باز کردن منو اصلی

باشگاه فوتبال اس اس سی ناپولی (به ایتالیایی: Società Sportiva Calcio Napoli) که اختصاراً ناپولی (تلفظ [ˈna:poli]) شناخته می‌شود، باشگاه فوتبال ایتالیایی است که در شهر ناپل قرار دارد. این باشگاه در تاریخ ۱ آگوست ۱۹۲۶ تأسیس شده‌است و از آن زمان تا کنون در سری آ ایتالیا بازی می‌کند. این باشگاه دو بار، در سال‌های ۸۷–۱۹۸۶ و ۹۰–۱۹۸۹، قهرمان سری آ شده‌است. همچنین این تیم قهرمانی در جام یوفا در سال ۸۹–۱۹۸۸، پنج قهرمانی کوپا ایتالیا و دو قهرمانی سوپرکاپ ایتالیا را نیز در کارنامه دارد.[۱][۲]

ناپولی
S.S.C. Napoli logo.svg
نام کامل Società Sportiva Calcio Napoli
لقب Gli Azzurri (آبی‌ها)
I Partenopei
تأسیس
  • ۱ اوت ۱۹۲۶؛ ۹۲ سال پیش (۱۹۲۶-۰۸-01)، با نام Associazione Calcio Napoli
  • ۶ سپتامبر ۲۰۰۴؛ ۱۴ سال پیش (۲۰۰۴-۰۹-06)، با نام Napoli Soccer
ورزشگاه ورزشگاه سن پائولو
گنجایش ۶۰٬۲۴۰
مالک فیلمائورو
مالک اورلیو ده لاورنتیس
سرمربی کارلو آنچلوتی
لیگ سری آ
۲۰۱۷–۱۸ سری آ, 2nd
وبگاه وبگاه رسمی
لباس اول
لباس دوم
لباس سوم
فصل کنونی

ناپولی چهارمین تیم پرطرفدار کشور ایتالیاست،[۳] و در سال ۲۰۱۵ به عنوان پنجمین تیم سرمایه‌دار سری آ رتبه‌بندی شد،[۴] مجلهٔ فوربس هم این رتبه را تأیید کرده‌است. ناپولی از اعضای اتحادیه باشگاه‌های فوتبال اروپا نیز می‌باشد. در ژانویهٔ ۲۰۱۶ یوفا ناپولی را هشتمین باشگاه برتر اروپا و دومین باشگاه ایتالیا دانست.[۵]

از سال ۱۹۵۹, این تیم ورزشگاه سن پائولو را به عنوان ورزشگاه خانگی در محلهٔ فوریگروتا، در حومهٔ شهر ناپل، در اختیار دارد. لباس نخست این تیم آبی آسمانی با شلوارک‌های سفید است. سرود رسمی این باشگاه نیز «'O surdato 'nnammurato» نام دارد.[۶]

دیگو آرماندو مارادونا از ستاره‌های فوتبال جهان ۷ سال در ناپولی بازی کرده‌است و در ۱۸۸ بازی، ۸۱ گل برای تیم به ثمر رسانده‌است.[۷]

محتویات

تاریخچهویرایش

نخستین تیم مقدم بر باشگاه کنونی، تیم فوتبال و کریکت ناپل (به انگلیسی: Naples Foot-Ball & Cricket Club) نام داشت که در سال ۱۹۰۴ توسط سرباز انگلیسی، ویلیام پوثس و شریکش هکتور ام. بایون پایه‌گذاری شد.[۸][۹] ناپولی‌های نظیر کُنفُرتی، کاتترینا و آمِدِئو سالسی نیز درگیر این باشگاه شدند و نفر آخر کمی بعد نخستین مدیر باشگاه شد.[۱۰] کیت اصلی باشگاه از ابتدا به رنگ آبی آسمانی و تی‌شرت راه‌راه نیروی دریایی و شلوارک سیاه بود.[۱۱] ناپولی‌ها نخستین بازی خود را با نتیجهٔ ۳–۲ در برابر تیم انگلیسی کارکنان کشتی عربیک بردند و گلزنان این بازی مک‌فرسون، سکافیگلیو و چائودویر بودند.[۱۲]

