باز کردن منو اصلی

چستر بنینگتون

خواننده-ترانه‌سرا، موسیقی‌دان و بازیگر آمریکایی

چستر چارلز بنینگتون (انگلیسی: Chester Charles Bennington)(۲۰ مارچ ۱۹۷۶ - ۲۰ جولای ۲۰۱۷) خواننده، موزیسین، آهنگساز و بازیگر آمریکایی و عضو کلیدی گروه متال/رپ آمریکایی لینکین پارک بود. او همچنین به عنوان خواننده اصلی در گروه راک دد بای سانرایز شناخته می شد و با گروه راک استون تمپل پایلتز از سال ۲۰۱۳ الی ۲۰۱۵ به عنوان خواننده همکاری داشت. او به عنوان یکی از چهره های برجسته و تاثیر گذار راک در قرن بیست و یک شناخته می شود و رتبهٔ #۴۶ از لیست «۱۰۰ بهترین خواننده‌های متال تمام زمان‌ها» ی «هیت پریدر» را دارد.[۱]

چستر بنینگتون
Chester bennington.jpg
چستر در حال اجرا در کنسرت استکهلم
اطلاعات
نام اصلیچستر چارلز بنینگتون
تولد۲۰ مارس ۱۹۷۶
فینیکس، آریزونا، آمریکا
ملیت ایالات متحده آمریکا
مرگ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۷ (۴۱ سال)
علت مرگخودکشی از طریق دار زدن
سبک‌(ها)راک
آلترنیتیو متال
هارد راک
زمینهٔ فعالیتموسیقی
سال‌های فعالیت۱۹۹۳–۲۰۱۷
نوع صوتتنور
وبگاهChester.Linkinpark.com

محتویات

زندگی‌نامهویرایش

سال‌های نخستینویرایش

چستر در شهر فینیکس در ایالت آریزونای آمریکا به دنیا آمد. مادر او یک پرستار بود و پدرش یک کارآگاه پلیس که در دو شیفت روی پرونده‌های تجاوزهای جنسی به کودکان کار می‌کرد.[۲] او از کودکی به موسیقی علاقه نشان داد و از گروه های دپش مد و استون تمپل پایلتز به عنوان اولین الهام بخش هایش نام می‌برد.

چستر از هفت سالگی توسط یکی از دوستان مذکرش که کمی از او بزرگتر بود مورد تجاوز جنسی قرار می گرفت.[۳] او از افشا کردن این موضوع هراسان بود زیرا از این که دیگران فکر کنند که او همجنسگرا یا دروغگوست میترسید و با سکوت او، تجاوز تا سیزده سالگی اش ادامه پیدا کرد.

پدر و مادر چستر زمانی که او تنها یازده سال داشت از یکدیگر جدا شدند و پدر بنینگتون حضانت او را بر عهده گرفت. تجاوز و شرایط حاکم بر خانه به شدت بر روحیه ی او اثر گذاشت و چستر برای آرام کردن خود به نقاشی کشیدن و نوشتن شعر و ترانه روی آورد. او در نوجوانی تحت تاثیر وضعیت نامناسب زندگی اش مصرف الکل و مواد مخدر را آغاز نمود و به الکل، ماری جوانا، ال اس دی، کوکائین، تریاک و شیشه اعتیاد پیدا کرد.

علاوه بر تمام این ها، چستر در دبیرستان مورد آزار و اذیت فیزیکی قرار می گرفت. او در مصاحبه ای اقرار کرد که «در مدرسه مثل یک عروسک پارچه ای به خاطر لاغر و متفاوت بودن به در و دیوار کوبیده می شد». [۴]بنینگتون در ۱۷ سالگی به خانه ی مادرش نقل مکان کرد و زمانی که مادرش متوجه مصرف مواد مخدر از جانب او شد، او را برای مدتی از خروج از خانه محروم کرد.

بنینگتون سرانجام در بزرگسالی موفق به غلبه بر اعتیاد خود شد و بعد ها در مصاحبه‌های خود مصرف مواد مخدر را کاری بد می‌شمرد. او پیش از آغاز موسیقی حرفه‌ای در یک رستوران برگر کینگ کار می‌کرد.

