خاندان اورلئان

خاندان اورلئان (فرانسوی: Maison de Bourbon-Orléans‎)، که گاهی اوقات بوربون اورلئان نامیده می‌شود، یکی از چهار عنوانی است که قبلاً توسط چندین شعبه از پادشاهی فرانسه مورد استفاده قرار گرفته است. این خاندان توسط فیلیپ یکم، دوک اورلئان، پسر کوچک‌تر شاه لوئی سیزدهم و برادر کوچک‌تر شاه لوئی چهاردهم، "پادشاه خورشید" تاسیس شد. از ۱۷۰۹ تا انقلاب فرانسه، دوک‌ها پس از اعضای شاخه ارشد دودمان بوربون، در جایگاه دوم خط جانشینی برای تاج و تخت فرانسه قرار داشتند.

خاندان اورلئان
Maison d'Orléans

بوربون-اورلئان
خانواده سلطنتی کاپتی
Coat of Arms of the July Monarchy (1830-31).svg
نشان خاندان اورلئان در دوران سلطنت ژوئیه فرانسه
Parent familyدودمان بوربون
کشورJuly Monarchy سلطنت ژوئیه فرانسه
 امپراتوری برزیلa[›]
Restoration (Spain) پادشاهی اسپانیا
بنیان‌گذاری‌شده۱۰ مه ۱۶۶۱؛ ۳۵۹ سال پیش (۱۶۶۱-۰۵-10)
بنیانگذارفیلیپ یکم، دوک اورلئان
Current headژان، کنت پاریس
(جان چهارم در اورلئان)
آخرین حاکملوئی فیلیپ
عناوین
Deposition۲۴ فوریه ۱۸۴۸ (۱۸۴۸-02-۲۴)
Cadet branchesاورلئان-براگانزا
اورلئان-گالیرا
وبگاهleblogducomtedeparis.fr
www.la-couronne.org
^ a: As titular "امپراتور برزیل" (عنوان ادعا شده توسط فرزندان گاستون، دوک اورلئان, همسر ایزابل امپراتریس برزیل وارث پدروی دوم.)
^ b: As "دوک گالیرا", عضوی از اشراف گرایی اسپانیایی.

تاریخچهویرایش

پیشینهویرایش

یک سنت در آنسیان رژیم (فرانسوی:Ancien Régime به معنی رژیم قدیمی)، حکومت پسر کوچکتر شاه در اورلئان به عنوان دوک اورلئان است. در حالی که هرشاخه از دوک های اورلئان از فرزندان یک شاهزاده کوچکتر بودند، ولی آنها همیشه یک عضو نزدیک به خانواده سلطنتی بودند، گاهی برای پادشاهی شورش می کردند و مواقعی موفق هم می شدند. در زمان لوئی چهاردهم به این خاطر که فرزندان معاصر هم زیادی وجود داشت در دربار دو نفر از خاندان بوربون-اورلئان حضور داشتند. بزرگترین این دو شاخه پرنس گاستون، دوک آنژو، پسر جوان هانری چهارم و چهار خواهر او از دو ازدواج مختلف بودند.

گاستون در ۱۶۲۶ دوک اورلئان شد و تا مرگ خود در ۱۶۶۰ این عنوان را نگه داشت. با مرگ گاستون، اورلئان به خاندان سلطنتی برگشت. بعد مرگ گاستون بی فرزند، مقام دوک اورلئان به فیلیپ برادر جوان لوئی چهاردهم رسید. در زمانی که گاستون زنده بود، او را Le Grand Monsieur (لرد بزرگ) می نامیدند و بعد از اینکه فیلیپ دوک اورلئان شد به Le Petit Monsieur (لرد کوچک) معروف شد.[۱]

ایجادویرایش

فیلیپ در کنار مقام دوک اورلئان، دوک‌نشین های والوا، شارتر و بارون‌نشین مونتارژیس را نیز در اختیار داشت،[۲] به تدریج قدرت او رو به افزایش رفت و فیلیپ از این فرصت برای تاسیس خاندان خود استفاده کرد.[۱] او از دو همسر خود جمعاَ شش فرزند داشت، از بین پسران او تنها فیلیپ دوم وارث اورلئان صاحب فرزندی شد و از بین دختران نسبت پادشاهان ساردنی از طرف آن ماریا دی اورلئان، دختر فیلیپ، به خاندان اورلئان می رسد.