در ابتدای تأسیس باشگاه، رقابت‌های لیگ فوتبال ایتالیا تنها میزبان تیم‌های منطقهٔ شمال ایتالیا بود و ناپولی و دیگر تیم‌های جنوبی ناچار بودند با ملوانان بازی کنند[۸] یا در جام‌هایی همچون چلنج کاپ لیپتون، که توماس لیپتون برگزار می‌کرد، شرکت نمایند. ناپولی توانست سه بار در فینال این جام باشگاه پالرمو را شکست دهد.[۱۳] در سال ۱۹۱۲ وابستگی ناپولی به خارجی‌ها از بین رفت و تیم محلی به نام اینترنازیونال ناپولی (U.S. Internazionale Napoli) در این شهر تشکیل شد.[۸] در این هنگام هر دو تیم شهر ناپولی در مسابقات کشوری شرکت کردند.[۱۴]

Associazione Calcio Napoli: تأسیس ناپولی مدرنویرایش

 
آتیلا سالوسترو در وسط همراه با هم‌تیمی‌هایش در ناپولی، مربوط به سال ۱۹۲۷

در دورهٔ مدیریت جورجیو آسکارلّی باشگاه رسماً در ۲۳ اوت ۱۹۲۶ تغییر نام داده و تحت عنوان Associazione Calcio Napoli شناخته شد.[۱۵] پس از شروعی ضعیف با تنها یک امتیاز در لیگ،[۱۶] ناپولی توسط فدراسیون فوتبال ایتالیا ("FIGC")، به عنوان یکی از باشگاه‌های بنیان‌گذار سری آ پذیرفته شد. شرایط این تیم با حضور یک بازیکن پاراگوئه‌ای، به نام آتیلا سالوسترو، بهبود یافت و او از نخستین قهرمانان و اساطیر باشگاه نزد طرفداران آن می‌باشد.[۱۷] او گلزنی ماهر بود و رکوردی که در تعداد گل‌ها بر جای گذاشت، بعدها توسط دیگو مارادونا و مارک همشیک شکسته شد.[۱۸]

 
باشگاه از سال ۱۹۵۹ به ورزشگاه سن پائولو نقل مکان کرد و تا امروز آنجا ورزشگاه خانگی ناپولی است.

ناپولی تحت مدیریت ویلیام گاربوت به سری آ وارد شد.[۱۹] تحت شش سال سرمربی‌گری گاربوت، این باشگاه رشد چشم‌گیری داشت و جایگاهش به نیمهٔ بالایی جدول رسید.[۱۶] که این شامل دو بار رسیدن به مقام سومی در فصل‌های ۱۹۳۲–۳۳ و ۱۹۳۳–۳۴ می‌شود.[۱۶] از بازیکنان برجستهٔ این دوره در ناپولی، آنتونیو وویاک، آرنالدو سنتیمنتی و کارلو بوسکاگلیا بودند.[۲۰] با این حال در طول جنگ جهانی دوم باشگاه رو به افول نهاد؛ چنان‌که در فصل ۱۹۳۹–۴۰ با اتکا بر تفاضل گل سقوط نکردند و در سری آ ماندند.[۱۶]

