شهین حنانه

شهین حنّانه (زادهٔ ۱۳۲۲ [الف] - درگذشتهٔ ۱ تیر ۱۳۷۶) شاعر، ترانه‌سرا، نقاش، پژوهشگر و نویسنده اهل ایران بود.[۱][۲]

شهین حنانه
زاده۱۳۲۲
ساری، مازندران، ایران
درگذشته۱ تیر ۱۳۷۶
تهران، تهران، ایران
آرامگاهامامزاده طاهر، کرج
پیشهشاعر، ترانه‌سرا و نویسنده
زمینه کاریادبیات
ملیتایرانی

زندگی‌نامهویرایش

 
قبر شهین حنانه

شهین حنّانه در ۱۳۲۲ در ساری زاده شد و در تهران تحصیل کرد. او برادرزادهٔ مرتضی حنانه بود و چون پدرش به اقتضای شغل دائماً در سفر بود، مرتضی حنّانه برای شهین مثل پدر بود. مرتضی حنّانه به شهین مبانی موسیقی را آموزش داد اماّ او موسیقی را حرفهٔ اصلی خود نکرد و با ترانه‌سرایی ارتباطش با موسیقی را حفظ کرد. شهین حنانه در دوران تحصیل خود، ذوق و استعداد خود را در سرودن شعر نشان داد. او برای ادامهٔ تحصیل به سوییس رفت و در رشتهٔ سرامیک تحصیل کرد.[۳] بعد از اتمام تحصیل با نشریات مختلف همکاری کرد و شعرهایش در روزنامه‌ها و مجله‌ها چاپ و ترانه‌هایش از رادیو پخش می‌شدند. او مدّت زیادی ادارهٔ صفحهٔ شعر مجله بانوان را بر عهده داشت و سال‌های هنری موفقی را سپری می‌کرد. او سرانجام بعد از یک دوره بیماری در سال ۱۳۷۶ درگذشت.[۲][۴][۱] یکی از اشعار او:[۲]

کسی بیدار نیست
و من که تنهایی را
با چهرهٔ شکسته خود
پیوند داده‌ام، در بی‌اعتباری این لحظه‌های پوچ
شب را و سیاهی را، فریاد می‌کنم
کسی بیدار نیست و شهر
در خواب رفته‌است
و آدم‌ها، در کسوت مردگان
مرگ سپیده را، پیغام می‌دهند.

آثارویرایش

کتاب‌هاویرایش

سال عنوان توضیحات
۱۳۵۰ کلید دو دفتر شعر
۱۳۶۱ گل‌های رایکا مجموعه شعر
۱۳۶۹ یادنامهٔ مرتضی حنّانه مجموعه مقالات دربارهٔ مرتضی حنانه
۱۳۷۱ (جلد یکم)
۱۳۷۶ (جلد دوم)
پشت دریچه‌ها:گفتگو با همسران هنرمندان مجموعه مصاحبه با همسران ۳۲ نفر از هنرمندان ایرانی
- زن پاییزی رمان، منتشر نشده‌است.

ترانه‌شناسیویرایش

حنانه از ۱۸ سالگی ترانه‌سرایی را آغاز کرد. از او دست کم ۲۰۰ ترانه باقی مانده‌است که در آرشیو صدا و سیما موجود است. .[۳]

نام ترانه خواننده آهنگساز
«رؤیا» ارکستر سمفونیک فارابی مهدی خالدی
«غروبه» گیتی پاشایی کیومرث سلیم‌پور
«همصدا» معین منوچهر چشم‌آذر
«مسافر غریب» حمیرا صادق نوجوکی
«قصه رفتن» نلی تورج شعبانخانی
«خونه خالی» مرجان تورج شعبانخانی
«قُمری» مرجان تورج شعبانخانی
«همزبون» بتی تورج شعبانخانی
«غمنامه» ستار تورج شعبانخانی
«تنهایی» مازیار تورج شعبانخانی
«خدانگهدار» مهستی صادق نوجوکی
«عزیز رفته» مهستی صادق نوجوکی
«همیشه عاشق» مهستی صادق نوجوکی
«صدای پا» مهستی سیاوش زندگانی
«پرنده» مانی رهنما بابک بیات
«مادر» علیرضا افتخاری جواد لشگری

یادداشت‌هاویرایش

  1. برخی منابع ۱۳۱۹.

منابعویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «شهین حنانه که بود؟». ایسکانیوز. ۱۴ مهر ۱۳۹۳. دریافت‌شده در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۰.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ «یادی از شهین حنانه». کیهان لندن. ۲۰ ژوئن ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۰.
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ملکی، توکا (بهار ۲۰۱۴). زنان موسیقی ایران از اسطوره تا امروز. لس‌آنجلس: شرکت کتاب. ص. ۳۰۶. شابک ۹۷۸۱۵۹۵۸۴۴۶۷۵. دریافت‌شده در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۰.
  4. «حنانه، شهین (ساری ۱۳۲۲–۱۳۷۶ش)». دریافت‌شده در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۰.