فیلیپ در سال ۱۷۰۱ درگذشت و طبق رسوم پسر کوچک او، فیلیپ دوم به عنوان دوک اورلئان و بعدها نایب السلطنه لوئی پانزدهم جوان انتخاب شد و تا قبل تولد پسر لوئی، فیلیپ وارث پادشاهی شناخته می شد. در دربار از او به نام فیز دی فرانس (فرانسوی:Fils de France[پانویس ۱]) یاد می شد و نام خانوادگی او را دی اورلئان برگرفته از شایسته ترین مقام پدر او ذکر کرده اند.

پرینس دو سانویرایش

در سال ۱۷۰۹ پنجمین پرنس دی کنده، که یک شاهزاده از خون سلطنتی[پانویس ۲] از خاندان بوربون-کنده بود، درگذشت. به دنبال مرگ او، عنوان شاهزاده خون سلطنتی به خاندان اورلئان رسید. در نتیجه مقام آن ها در جانشینی نزدیک تر به خانواده سلطنتی شد.[۳]

مستخدمین خاندان اورلئان بسیار زیاد بودند. مستخدمان فیلیپ دوم و همسرش همچنین پیشخدمتان مادر بیوه دوشس وارثه او، به ۲۵۰ نفر از جمله افسران، درباریان، شاطران و پیاده نظامان، باغبانان و حتی آرایشگران می شد.

مقام نایب السلطنهویرایش

با مرگ لوئی چهاردهم در ۱۷۱۵ نوه بزرگ او لوئی پانزدهم خردسال به پادشاهی رسید ولی به دلیل سن کم، فیلیپ دوم نایب السلطنه او قدرت را در دست گرفت این دوران را در تاریخ فرانسه به نام رژانس[پانویس ۳] می شناسند و به خاندان اورلئان جایگاه برجسته سیاسی را در دربار شاهنشاهی داد. فیلیپ دوم از کاخ خانوادگی خود در پله روایال بر فرانسه حکم می راند درحالی که لوئی پانزدهم در روبروی او در کاخ لوور زندگی می کرد. در ژانویه ۱۷۲۳ لویی پانزدهم اکثریت آرا را بدست آورد و به تنهایی اداره کشور را آغاز کرد. پادشاه جوان دربار را به ورسای منتقل كرد و در ماه دسامبر ، فیلیپ دوم درگذشت و پسرش ، لوئی دی اورلئان جانشین وی به عنوان سومین دوك و مهمتر از آن ، به عنوان وارث فرض فرانسه منصوب شد. با این وجود ، از آنجا که درجه تولد لوئی پانزدهم (به عنوان یک نوه بزرگ یک پادشاه فرانسه) پرینس دو سان بود، لویس به عنوان شاهزاده از خون سلطنتی مقام بالاتری داشت.

در زمان لوئی پانزدهمویرایش

لوئی دی اورلئان از چند جهت مخالف پدرش بود ، ذاتاً کناره گیر و بسیار باتقوا بود. اگرچه هنوز بیست ساله و بیوه بود، اما پس از مرگ همسرش دیگر ازدواج نکرد و مطلبی مبنی بر معشوقه داشتن او دیده نشده.[۴] وی در صومعه سنت ژنوویو پاریس دفن است.

پسر او، لوئی فیلیپ دی اورلئان، چهارمین از خاندان بود که عنوان دوک اورلئان را در اختیار داشت. پس از گذراندن دوران موفقی در ارتش، او تصمیم گرفت با معشوقه (بعدا همسر) خود، مارکیز د منته سون در شاتو دی سانت-اسیز زندگی کند.