ناپولی در پایان فصل ۱۹۴۲ همزمان با سال‌های جنگ جهانی دوم، به سری بی سقوط کرد. آن‌ها از ورزشگاه جورجو آسکارلی به ورزشگاه آرتورو کولانا کوچیدند و تا پایان جنگ رسماً در سری بی ماندند. وقتی جنگ به پایان رسید و لیگ ایتالیا دوباره تشکیل شد، ناپولی مستقیماً به سری آ پیوست،[۱۶] ولی سال بعد به خاطر رسوایی و فساد مالی جریمه شد که دو فصل دیگر را نیز در سری بی بگذراند.[۲۱] در آغاز دههٔ ۱۹۵۰ مجدداً ناپولی رشد کرد و اوج گرفت.[۲۲] این باشگاه در سال ۱۹۵۹ به ورزشگاه سن پائولو نقل‌مکان کرد. با وجود افت و خیزهای فراوان باشگاه، ناپولی در این دوره موفقیت‌های خوبی کسب کرد. آن‌ها در جام حذفی فوتبال ایتالیا در فصل ۱۹۶۲ توانستند با گلزنی جیانی کورلّی و پیرلویجی رونزون بر اسپال غلبه کنند و قهرمان این مسابقات شوند.[۲۳] اما در فصل آتی با چهارمین سقوط تیم به سری بی، جشن قهرمانی آنان ناکام شد.[۱]

حضور مارادونا: دوران طلایی ناپولیویرایش

 
بازیکنان تیم در آغاز دههٔ ۱۹۷۰ با حضور دینو زوف، خوزه آلتافینی و غیره.

بار دیگر باشگاه نام رسمی خود را تغییر داد و این بار Società Sportiva Calcio Napoli در ۲۵ ژوئن ۱۹۶۴ به رسمیت یافت.[۱] آن‌ها بار دیگر در فصل ۱۹۶۴–۶۵ موفق به صعود به سری آ شدند. تحت مدیریت بازیکن سابق، برونو پساولا، آن‌ها توانستند کوپا دله آلپی را ببرند[۱] و یکی از تیم‌های ممتاز سری آ شوند که در پایان لیگ جزء پنج تیم نخست جدول بودند.[۱۶] آن‌ها در فصل ۱۹۶۷–۶۸ بسیار به قهرمانی نزدیک بودند و پس از آث میلان، نایب قهرمان شدند.[۱۶] از محبوب‌ترین بازیکنان این دورهٔ ناپولی دینو زوف، خوزه آلتافینی، عمر سیووری و هافبک بومی تیم آنتونیو جولیانو، بودند. جولیانو در این دوره رکورد تعداد بازی برای ناپولی را شکست که هنوز هم پا بر جا مانده‌است.[۲۰]

روند رشد ناپولی در دههٔ ۱۹۷۰ ادامه داشت و در فصل‌های ۱۹۷۰–۷۱ و ۱۹۷۳–۷۴ به مقام سومی دست یافتند.[۱۶] در دورهٔ مربی‌گری بازیکن سابق، لوئیز وینیسیو، آن‌ها به مسابقات جام یوفا راه یافتند. در فصل ۱۹۷۴–۷۵ آن‌ها به دور سوم این جام هم رسیدند و در آخرین برد خود پورتو را ۲–۰ شکست داده‌بودند. در همین فصل ناپولی در حالی که تنها دو امتیاز با یوونتوس فاصله داشت، مجدداً نایب قهرمان سری آ شد.[۱۶] باشگاه در این دوره به بازیکنان بومی خود همچون ژوزفه بروسکولوتی، آنتونیو جولیانو و سالواتوره اسپوسیتو و گلزنی‌های جوزپه ساوولدی متکی بود.[۲۰]

ناپولی با شکست ۴–۱ ساوت‌همپتون توانست جام لیگ آنگلو-ایتالیا را فتح کند،[۲۴] این تیم وارد جام برندگان جام اروپا در فصل ۱۹۷۶–۷۷ شد و به نیمه‌نهایی رسید. آن‌ها در واپسین بازی ۲–۱ به اندرلشت باختند.[۲۵] آن‌ها در فصل ۱۹۷۵–۷۶ توانست دومین مقام قهرمانی کوپا ایتالیای خود را کسب کند؛ آن‌ها برای کسب این عنوان تیم‌های میلان، فیورنتینا را حذف کرده و در فینال هلاس ورونا را ۴–۰ شکست دادند.[۱] [۱۶] ناپولی دههٔ ۱۹۸۰ را با قدرت آغاز کرد و در فصل ۱۹۸۰–۸۱ سوم شد ولی در سال ۱۹۸۳ وضع دگرگون شد و تیم برای دوری از ناحیهٔ سقوط جدول مبارزه می‌کرد.[۱۶]

 
دیگو مارادونا در ناپولی، سال ۱۹۸۵.

