ابوعبدالله، محمد بن یحیی قُرطبی شهرت‌یافته و لقب‌گرفته به قَلْفاط[۱] (؟ -حدود ۹۳۹م) زبان‌شناس، شاعر و ادیب عربی اندلسی و مدرّس نحو در سدهٔ چهارم قمری بود.[۲][۳][۴][۵][۶][۷][۸][۹][۱۰][پانویس ۱] که از زندگی‌اش جز اینکه آموزگاری بوده و گویا در آموزگاری پیشینه‌ای دیرینه داشته، چیز بسیاری دانسته نیست.[۹] فنون شعری‌اش مدح، هجو، غزل است که کمی از آن به‌جا مانده است.[۹] با ابن عبدربه دوستی داشت اما پایدار نماند.[۹]

قَلْفاط
محمد بن یحیی قُرطبی
زادهٔ؟
قرطبه
درگذشتحدود ۹۳۹م/ ۳۲۵ق یا پس از آن
قرطبه
محل زندگیاندلس
نژادعرب اندلسی
پیشهادیب، شاعر
شناخته‌شده برایتدریس نحو، شعر هجو
آثاراشعارش

پانویسویرایش

  1. عمر فروخ در منبع پایین، ذکر کرده که صفدی میان «محمد بن یحیی رباحی» و «محمد بن یحیی قلفاط» آمیخته و اشتباه کرده است.

منابعویرایش

  1. «معنی قلفاط | لغت‌نامه دهخدا». www.vajehyab.com. دریافت‌شده در ۲۰۱۶-۰۹-۲۹.
  2. حمیدی، ابوعبدالله. جذوة المقتبس فی ذکر ولاة الأندلس. ص. ۹۱–۲.
  3. جمال‌الدین، قفطی. إنباه الرواة علی أنباه النحاة. ۳. ص. ۲۳۱–۳۳.
  4. زبیدی، مرتضی. تاج العروس من جواهر القاموس. پنجم. ص. ۲۱۲.
  5. سیوطی، جلال‌الدین. بغیة الوعاة فی طبقات اللغویین والنحاة. پنجم. ص. ۱۱۴.
  6. بن محمد مقری، احمد. نفح الطیب من غصن الأندلس الرطیب. سوم. ص. ۲۹۴.
  7. فیروزآبادی، محمد بن یعقوب. البلغة فی تراجم أئمة النحو واللغة. ص. ۲۴۹-۲۵۲-۲۵۵.
  8. نیکل، آلویس ریچارد. Hispano-Arabic Poetry and its Relation with the Old Provencal Troubadours. ص. ۱۹۴۶.
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ ۹٫۲ ۹٫۳ فروخ، عمر (۱۹۸۴). تاریخ الأدب العربی (PDF). چهارم. بیروت: دارالعلم للملایین. صص. ۲۲۰. تاریخ وارد شده در |سال= را بررسی کنید (کمک)
  10. صفدی، صلاح‌الدین. الوافی بالوفیات. ۵. ص. ۱۹۲.