لوئی شانزدهم و انقلاب فرانسهویرایش

لوئی فیلیپ اول و همسرش لوئیز هنریت دی بوربون دو بچه داشتند، دوک پنجم، لوئی فیلیپ دوم که در تاریخ با نام فیلیپ اگالیته نیز شناخته می شود، و بتیلدا دی اورلئان. به عنوان دوک شارتر، لوئی فیلیپ دوم با یکی از دخترعموهای خود ازدواج کرد، لوئیز ماری آدلاد دی بوربون. او که تک وارث خاندان بوربن-پنتیوور بود، ثروت هنگفتی از طریق حرامزاده های مشروعیت یافته لوئی شانزدهم در اختیار داشت. دوشس جهیزیه شش میلیون لیور ، معادل مدرن تقریباً ۲۰ میلیون پوند و کمک هزینه سالانه بیش از ۵۰۰۰۰۰ لیور ، معادل مدرن تقریباً ۱.۷ میلیون پوند در سال داشت. پس از مرگ پدرش ، او باقیمانده درآمد بوربون-پنتیوور و شاتو خانوادگی را به ارث برد.

بتیلدا اورلئان با لوئی هنری دوم، پرنس کنده آخرین شخص خاندانش، (بوربون-کنده) ازدواج کرد و او مادر دوک آگیین بود، کسی که در جریان انقلاب اعدام شد. بتیلدا در ۱۸۲۲ همزمان با مرگ لوئیز ماری آدلاد درگذشت، هردوی آنها در شاپل رویال دی درو دفن هستند.

نام خانوادگی لوئیس فیلیپ دوم ، اگالیته ("برابری") بود از زمانی که القاب اشراف فرانسه در سال ۱۷۹۰ لغو شد. اگالیته در کنوانسیون ملی (سومین مجلس قانونگذاری پی در پی انقلاب) ، که در سپتامبر ۱۷۹۲ تشکیل شد، انتخاب شد و از سیاست های دموکراتیک رادیکال مونتاینها علیه مخالفان معتدل خود در ژیروندن حمایت کرد.[۵] بنابراین در دوران انقلاب فیلیپ اگالیته تنها عضو خانواده سلطنتی بود که از انقلابیون حمایت می کرد.

وی تا آنجا پیش رفت که به اعدام پسر عموی خود ، پادشاه لوئی شانزدهم رأی داد ، عملی که موجب محبوبیت وی در میان انقلابیون و خصومت بی حد و حصر بسیاری از سلطنت طلبان فرانسه شد. وی تا اکتبر ، آغاز دوران ترور ، در زندان ماند. او در ۳ اکتبر برای یک جلسه محاکمه در لیست کوتاه قرار گرفت و به دستور ماکسیمیلیان روبسپیر در مدت یک روز عملاً محاکمه و اعدام شد.

بیشتر خانواده اورلئان مجبور به فرار شدند. دوک جدید اورلئان چند ماه قبل به اتریش فرار كرده بود كه باعث دستگیری پدرش شد. برادرش ، دوك دو مونپنسیر ، در انگلیس می میرد و خواهرش پس از مدتی زندانی شدن به سوئیس فرار می كند. کوچکترین برادر ، لوئی شارل ، کنت بوژولا ، در سال ۱۷۹۳ به زندانی در جنوب فرانسه (فورت سن ژان در مارسی) انداخته شد ، اما بعداً به ایالات متحده فرار کرد. او نیز در تبعید درگذشت. از میان اورلئان ها ، تنها بیوه فیلیپ اگالیته توانست بدون مانع در فرانسه بماند تا اینكه در سال ۱۷۹۷ او نیز همراه با چند بوربون باقی مانده كه هنوز در فرانسه زندگی می كردند ، به اسپانیا تبعید شد.

در سال ۱۸۱۴ در حین بازگشت بوربون‌ها، سه عضو باقیمانده از خانواده ، دوک اورلئان، مادر و خواهر او، به پاریس بازگشتند. املاک و عناوین این خانواده توسط لوئی هجدهم به آنها بازگردانده شد.

سلطنت ژوئیهویرایش

در ۱۸۳۰ به دنبال انقلاب ژوئیه، وقتی که شارل دهم شاه بوربون از دوران بازگشت بوربون‌ها خلع شد، خاندان اورلئان تبدیل به خاندان سلطنتی شد و ششمین دوک، لوئی فیلیپ سوم دی اورلئان، پسر لوئی اگالیته با عنوان لوئی فیلیپ یکم شاه فرانسه شد. لوئی فیلیپ به عنوان یک پادشاه مشروطه حکومت می کرد و به همین دلیل به جای «فرانسه» پادشاه فرانسویان خوانده می شد. حکومت او تا انقلاب ۱۸۴۸ ادامه داشت.