ناپولی برای به دست آوردن دیگو مارادونا، با پرداخت €۱۲ میلیون به بارسلونا در ۳۰ ژوئن ۱۹۸۴، رکورد نقل و انتقالات فوتبال را شکست.[۲۶] تیم تدریجاً با حضور افراد همچون چرو فررارا، سالواتوره بانیی و فرناندو د ناپولی توان خود را بازیافت.[۲۰] رشد جایگاه باشگاه در جدول سری آ تدریجی بود؛ آن‌ها در فصل ۱۹۸۵–۸۶ سوم شدند ولی فصل بعد نقطهٔ عطف تاریخ باشگاه روی داد و توانستند با اختلاف سه امتیاز قهرمان سری آ شده و از سوی دیگر با بردن ۴–۰ آتلانتا در فینال جام حذفی، کوپا ایتالیا را نیز فتح کرده و یک دوگانه کسب کنند.[۱]

 
تماشاگران ناپولی نخستین اسکودتو باشگاهشان را در مه ۱۹۸۷ جشن گرفتند.

از آنجایی که تا آن هنگام هیچ تیمی از ایتالیای جنوبی در لیگ قهرمان نشده بود، این رخداد مارادونا را به یک آیکون فرهنگی، اجتماعی و مذهبی در شهر ناپل بدل کرد[۲۷] که فراتر از قلمرو فوتبال بود.[۲۷]

باشگاه در جام اروپا فصل آتی موفقیت چندانی کسب نکرد و در فصل ۱۹۸۷–۸۸ سری آ هم دوم شد. آن‌ها در جام اروپای فصل ۱۹۸۸–۸۹ توانستند نخستین عنوان چشم‌گیر خود در اروپا را کسب کنند و برنده این جام شوند.[۱] یوونتوس، بایرن مونیخ و پائوک در دورهٔ حذفی توسط ناپولی شکست خوردند و در فینال باشگاه فوتبال اشتوتگارت در مجموع دو بازی، با نتیجهٔ ۵–۴ مغلوب ناپولی شد.[۲۸]

ناپولی در فصل ۱۹۸۹–۹۰ سری آ با اختلاف دو امتیاز نسبت به میلان، دومین قهرمانی خود را کسب کرد.[۱] با این حال دیگر تیم‌ها و طرفدارانشان برای ناپولی احترام چندانی قائل نبودند؛ به‌طور مثال در برگامو یکی از تماشاچیان آتلانتا با یک سکه ۱۰۰ لیری به سمت سر آلمائو پرتاب کرد.[۱۶] در حین جام جهانی فوتبال ۱۹۹۰ نظرات بحث‌برانگیزی را در خصوص اختلاف‌های مردم شمال و جنوب ایتالیا و وحدت ایتالیا (risorgimento) بیان کرد و از مردم شهر ناپول خواست که در نیمه‌نهایی جام جهانی از آرژانتین در برابر ایتالیا حمایت کنند.[۲۹]

استادیوم سن پائولی تنها ورزشگاهی بود که در آن هواداران سرود ملی آرژانتین را هو نکردند،[۳۰] مارادونا در پایان به طرفداران ناپولیایی تعظیم کرد و کشورش به فینال مسابقات رسید. با این حال پس از مسابقهٔ فینال فدراسیون فوتبال ایتالیا (FIGC) مارادونا را مجبور کرد که تست دوپینگ دهد و نتیجهٔ آزمایشش برای کوکائین مثبت درآمد؛ هم مارادونا و هم ناپولیایی‌ها بعد مدعی شدند این اقدام یک انتقام‌گیری از رخدادهای پیشین بوده‌است.[۲۷] مارادونا ۱۵ ماه از فوتبال تعلیق شد و دیگر هیچگاه بازی نکرد.[۲۷] با این حال باشگاه ناپولی توانست در سوپر جام فوتبال ایتالیا با رکورد نتیجهٔ ۵–۱ در برابر یوونتوس پیروز شود، اما این آخرین جایزه بزرگ آن‌ها تا ۲۲ سال بعد بود. ناپولی همچنین در جام اروپای ۱۹۹۰–۹۱ در دور دوم حذف شد.[۳۱]

