نیکول کیدمن

بازیگر و تهیه‌کنندهٔ استرالیایی

نیکول مری کیدمن AC (انگلیسی: Nicole Mary Kidman؛ زادهٔ ۲۰ ژوئن ۱۹۶۷) بازیگر و تهیه‌کنندهٔ استرالیایی زادهٔ آمریکا است.[۱] او در طول حرفهٔ خود افتخارات گوناگونی از جمله یک جایزهٔ اسکار، یک جایزهٔ آکادمی فیلم بریتانیا، دو جایزهٔ امی ساعات پربیننده و پنج جایزهٔ گلدن گلوب دریافت کرده‌است. مجلهٔ تایم در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۱۸ از او به‌عنوان یکی ۱۰۰ شخص تأثیرگذار جهان یاد کرده و نامش چندین بار در رتبه‌بندی‌های پردرآمدترین بازیگران زن جهان آمده‌است. نیویورک تایمز در ۲۰۲۰ نام او را در رتبه‌بندی بزرگ‌ترین بازیگران قرن بیست و یکم قرار داد.[۲]

نیکول کیدمن
AC
A headshot of Nicole Kidman at the Cannes Film Festival in 2017
نام در زمان تولدنیکول مری کیدمن
زادهٔ۲۰ ژوئن ۱۹۶۷ ‏(۵۴ سال)
هونولولو، هاوایی، ایالات متحده
شهروندی
  • استرالیا
  • ایالات متحده
پیشه
  • بازیگر
  • تهیه‌کننده
سال‌های فعالیت۱۹۸۳–اکنون
آثارفهرست کامل
همسر(ها)
فرزندان۴
والدینآنتونی کیدمن (پدر)
خویشاوندانآنتونیا کیدمن (خواهر)
جایزه(ها)فهرست کامل
وبگاه

کیدمن در سال ۱۹۸۳ حرفهٔ بازیگری خود را در استرالیا و با بازی در فیلم‌های کریسمس بوش و راه‌زنان بی‌ام‌اکس آغاز کرد. پیشرفت او در سال ۱۹۸۹ با فیلم تریلر سکوت قبرستانی و مینی‌سریال بنگکوک هیلتن مهیا شد. او در سال ۱۹۹۰ با بازی در فیلم اکشن روزهای تندر به موفقیت بین‌المللی دست یافت. او در ادامه برای بازی در نقش اصلی فیلم‌های دور و دورتر (۱۹۹۲)، بتمن برای همیشه (۱۹۹۵)، به خاطرش مردن (۱۹۹۵) و چشمان کاملاً بسته (۱۹۹۹) به شناخت گسترده‌تری دست یافت. کیدمن در سال ۲۰۰۳ برای عملکردش در نقش نویسنده ویرجینیا وولف در فیلم درام ساعت‌ها (۲۰۰۲) برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن شد. دیگر فیلم‌هایی که برایش نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شد عبارتند از مولن روژ! (۲۰۰۱)، لانه خرگوش (۲۰۱۰) و شیر (۲۰۱۶). دیگر فیلم‌هایی که کیدمن در آن حضور داشته عبارتند از دیگران (۲۰۰۱)، کوهستان سرد (۲۰۰۳)، داگویل (۲۰۰۳)، تولد (۲۰۰۴)، استرالیا (۲۰۰۸)، پسر روزنامه فروش (۲۰۱۲)، پدینگتون (۲۰۱۴)، کشتن گوزن مقدس (۲۰۱۷)، نابودگر (۲۰۱۸)، آکوامن (۲۰۱۸) و بامب‌شل (۲۰۱۹).

پروژه‌های تلویزیونی کیدمن عبارتند از همینگوی و گلهورن (۲۰۱۲)، دروغ‌های کوچک بزرگ (۲۰۱۷–۲۰۱۹)، بالای دریاچه (۲۰۱۷)، فروپاشی (۲۰۲۰) و نه غریبهٔ کامل (۲۰۲۱). او برای مجموعهٔ دروغ‌های کوچک بزرگ دو جایزهٔ امی ساعات پربیننده در دسته‌بندی برجسته‌ترین بازیگر زن نقش اصلی و برجسته‌ترین مجموعهٔ کوتاه در مقام تهیه‌کنندهٔ اجرایی دریافت کرد.

کیدمن از سال ۱۹۹۴ در مقام سفیر حسن نیت برای یونیسف و از سال ۲۰۰۶ برای یونیفم مشغول به فعالیت بوده‌است.[۳][۴] او در سال ۲۰۰۶ به مقام استرالیا منصوب شد.[۵][۶] کیدمن در سال ۲۰۱۰ شرکت تولیدی بلاسم فیلمز را تأسیس کرد.[۷] او در سال ۱۹۹۰ با بازیگر آمریکایی تام کروز ازدواج کرد و در سال ۲۰۰۱ از یکدیگر جدا شدند.[۸][۹] کیدمن در سال ۲۰۰۶ با خوانندهٔ موسیقی کانتری کیث اربن ازدواج کرد.[۱۰][۱۱]

فیلم‌شناسی

منابع

  1. "Nicole Kidman, Australian actress". Encyclopædia Britannica. Retrieved 1 May 2021.
  2. Dargis, Manohla; Scott, A. O. (25 November 2020). "The 25 Greatest Actors of the 21st Century (So Far)". The New York Times. Retrieved 7 December 2020.
  3. "Kidman becomes ambassador for UN". BBC News. 26 January 2006. Archived from the original on 17 July 2018. Retrieved 22 October 2006.
  4. "UN Women Goodwill Ambassador Nicole Kidman". UN Women. Archived from the original on 5 October 2012.
  5. Stafford, Annabel (14 April 2007). "Kidman and the Kennedys honoured for their service". The Age. Melbourne. Archived from the original on 16 December 2008. Retrieved 14 April 2007.
  6. "Nicole Kidman". Australian Honors Database. Archived from the original on 24 July 2009. Retrieved 12 April 2007.
  7. Gibbs, Ed (25 January 2015). "Nicole Kidman wows at Sundance in Strangerland". The Sydney Morning Herald. Australia. Archived from the original on 25 January 2015. Retrieved 26 January 2015.
  8. Sisavat, Monica (14 October 2017). "16 Years Later, We Still Don't Know Why Nicole Kidman and Tom Cruise Divorced". Popsugar Celebrity. PopSugar. Retrieved 9 May 2021.
  9. Alex Tresniowski (19 February 2001). "Hearts Wide Shut". People. Archived from the original on 2 July 2012. Retrieved 1 May 2012.
  10. Jones, Isabel (1 November 2018). "Nicole Kidman Reveals Why She and Lenny Kravitz Called Off Their Engagement". Yahoo. Retrieved 5 November 2021.
  11. Smith, Krista (October 2007). "The Lady Is Yar". Vanity Fair. Retrieved 5 November 2021.

پیوند به بیرون