 
فیلیپ دی اورلئان، کنت پاریس

حتی پس از برکناری وی، یک جناح اورلئانیست همچنان فعال بود و از بازگشت اورلئان‌ها به قدرت حمایت می کرد. در حالی که جناح لجیتیمیست‌ها همچنان به حمایت از بوربون‌ها ادامه دادند ، که پس از سقوط امپراتوری دوم فرانسه نزدیک به به دست آوردن مجدد سلطنت بودند.[۶] در اوایل دهه ۱۸۷۰ ، اکثر نمایندگان در شورای ملی لجیتیمیست بودند، و همچنین رئیس جمهور کشور، پاتریس دو مک ماهون. بنابراین ، به طور گسترده ای انتظار می رفت که از یک خاندان قدیمی، بوربون یا اورلئان دعوت شود تا دوباره بر تخت سلطنت بنشیند. برای استفاده از این فرصت، اورلئانیست‌ها اصطلاحاً تلفیقی را ارائه دادند، به موجب آن نوه و وارث پادشاه لوئی فیلیپ، پرنس فیلیپ، کنت پاریس، حق داشت مدعی تاج تخت هم از طرف اورلئان هم بوربون باشد به این خاطر که مدعی بوربون فرزندی نداشت و مادر فیلیپ یک بوربون بود، بدین ترتیب حمایت سلطنت طلبان چه اورلئانیست چه لجیتیمیست بر فیلیپ متحد شد. از طرفی آخرین مرد از خط خون مستقیم لوئی چهاردهم، کنت چمبورد از پذیرش پرچم سه رنگ به عنوان پرچم فرانسه در یک پادشاهی سر باز می‌زد و همین باعث حمایت کم بین سلطنت طلبان از او بود.

اگرچه اورلئان‌ها بدون اعتراض زیر پرچم سه رنگ سلطنت کرده بودند، اما این بار شاهزادگان اورلئان با تلاش برای ارائه خود به عنوان کاندیداهای جایگزین، درگیر مشکل قبول کردن پرچم شده بودن؛ اما تا زمانی که سرانجام کنت چمبورد مرد و سرانجام فیلیپ می‌توانست ادعای خود را عملی کند، فرانسه با قاطعیت جمهوری‌خواه شده بود.[۷] از ۱۸۴۸ دیگر فرانسه پادشاهی از این دو خاندان قدیمی نداشته است.

شاه لوئی فیلیپ و خانواده اش تا زمان مرگ در کلارمونت، ساری در انگلیس زندگی می کردند و مثل مادرش و همسرش آملیا در شاپل رویال دی درو دفن شده است. کنت چامبورد بدون فرزندی درگذشت و از آن زمان وارث تاج و تخت فرانسه خاندان اورلئان شد.

هرچند هنوز بعضی از لجیتیمیست بخاطر حمایت های فیلیپ اگالیته از انقلاب کینه از خاندان اورلئان دارند و حمایت خودشان را به یکی از شاخه های خاندان اسپانیایی بوربون که با نام کارلیست شناخته می‌شود، منتقل کردند.

بنابراین از نظر طرفداران آنها ، نه تنها سران خاندان اورلئان می توانند وارثان شایسته عنوان "پادشاه فرانسویان" باشند ، بلکه همچنین می‌توانند ادعای عنوان "پادشاه فرانسه و ناوار" را داشته باشند.