دوران افول و معاصرویرایش

بازیکنانویرایش

ترکیب کنونیویرایش

از تاریخ ۳ فوریه ۲۰۱۷[۳۲]

شماره پست بازیکن
۱   دروازه‌بان رافائل کابرال
۵   هافبک آلان
۶   مدافع ماریو روی (قرضی از رم)
۷   مهاجم خوزه کایخون
۸   هافبک جورجینهو
۱۱   مدافع کریستین ماجو (کاپیتان دوم)
13   مدافع سباستیانو لوپرتو
۱۴   مهاجم دریس مرتنز
۱۷   هافبک مارک همشیک (کاپیتان اول)
۱۸   مهاجم لئاندرینیو
۱۹   مدافع نیکولا ماکسیمویچ
۲۰   هافبک پیوتر زیلینسکی
۲۱   مدافع ولاد کیریکش
۲۲   دروازه‌بان لوئیجی سِپه
شماره پست بازیکن
۲   مدافع السید هیساج
۲۴   مهاجم لورنزو اینسینیه
۲۶   مدافع کالیدو کولیبالی
۲۷   هافبک زین‌الدین ماشاش
۳۰   هافبک مارکو روگ
۳۱   مدافع فوزی غلام
۳۳   مدافع رائول آلبیول
۳۷   هافبک آدم اوناس
۴۲   هافبک آمادو دیاوارا
۶۲   مدافع لورنزو تونلی
98   مدافع نیکولا ماکسیمویچ
۹۹   مهاجم آرکادیوش میلیک


قرضی در تیم‌های دیگرویرایش

شماره پست بازیکن
  هافبک آلبرتو گراسی (در اسپال تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۸)
  مهاجم روبرتو اینگلزه (در کیه‌وو تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۸)
  مهاجم لئوناردو پاوولتی (در کالیاری تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۸)
  مهاجم دووان زاپاتا (در سمپدوریا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۸)


شماره‌های بایگانی شدهویرایش

مدیرانویرایش

در زیر فهرستی از اسامی مدیران باشگاه از سال ۱۹۲۶ تا به امروز را مشاهده می‌کنید:[۳۳]

نام سال‌ها
Giorgio Ascarelli 1926–27
Gustavo Zinzaro 1927–28
Giovanni Maresca 1928–29
Giorgio Ascarelli 1929–30
Giovanni Maresca
Eugenio Coppola
1930–32
Vincenzo Savarese 1932–36
Achille Lauro 1936–40
Gaetano Del Pezzo 1941
Tommaso Leonetti 1942–43
Luigi Piscitelli 1941–43
Annibale Fienga 1943–45
Vincenzo Savarese 1945–46
نام سال‌ها
Pasquale Russo 1946–48
Egidio Musollino 1948–51
Alfonso Cuomo 1951–52
Achille Lauro 1952–54
Alfonso Cuomo 1954–63
Luigi Scuotto 1963–64
Roberto Fiore 1964–67
Gioacchino Lauro 1967–68
Antonio Corcione 1968–69
Corrado Ferlaino 1969–71
Ettore Sacchi 1971–72
Corrado Ferlaino 1972–83
Marino Brancaccio 1983
نام سال‌ها
Corrado Ferlaino 1983–93
Ellenio F. Gallo 1993–95
Vincenzo Schiano di Colella
(honorary president)
1995–96
Gian Marco Innocenti
(honorary president)
1997–98
Federico Scalingi
(honorary president)
1999–00
Giorgio Corbelli 2000–02
سالواره نالدی 2002–04
اورلیو ده لاورنتیس 2004–