موسیقیویرایش

از آهنگ‌های معروف او در گروه لینکین پارک می‌توان به(Numb)،(یک نور دیگر)، (در پایان)، (جایی که به آن تعلق دارم)، (ضعیف)، (شکستن عادت)، (آنچه من انجام داده‌ام)، (سنگین)، (همه‌اش را بسوزان)، اشاره کرد.

سردرگمی خاکستریویرایش

او پیش از پیوستن به گروه لینکین پارک، خواننده ی گروه منحل شدهٔ گری دیز (انگلیسی: Grey Daze، سردرگمی خاکستری) در زادگاهش فینیکس بود. شان دودل «گری دیز» گروه سبک «پست گرانج» را در سال ۱۹۹۲ با دوستانش تأسیس کرد و پس از آن گروه که به دنبال خواننده می‌گشت، چستر را معرفی کرد. گروه تا سال ۱۹۹۸ به ساخت دموها پرداخت تا اینکه درون گروه اختلاف سلیقه به وجود آمد و چستر که از گروه ناراضی بود، جدا شد و به لینکین پارک پیوست. از سال ۱۹۹۸ این گروه دیگر فعالیت ندارد. گروه ۱۲ اجرای زنده داشت. در سال ۲۰۰۲ برای یک اجرای دوباره برنامه‌ریزی شد. درآمد این اجرا قرار بود برای درمان Bobby Benish گیتاریست گروه که مبتلا به تومور مغزی بود صرف شود اما این اجرا به دلیل مخالفت مدیر لینکین پارک کنسل شد چون هم‌زمان با کار ضبط آلبوم متئورا بود و بعد از آن هم‌زمانی برای اجرا تعیین نشد. چستر برای این موضوع بسیار ناراحت شد و تصمیم گرفت خودش به بابی و خانواده اش کمک کند اما بابی در سال ۲۰۰۴ درگذشت.

لینکین پارکویرایش

چستر در سال ۱۹۹۸ از Grey Daze بیرون آمد و تلاش کرد تا گروه دیگری پیدا کند. پس از مدتی جف بلو، نایب رئیس شرکت زومبا موزیک لس آنجلس به چستر و دیگر اعضای آیندهٔ لینکین پارک پیشنهاد آزمایش صدا کرد. او از کارش استعفاء داد و خانواده‌اش را به کالیفرنیا برد، جایی که حضوری موفق در گروه لینکین پارک داشت. بنینگتون و مایک شینودا، دیگر خوانندهٔ گروه، از خود عملکرد قابل توجهی نشان دادند اما پیشنهادهای گروه به شرکت‌های ناشر پی در پی رد می‌شد، بالاخره جف بلو که آن زمان در شرکت برادران وارنر بود به آن‌ها کمک کرد تا با شرکت برادران وارنر قرارداد ببندند. نام چستر بنینگتون و لینکین پارک در سال ۲۰۱۷ در میان فهرست بیشترین کلمان جستجو شده در گوگل وجود دارد.[۵]

دد بای سانرایزویرایش

دد بای سانرایز از سال ۲۰۰۵ شروع به فعالیت کرد. در ۱۳ اکتبر ۲۰۰۹ تنها آلبوم استودیویی دد بای سانرایز به نام Out of Ashes در سبک پست گرانج، الترنتیو و الکترونیک راک تحت لیبل برادران وارنر منتشر شد. این آلبوم توانست رتبهٔ ۲۹ بیلبورد ۲۰۰ آلبوم برتر را کسب کند.

استون تمپل پایلتسویرایش

در ۱۹ می، چستر بنینگتون با گروه استون تمپل پایلتس همکاری تازه‌ای را شروع کرد. EP این گروه به نام High Rise در ۲۹ اوت در صفحهٔ فیس بوک گروه منتشر شد.