سران خاندانویرایش

نام پرتره زاده ازدواج‌ها درگذشته حق سلطنت منبع.
فیلیپ یکم،
دوک اورلئان

10 مه 1661

7 ژوئن ۱۷۰۱
  ۱۰ مه ۱۶۴۰
پسر لویی سیزدهم
و ملکه آن اتریش
(۱) هنریتا انگلستان
(ازدواج ۱۶۶۱; مرگ ۱۶۷۰)
۳ بچه
(۲) الیزابت شارلوت
(ازدواج ۱۶۷۱; بیوه ۱۷۰۱)
3 بچه
9 ژوئن ۱۷۰۱ دادن مقام دوک اورلئان توسط لوئی چهاردهم [۸]
فیلیپ دوم،
دوک اورلئان

9 ژوئن 1701

۲ دسامبر ۱۷۲۳
  ۲ آگوست ۱۶۷۴

پسر فیلیپ یکم
و الیزابت شارلوت، مادام پالاتین
فرانسوا ماری دو بوربن
(ازدواج ۱۶۹۲; بیوه ۱۷۲۳)
۸ بچه
۲ دسامبر ۱۷۲۳
سن ۴۹
پسر فیلیپ اول
لوئی،
دوک اورلئان

۲ دسامبر ۱۷۲۳

۴ فوریه ۱۷۵۲
  ۴ آگوست ۱۷۰۳

پسر فیلیپ دوم
و فرانسوا ماری دو بوربن
یوهانای بادن-بادن
(از. ۱۷۲۴; مر. ۱۷۲۶)
۸ بچه
۴ فوریه ۱۷۵۲
پاریس
در سن ۴۸
پسر فیلیپ دوم
لوئی فیلیپ اول،
دوک اورلئان

۴ فوریه ۱۷۵۲

۱۸ نوامبر ۱۷۸۵
  ۱۲ مه ۱۷۲۵

پسر لوئی
و یوهانای بادن-بادن
(۱) لوئیز هنریت دی بوربون
(از. ۱۷۴۳; م. ۱۷۵۹)
۳ بچه
(۲) شارلوت-ژان بروو د لا هی ریو
(از. ۱۷۷۳; ب. ۱۷۸۵)
بی فرزند
۱۸ نوامبر ۱۷۸۵
سن پورت
در سن ۶۰
پسر لوئی
لوئی فیلیپ دوم
۱۸ نوامبر ۱۷۵۸

۸ سپتامبر ۱۷۹۲
(پس از آن انصراف داد)
  ۱۳ آوریل ۱۷۴۷

پسر لوئی فیلیپ اول
و لوئیز هنریت دی بوربون
لوئیز ماری آدلاد دو بوربن
(از. ۱۷۶۸; ب. ۱۷۹۳)
۵ بچه
۶ نوامبر ۱۷۹۳
پاریس
برای خیانت اعدام شد
در سن ۴۶
پسر لوئی فیلیپ اول [۹]
لوئی فیلیپ دوم تا زمان اعدام در سال ۱۷۹۳ همچنان رئیس غیررسمی خاندان بود. پس از آن پسرش لوئی فیلیپ سوم ادعای عنوان دوک اورلئان را ادامه داد.
لوئی فیلیپ سوم،
دوک اورلئان

از ۱۸۳۰ تا ۱۸۴۸
لوئی فیلیپ،
شاه فرانسویان

۶ نوامبر ۱۷۹۳

۲۶ آگوست ۱۸۵۰
  ۶ اکتبر ۱۷۷۳
پاریس
پسر لوئی فیلیپ دوم
و لوئیز ماری آدلاد دو بوربن
ماریا آملیای ناپل و سیسیلی
(از. ۱۸۰۹; ب. ۱۸۵۰)
۱۰ بچه
۲۶ آگوست ۱۸۵۰
کلرمونت، ساری, انگلستان
در سن ۷۶
پسر لوئی فیلیپ دوم [۱۰]
پرنس فیلیپ،
کنت پاریس

(فیلیپ هفتم، اگر به عنوان شاه حساب شود)
26 آگوست 1850

8 سپتامبر 1894
  24 آگوست 1838

پسر فردیناند فیلیپ، دوک اورلئان
and هلن مکلنبرگ-شورین
ماری ایزابل اورلئان
(از. 1864؛ ب. 1894)
8 بچهپ
8 سپتامبر 1894
استوو هاووس، باکینگهام‌شر، انگلستان
در سن 56
نوه لوئی فیلیپ [۱۱]
پرنس فیلیپ، دوک اورلئان
(فیلیپ هشتم، اگر شاه حساب شود)
8 سپتامبر 1894