سرمربی‌هاویرایش

ناپولی مربیان و تمرین‌دهندگان فراوانی به خود دیده‌است. در اینجا فهرستی از سرمربیان این تیم بر اساس ترتیب زمانی از سال ۱۹۲۶ آورده شده‌است:[۳۴]

نام ملیت سال‌ها
آنتونیو کروشر   ۱۹۲۶–۲۷
بینو سکاسا   ۱۹۲۷
کمیسیون فنی
رولف استیجر
جیووانی تریله
فرنس مونلار

 
 
 
۱۹۲۷–۲۸
اوتو فیشر   ۱۹۲۸
جیووانی تریله   ۱۹۲۸–۲۹
ویلیام گاربوت   ۱۹۲۹–۳۵
Károly Csapkay   ۱۹۳۵–۳۶
آنجلو ماتئا   ۱۹۳۶–۳۸
یوجن پایر   ۱۹۳۸–۳۹
کمیسیون فنی
آمدئو د آلبورا
پائولو یودیسه
لوئیجی کاستلو
آکیله پیکچنی
نرئو روکو
  ۱۹۳۹
آدولفو بالونچری   ۱۹۳۹–۴۰
آنتونیو وویاک   ۱۹۴۰–۴۳
پائولو اینوسنتی     ۱۹۴۳
رافائله سانسون     ۱۹۴۵–۴۷
جیووانی وکینا   ۱۹۴۷–۴۸
آرنالدو سنتیمنتی   ۱۹۴۸
فلیچه بورل   ۱۹۴۸–۴۹
لوئیجی د منس   ۱۹۴۹
ویتوریو موسله   ۱۹۴۹
ارالدو مونزجلیو   ۱۹۴۹–۵۶
آمدئو آمادی   ۱۹۵۶–۵۹
آنیباله فروسی   ۱۹۵۹
آمدئو آمادی   ۱۹۵۹–۶۱
آمدئو آمادی
رناتو چزارینی
 
 
۱۹۶۱
نام ملیت سال‌ها
آتیلا سالوسترو     ۱۹۶۱
فیوراوانته بالدی   ۱۹۶۱–۶۲
برونو پساولا     ۱۹۶۲
برونو پساولا
ارالدو مونزجلیو
   
 
۱۹۶۲–۶۳
روبرتو لریچی   ۱۹۶۳–۶۴
جیووانی مولینو   ۱۹۶۴
برونو پساولا     ۱۹۶۴–۶۸
جوزپه کیاپلا   ۱۹۶۸–۶۹
یوجیدیو دی کوستانزو   ۱۹۶۹
جوزپه کیاپلا   ۱۹۶۹–۷۳
لوئیز وینیسیو   ۱۹۷۳–۷۶
آلبرتو دلفراتی
روساریو ریولینو
  ۱۹۷۶
برونو پساولا     ۱۹۷۶–۷۷
روساریو ریولینو   ۱۹۷۷
جیوانی دی مارزیو   ۱۹۷۷–۷۸
لوئیز وینیسیو   ۱۹۷۸–۸۰
آنجلو بندیکتو سورمانی     ۱۹۸۰
رینو مارکسی   ۱۹۸۰–۸۲
ماسیو جاکومینی   ۱۹۸۲
برونو پساولا     ۱۹۸۲–۸۳
پیترو سانتین   ۱۹۸۳–۸۴
رینو مارکسی   ۱۹۸۴–۸۵
اوتاویو بیانکی   ۱ ژوئیه ۱۹۸۶ – ۳۰ ژوئن ۱۹۸۹
آلبرتو بیگون   ۱۹۸۹–۹۱
کلودیو رانیری   ۱ ژوئیه ۱۹۹۱ – ۳۰ ژوئن ۱۹۹۳
اوتاویو بیانکی   ۱ نوامبر ۱۹۹۲ – ۳۰ ژوئن ۱۹۹۳
مارچلو لیپی   ۱ ژوئیه ۱۹۹۳ – ۳۰ ژوئن ۱۹۹۴
وینچنسو گوئرینی   ۱ ژوئیه ۱۹۹۴ – ۱۷ اکتبر ۱۹۹۴
وویادین بوشکوف
جارباس فائوستینو
 
