۷-۵
  3. «زندگی مسلمانان شهر کاشغر». وبگاه رادیو بین‌المللی چین.

پیوند به بیرون