28 مارش 1926
  6 فوریه 1869

پسر پرنس فیلیپ، کنت پاریس
و ماری ایزابل اورلئان
ماری دوروتی اتریش
(از. 1896؛ ب. 1926)
بچه
28 مارش 1926
پالرمو
در سن 57
پسر پرنس فیلیپ

خانواده فعلیویرایش

 
ژان، کنت پاریس به همراه همسر و وارث خود، پرنس گاستون

رئیس کنونی، ژان، کنت پاریس (تولد ۱۹۶۵)، کسی دارای حق پادشاهی با نام ژان چهارم را دارد. از نظر اورلئانیست‌ها او هم مدعی و وارث لوئی فیلیپ و مدعی و وارث کنت چمبورد و شارل دهم است.

خانواده کنونیویرایش

در ۵ ژوئیه ۱۹۵۷ آنری، کنت پاریس با دوشس ماری ترز ورتمبرگ که نسبت او نیز به لوئی فیلیپ می‌رسید، ازدواج کرد. از این اتحاد دو خاندان ورتمبرگ و اورلئان پنچ بچه متولد شدند، هنری در سال ۲۰۱۹ درگذشت و عنوان کنت پاریس و ادعای تاج و تخت و پسر بزرگش رسید.

  1. پرینسس ماری ایزابل آن جنویو اورلئان (تولد ۳ ژانویه ۱۹۵۹) با پرنس گونداکار لیختن‌اشتاین ازدواج کرد و صاحب پنج بچه شد.
    1. پرینسس لیوپولدین النور ترز ماری لیختن‌اشتاین (تولد ۲۷ ژوئن ۱۹۹۰)
    2. پرنسس ماری ایماکولاتا الیزابت رز آلدگاند لیختن اشتاین (تولد ۱۵ دسامبر ۱۹۹۱)
    3. پرنس یوهان ونزل کارل امران بونیفاتوس ماریای لیختن‌اشتاین (تولد ۱۷ مارش ۱۹۹۳)
    4. پرنسس مارگارت فرانسیسکا داریا ویلهلمین ماری لیختن‌اشتاین (۱۰ ژانویه ۱۹۹۵)
    5. پرنس گابریل کارل بوناونتورا آلفرد والریان ماریای لیختن‌اشتاین (۶ مه ۱۹۹۸)
  2. پرنس فرانسوا هنری لوئی ماری اورلئان (تولد ۷ فوریه ۱۹۶۱ - مرگ ۳۰ دسامبر ۲۰۱۷) به شدت معلول بود (بخاطر توکسوپلاسموز مادر در دوران بارداری).
  3. پرنس ژان چارلز پیر ماری اورلئان (تولد ۱۹ مه ۱۹۶۵) با فیلومنا دی تورنوس استین‌هارت ازدواج کرد و صاحب پنج بچه شد.
  4. پرنس اودو تیلبات ژوزف ماری اورلئان (تولد ۱۸ مارش ۱۹۶۸) با ماری لیسی کلود آن رولاند د روهان-شابوت ازدواج کرد و صاحب دو بچه شد.

شجره‌نامهویرایش

 
هانری چهارم فرانسه
  شاه فرانسه
(1589–1610)
 
لوئی سیزدهم
  شاه فرانسه
(1610–43)
 
لوئی چهاردهم
  شاه فرانسه
(1643–1715)
 
فیلیپ یکم، دوک اورلئان
دوک اورلئان
 
لو‌ئی
"گراند دوفین"
فرانسه
 
فیلیپ دوم، دوک اورلئان
دوک اورلئان
نایب السلطنه فرانسه

   
لوئی
"Le Petit Dauphin"
of France
 
فیلیپ پنجم اسپانیا
  شاه فرانسه
(1700–46)
 
لوئی
دوک اورلئان
 
لوئی پانزدهم
  King of France
(1715–74)
 
لویی یکم اسپانیا
  King of Spain
(1724)
 
فردیناند ششم (اسپانیا)
  King of Spain
(1746–59)
 