 
۱۸ اکتبر ۱۹۹۴–۹۵
نام ملیت سال‌ها
وویادین بوشکوف
آلدو سنسیبله
 
 
۱۹۹۵ – ۳۰ ژوئن ۱۹۹۶
لوئیجی سیمونی   ۱۹۹۶–۹۷
وینسنزو مونته‌فشو   ۱۹۹۷
بورتلو موتی   ۱ ژوئیه ۱۹۹۷ – ۶ اکتبر ۱۹۹۷
کارلو ماسونه   ۱۹ اکتبر ۱۹۹۷ – ۲۴ نوامبر ۱۹۹۷
جیووانی گالونی   ۱۹۹۷–۹۸
وینسنزو مونته‌فشو   ۱۹۹۸
رنزو اولیویری   ۱۹۹۸–۹۹
وینسنزو مونته‌فشو   ۱۹۹۹
والتر نوولینو   ۱۹۹۹–۰۰
زدنیک زمان   ۱ ژوئیه ۲۰۰۰– ۱۲ نوامبر ۲۰۰۰
امیلیانو موندنیکو   ۱۳ نوامبر ۲۰۰۰ – ۳۰ ژوئن ۲۰۰۱
لوئیجی د کانیو   ۱ ژوئیه ۲۰۰۱ – ۳۰ ژوئن ۲۰۰۲
فرانکو کلمبا   ۱ ژوئیه ۲۰۰۲ – ۱۶ دسامبر ۲۰۰۲
سرجیو بوسو   ۲۰۰۲
فرانسیسکو اسکوگلیو   ۱۸ دسامبر ۲۰۰۲ – ۳۰ ژوئن ۲۰۰۳
فرانکو کلمبا   ۲۰۰۳
آندره‌آ آگوستینلی   ۱۹ ژوئن ۲۰۰۳ – ۹ نوامبر ۲۰۰۳
لوئیجی سیمونی   ۱۰ نوامبر ۲۰۰۳ – ۳۰ ژوئن ۲۰۰۴
جان‌پیرو ونتورا   ۱ ژوئیه ۲۰۰۴ – ۲۵ ژانویه ۲۰۰۵
ادواردو رخا   ۳ ژانویه ۲۰۰۵ – ۱۰ مارس ۲۰۰۹
روبرتو دونادونی   ۱۰ مارس ۲۰۰۹ – ۵ اکتبر ۲۰۰۹
والتر ماتزاری   ۶ اکتبر ۲۰۰۹ – ۲۰ مه ۲۰۱۳
رافائل بنیتز   ۲۷ مه ۲۰۱۳ – ۳۱ مه ۲۰۱۵
مائوریتسیو ساری   ۱۱ ژوئن ۲۰۱۵ – ۲۳ مه ۲۰۱۸
کارلو آنچلوتی   ۲۳ مه ۲۰۱۸ –

نمادهاویرایش

 
لوگوی باشگاه در دورهٔ AC Napoli

ناپل یک شهر ساحلی است و رنگ آبی تیم اشاره به رنگ آبی خلیج ناپل دارد.[۳۵] در اصل هنگامی که نام باشگاه Naples FBC بود، پیراهن تیم از دو قسمت کم‌رنگ و پررنگ آبی تشکیل می‌شد.[۳۶] با این وجود از دههٔ ۱۹۲۰ تنها یک رنگ لاجوردی برای لباس باشگاه برگزیده شده. ناپولی بنا بر این گزینش لقب «آزوری» (لاجوردی‌پوشان) را به‌طور مشترک با تیم ملی فوتبال ایتالیا دربردارد.[۳۷]