 
چستر بنینگتون در حال اجرا در فستیوال Sonisphere به همراه لینکین پارک، فنلاند، سال 2009

زندگی شخصیویرایش

چستر فرزندی به نام جِیمی از رابطه پیشین خود با الکا برند دارد. جیمی که اولین فرزند بنینگتون میباشد، در سال ۱۹۹۶ زاده شد.چستر در همان سال با سامانتا مری اُلیت (متولد ۱۹۷۲) ازدواج کرد و فرزند آن‌ها به نام دریون سباستین در سال ۲۰۰۲ به دنیا آمد. در سال‌های اولیه پیوستن چستر به لینکین پارک رابطهٔ او با سامانتا به سردی کشید و در سال ۲۰۰۵ از هم جدا شدند. پس از این جدایی، چستر با تالیندا بنتلی (در حال حاضر: تالیندا بنینگتون، متولد ۱۹۷۶) وارد رابطه شد و این دو در روز آخر سال ۲۰۰۵ با یکدیگر ازدواج کردند. رایان شاک (عضوی از دد بای سانرایز و دوست صمیمی چستر) واسطه ی آشنایی چستر و تالیندا بود. فرزند اول این زوج به نام تایلر در سال ۲۰۰۶ متولد شد و این زوج در سال ۲۰۱۱ صاحب دخترانی دوقلو به نام لی لی و لایلا شدند.

همچنین او در سال ۲۰۰۶ پسر الکا برند، ایزایا ، که در آن زمان نُه سال داشت را به فرزندی خود پذیرفت.

با وجود موفقیت شگفت‌انگیز و مورد توجه بودن بنینگتون در سالهای نخستین دهه ۲۰۰۰ میلادی، او در این مدت با چندین بیماری دست و پنجه نرم کرده‌بود. در سال ۲۰۰۱ در حالی که او در جشنوارهٔ آزفست (جشنوارهٔ موسیقی‌های هارد راک و متال) شرکت داشت یک عنکبوت سمی (عنکبوت گوشه گیر) او را گزید. او در تابستان ۲۰۰۳ دچار مشکلاتی در دستگاه گوارش شد و مورد عمل جراحی قرار گرفت. در اکتبر ۲۰۰۷، مچ او درحالی که در کنسرتی در ملبورن استرالیا از روی سن به پایین می‌پرید سر خورد و مچ دستش شکست، اما او با همان حال کنسرت را ادامه داد و پس از پایان نمایش به اورژانس منتقل شد.

بنینگتون و همسر دومش حدود یک سال توسط یک هکر به نام دون تاونسند مورد حمله قرار گرفته بودند. تاونسند به جرم دسترسی بی اجازه به ایمیل آنان و فرستادن ایمیل‌های تهدیدآمیز به دو سال حبس محکوم شد.

خالکوبی هاویرایش

بنینگتون به خالکوبی علاقهٔ زیادی داشت. اولین تتوی خودش را در سن ۱۸ سالگی زد و نوزده عدد خالکوبی روی بدنش داشت. این علاقه باعث شد که با دوست دوران دبیرستان خود «شان دادل»، «کلاب تتو» را گسترش دهد.

چستر ۳ تتو روی انگشتانش داشت:

  • روی انگشت کوچک دست راست، تتوی سنگ ماه تولدش
  • روی انگشت ازدواج دست چپ، تتوی حلقهٔ نامزدی که از زمان طلاقش پوشانده می‌شد و یک تتوی نماد ژاپنی روی همان انگشت

روی دست ها:

  • روی مچ هر دو دست، تتوی شعله‌های آبی و قرمز که نمادی از برج حمل می باشد.طبق گفته ی بنینگتون، این خالکوبی نشانگر هر دو سوی شخصیت او بود.(آب و آتش)
  • روی آرنج سمت راست،جمجمه دزد دریایی
  • پشت آرنج سمت چپ، زن کولی
  • روی آرنج سمت چپ،جمجمه‌ای با چشمهای الماس همراه با تار عنکبوت و گل رز اطرافش
  • روی هر دو بازو، تتوی نماد برج حوت (ماهی)/ تتوی کوی فیش که نماد برج حوت است، نماد دلاوری و ایستادگی و پشتکار هم بود. چستر خودش این تتو را طراحی کرده بود.
  • روی کمر :قسمت بالایی کمر، اریفیس ۶ بازو
  • دو طرف کمر و تتوی ۶ بازو، دو تتوی اژدها که مثل هم بودند و فقط رنگشان با هم تفاوت داشت.
  • تتوی «لینکین پارک»، در قسمت پایینی کمر
  • روی پا: روی ساق پای چپ، سرباز بالدار کاور آلبوم «هایبرید تئوری»
  • روی ساق پای راست، یک تتوی اژدهای سبز
  • روی شانه: شانهٔ سمت چپ، تتوی یک اژدهای سبز
  • شانه سمت راست، تتوی یک اژدهای زرد
  • نماد خانوادگی روی قفسهٔ سینه: روی سینه تتوی حروف اول اسامی اعضای خانواده اش: خودش، همسرش و همهٔ پسرانش
  • تتوی شعله‌های آبی و قرمز و تتوی «لینکین پارک»، معروف‌ترین تتوهای چستر بودند.