کارلوس سوم اسپانیا
  شاه اسپانیا
(1759–88)
فیلیپ پارما
  دوک پارما
(1748–65)
 
لوئی فیلیپ اول
دوک اورلئان
 
Louis
Dauphin of France
 
کارلوس چهارم اسپانیا
  King of Spain
(1788–1808)
Ferdinand
  Duke of Parma
(1765–1802)
 
لوئی فیلیپ دوم
(فیلیپ اگالیته)

دوک اورلئان
 
لوئی شانزدهم
  King of France
(1774–91)
  King of
the French
(1791–92)

Titular
King of France
(1792–93)
 
لوئی هجدهم
  Titular
King of France
(1795–1804)

Legitimist
pretender
(1804–14)
  King of France
(1814–24)
 
شارل دهم
  King of France
(1824–30)

Legitimist
pretender
(1830–36)
 
فردیناند هفتم اسپانیا
  King of Spain
(1808; 1813–33)
Francisco
de Paula
Carlos
Count of Molina
as Carlos V
  Carlist
pretender
(1833–45)
Louis I
  King of Etruria
(1801–03)
 
لوئی فیلیپ
  King of
the French
(1830–48)

Orléanist
Pretender
(1848-50)
   
لویی هفدهم فرانسه
Dauphin of France
 
as Louis XVII
  Titular
King of France
(1793–95)
Louis-Antoine
Duke of Angoulême
Dauphin of France

 
as Louis XIX
  Legitimist
pretender
(1836–44)
   
Charles
Ferdinand

Duke of Berry
 
ایزابلای دوم اسپانیا
  Queen
of Spain
(1833–68)
Francis
Duke of Cádiz
King consort
of Spain
Carlos
Count
of Montemolin

as Carlos VI
  Carlist
pretender
(1845–61)
Juan
Count of Montizón
as Juan III
  Carlist
pretender
(1861–68)

 
as Jean III
  Legitimist
pretender
(1883–87)
Louis II
  King of Etruria
(1803–07)

as Charles I
  Duke of Lucca
(1824–47)

as Charles II
  Duke of Parma
(1847–49)
 
Ferdinand
Philippe

Duke of Orléans
 
Henri
Count of
Chambord

 
as Henri V
  Legitimist
pretender
(1844–83)
 
آلفونسوی دوازدهم
  King of Spain
(1874–85)
Carlos
Duke of Madrid
as Carlos VII
  Carlist
pretender
(1868–1909)

 
as Charles XI
  Legitimist
pretender
(1887–1909)
Alfonso Carlos
Duke of San Jaime
as Alfonso
Carlos I

  Carlist
pretender
(1931–36)

 
as Charles XII
  Legitimist
pretender
(1931–36)
Charles III
  Duke of Parma
(1849–54)
Philippe
Count of Paris
 
as Philippe VII
  Orléanist
pretender
(1850–94)
Robert
Duke of
Chartres
 
فرانسیسکو فرانکو
  Caudillo
of Spain
(1936–75)
Regent of
the Kingdom
(1947–75)
 
آلفونسوی سیزدهم اسپانیا
  King of Spain
(1886–1931)

 
as Alphonse I
  Legitimist
pretender
(1936–41)
Jaime
Duke of Madrid
as Jaime III
  Carlist
pretender
(1909–31)

 
as Jacques I
  Legitimist
pretender
(1909–31)
Robert I
  Duke of Parma
(1854–59)
Philippe
Duke of Orléans
 
as Philippe VIII
  Orléanist
pretender
(1894–1926)
Jean
Duke of Guise
 
as Jean III
  Orléanist
pretender
(1926–40)
Carmen Franco
y Polo

1st Duchess
of Franco
Jaime
Duke of Segovia
as Jaime IV
  Legitimist
pretender
(1941-75)

 
as Jacques II or
Henri VI
  Legitimist
pretender
(1941–75)
کنت خوان بارسلونا
Count
of Barcelona
Xavier
Duke of Parma
  Carlist regent
(1936–52)

as Javier I
  Carlist
pretender
(1952–77)
Felix
Prince
of
Luxembourg
Henri
Count of Paris
 
as Henri VI
  Orléanist
pretender
(1940–99)
María del Carmen
Martínez-Bordiú
y Franco
Alfonso
Duke of Anjou
and Cádiz

as Alfonso XIV
  Legitimist
pretender
(1975-89)

 
as Alphonse II
  Legitimist
pretender
(1975–89)
 
