اوج بیگ یا اوچ بیگ (به ترکی عثمانی: اوج بگ، لاتین‌نویسی: uc beğ) عنوانی بود که در زمان سلطنت سلجوقیان روم[۱] و ظهور امپراتوری عثمانی به سرداران جنگاور نیمه‌خودمختار داده می‌شد. آنها به عنوان رهبران گروه‌های جنگجوی آکینجی، در فتوحات و نبردها علیه امپراتوری بیزانس و سایر دولت‌های مسیحی بالکان نقش اصلی را داشتند.

ارطغرل غازی، اوج بیگِ سلجوقیان روم

این اصطلاح مشابه مرزبان در فارسی یا مارگراف اروپای غربی است. اوج بیگ‌ها را غازی خطاب می‌کردند و معمولاً درویش بودند. پس از آنکه میخائیل هشتم اعزام نیرو و کمک‌های زمینی[۲] را حذف کرد، بسیاری از نظامیان بیزانس به خدمت امپراتوری عثمانی درآمدند.

اولین اوج بیگ روم‌ایلی، شاهین پاشا بود که ادرنه، استارا زاگورا، و پلوودیف را فتح کرد و بعدها بیگلربیگی ایالت روملی شد. پاشا یگیت‌بیگ، اوج بیگ اسکوپیه برای سرزمین‌های صربستان و یونان بود و به سوی بوسنی و موره پیشروی می‌کرد.[۳]

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

  1. Stanford J. Shaw, Ezel Kural Shaw, (1976), History of the Ottoman Empire and Modern Turkey, p. 14.
  2. Boundaries and Frontiers in Medieval Muslim Geography; American Philosophical Society; Ralph W. Brauer; 1995 ;p. 84 ISBN 978-0-87169-856-8.
  3. Bearman, P. J. ; Bianquis, Th. ; Bosworth, C. E. ; van Donzel, E. & Heinrichs, W. P. , eds. (2000). The Encyclopaedia of Islam, New Edition, Volume X: T–U. Leiden: E. J. Brill. p. 838. ISBN 978-90-04-11211-7.