مرگویرایش

چستر بنینگتون در سن ۴۱ سالگی در اثر خودکشی به وسیله حلق آویز کردن خویش در خانه‌اش در شهر پالوس وردس ایالت کالیفرنیا درگذشت.[۶] پیکر وی حدود ساعت ۹:۰۰ صبح در تاریخ ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۷ در محل اقامتش توسط نگهبان خانه‌اش پیدا شد. مایک شینودا با گذاشتن پستی در توییتر مرگ چستر را تأیید کرد و نوشت: «بسیار تکان دهنده است اما حقیقت دارد. به زودی یک بیانیهٔ رسمی این خبر را تأیید خواهد کرد.» در ۲۱ جولای برایان الایس رئیس مرکز معاینه پزشکی تأیید کرد که در صحنه یک بطری نیمه پر الکل یافت شده اما در حال حاضر اثری از مواد مخدر نیست. به دنبال این واقعه کنسرت تور لینکین پارک One More Light Tour لغو شد و بلیط‌های کنسرت پس گرفته شدند.

مرگ بنینگتون در سالگرد ۵۳ سالگی کریس کورنل رخ داد. کورنل یکی از دوستان نزدیک چستر بود که او نیز دو ماه قبل از مرگ چستر بر اثر حلق آویز کردن خود، خودکشی کرده بود مایک شینودا همچنین اشاره کرد که چستر برای آهنگ One More Light که توسط گروه در حال ساخت بود بسیار هیجان زده بود اما با نبود چستر ساخت این آهنگ ناتمام ماند و به افتخار چستر احتمالاً آن را در یک اجرای زنده اجرا خواهند کرد. چستر همچنین آهنگ Hallelujah لئونارد کوهن را در مراسم تشییع جنازه کریس کورنل خوانده بود و نیز سرپرستی پسر کورنل را برعهده داشت. مراسم تشییع جنازه چستر در باغ سوت کوست واقع در پالوس وردس ایالت کالیفرنیا برگزار شد. علاوه بر اعضای خانواده و دوستان نزدیکش، بسیاری از موسیقیدانانی که با لینکین پارک تور یا همکاری داشتند نیز حضور داشتند.[۷]

فیلم‌شناسیویرایش

 
چستر بنینگتون در تور همیاری آسیا ام‌تی‌وی
سال عنوان نقش
۲۰۰۶ کرانک مرد در داروخانه
۲۰۰۹ Crank: High Voltage مرد در پارک هالیوود
۲۰۱۰ اره سه بعدی ایون

منابعویرایش

  1. "Hit Parader's Top 100 Metal Vocalists of All Time". HearYa. 4 December 2006.
  2. تام برایانت. «Bryant, Tom (January 23, 2008). "Linkin Park, Kerrang!". Kerrang!. Retrieved November 28, 2012».
  3. Goodwyn، Tom (۲۰۱۱-۰۷-۱۴). «Linkin Park's Chester Bennington: 'I was a raging alcoholic'». NME (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۸-۰۸.
  4. Beaumont، Mark (۲۰۱۷-۰۷-۲۲). «Chester Bennington Obituary: 1976-2017». NME (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۸-۰۸.
  5. «یک سال جستجوی Google». Google Trends. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۱-۰۱.
  6. BBC Persian (20 ژوئیه 2017 - 29 تیر 1396). «خواننده لینیکن پارک درگذشت». تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  7. http://www.rollingstone.com/music/news/chester-bennington-linkin-park-singer-dead-at-41-w493387