خوآن کارلوس اول اسپانیا
  King of Spain
(1975–2014)
Carlos Hugo
Duke of Parma
as Carlos
Hugo I

  Carlist
pretender
(1977–79)
Sixtus Henry
Prince of Parma
as Enrique V
  Carlist
pretender
(1979–present)
 
ژان، دوک اعظم لوگزامبورگ
  Grand Duke of
Luxembourg
(1964–2000)
آنری د اورلئان، کنت پاریس
Count of Paris
Duke of France

 
as Henri VII
  Orléanist
pretender
(1999–present)
Louis
Duke of Anjou
 
as Louis XX
  Legitimist
pretender
(1989–present)

as Luis II
  Legitimist
pretender
(1989–present)
 
فلیپه ششم (اسپانیا)
 King of Spain
(2014–present)
Carlos
Duke of Parma
as Carlos
Xavier II

  Carlist
pretender
(2011–present)
 
آنری، دوک اعظم لوگزامبورگ
  Grand Duke
of Luxembourg
(2000–present)
Jean
Duke of
Vendome
Louis
Duke of Burgundy,
Dauphin of France
 
لئونور، شاهدخت آستوریاس
Princess of
Asturias
Guillaume
Hereditary
Grand Duke of
Luxembourg

</onlyinclude>

یادداشتویرایش

  1. لقبی برای نایب السلطنه و فرزندان پسر شاه
  2. premier prince du sang
  3. Régence

پانویسویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ برادر شاه خورشید، فیلیپ، دوک اورلئان. به کوشش نانسی نیکولاس بارکر.
  2. آنتونی، ردپای تاریخ، نمونه ای از تاریخ انگلستان و فرانسه، از قرن پنجم تا نوزدهم، 195.
  3. Velde, Francois (11 November 2018). "The French Royal Family: Titles and Customs" (به فرانسوی).
  4. Gordien, Marie-Estelle (2002). "Louis d'Orléans (1703-1752), premier prince du sang et mystique érudit". Thèses, École nationale des chartes (به فرانسوی).
  5. "Louis-Philippe-Joseph, duc d'Orléans | French prince". Encyclopedia Britannica. Retrieved 2020-10-11.
  6. "Legitimist | French history". Encyclopedia Britannica. Retrieved 2020-10-09.
  7. "Chambord, Henri Charles Ferdinand Marie Dieudonné, Comte de". 1911 Encyclopædia Britannica. Volume 5.
  8. Nichols Barker, Nancy (1989). Johns Hopkins University Press, ed. Brother to the Sun King, Philippe, Duke of Orléans. ISBN 9780801837913.
  9. La Marle, Hubert (1989). Nouvelles Editions Latines, ed. Philippe Egalité, "grand maître" de la Révolution: le rôle politique du premier Sérénissime Frère du Grand Orient de France. ISBN 9782723303835.
  10. Louis Philippe I (1830). Memoir of Louis Philippe I, king of the French.
  11. Prince Philippe, Count of Paris (1875). Comte de Paris Letters, 1875-1894.

منابعویرایش

  • Nichols Barker, Nancy (1989), Brother to the Sun King, Philippe, Duke of Orléans (Johns Hopkins University Press ed.), Johns Hopkins University Press, ISBN 9780801837913
  • La Marle, Hubert (1989), Philippe Egalité, "grand maître" de la Révolution: le rôle politique du premier Sérénissime Frère du Grand Orient de France (به فرانسوی), Nouvelles Editions Latines, ISBN 9782723303835
  • Henry, Lucien Edward (1882). The Royal Family of France : twelve lectures on curren French history. Europe in 1882: Out of the shadow. Paris: Librairie Galignani.
  • Anthony, Louisa: Footsteps to history, being an epitome of the histories of England and France, from the fifth to the nineteenth century, 1852


پیوند به بیرونویرایش