یکی از لقب‌های ناپولی «I ciucci» بوده که در زبان محلی به معنای «الاغ‌ها» است. این لقب پس از آن به باشگاه داده شد که در فصل ۱۹۲۶–۲۷ عملکردی ضعیف از خود نشان دادند. از آنجا که اسب سیاه به عنوان نماد ناپلیایی‌ها رایج بوده، این لقب برایشان خفت‌آور بوده‌است.[۳۸] با این حال باشگاه از عبارت «O Ciuccio» به عنوان نامی شگون که خوش‌یمنی می‌آورد، استفاده کرده‌است.[۳۹]

نشان باشگاه یک حرف «N» بزرگ است که درون دایره‌ای محاط شده. عقبهٔ این نماد به دوران Internazionale Napoli برمی‌گردد که چنین طرحی روی لباس بازیکنان درج شده بود.[۴۰] از آنجا که باشگاه رسماً «نشان N» را به عنوان نماد خود معرفی کرده، نسخه‌های تغییریافته‌ای از نماد باشگاه استفاده شده‌است؛ گاه نام کامل باشگاه را هم در کنار آن درج کرده و گاه چنین نکرده‌است.[۴۱] اما تفاوت اصلی در میان لوگوهای استفاده شده، رنگ این نماد است که محیط آبی‌رنگش تغییراتی داشته‌است. اغلب حرف «N» سفید بوده ولی گاه به رنگ طلایی هم تغییر کرده‌است.[۴۲]

یکی از القاب محبوب باشگاه نزد هواداران و تیم، «Partenopei» است که برگرفته از پیشینهٔ شهر ناپل است.[۴۳] این لقب از اساطیر یونانی برآمده؛ آنجا که یک سیرن به نام «پارتنوپه (Parthenope) با صدای خود سعی داشت اودیسئوس را اغوا کند تا کشتی خود را به سوی کاپری براند. اما در ادامهٔ داستان اودیسئوس در برابر آواز سیرن‌ها مقاومت کرد. پاتنوپه در اثر این رخداد بر ساحل ناپل افتاده و جان داد.[۴۴]

افتخاراتویرایش

داخلیویرایش

  • قهرمان (۲): ۱۹۸۶–۸۷، ۱۹۸۹–۹۰
  • قهرمان (۵): ۱۹۶۱–۶۲، ۱۹۷۵–۷۶، ۱۹۸۶–۸۷، ۲۰۱۱–۱۲، ۲۰۱۳–۱۴

اروپاویرایش

  • قهرمان (۱): ۱۹۸۸–۸۹

منابعویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ ۱٫۵ ۱٫۶ ۱٫۷ "La storia del Calcio Napoli sino ai giorni nostri" (به Italian). Ale Napoli. Archived from the original on 24 October 2008.
  2. "Storia" (به Italian). Calcio Napoli Net. 26 June 2007. Archived from the original on 9 August 2007.
  3. "Il tifo calcistico in Italia – Settembre 2012" (به Italian). September 2012. Retrieved 18 September 2012.
  4. "Deloitte Football Money League 2014". Deloitte. Retrieved 9 October 2014.
  5. "Member associations – UEFA rankings – Season club coefficients –". Uefa.com. 2016-03-18. Retrieved 2016-04-05.
  6. Joseph Sciorra, Italian Folk: Vernacular Culture in Italian-American Lives (2010), page 116 "the Neapolitan standard 'O surdato 'nnammurato (A Soldier in Love)"
  7. دیگو مارادونا
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ ۸٫۲ "Storia Del Club, by Pietro Gentile and Valerio Rossano" (به Italian). Napoli 2000. 23 June 2007. Archived from the original on 2 July 2007.
  9. "Willy Garbutt, The Italian Trailblazer". British Council. 23 June 2007. Archived from the original on 30 March 2008.
  10. "Dal Naples Football Club all'Internaples" (به Italian). S.S.C. Napoli. 23 June 2007.
  11. "La Storia – Periodo 1904–1926". Napolissimo. 23 June 2007.
  12. FIFA.com
  13. "I Primi 60 Anni: Dalla Nascita Aalla Coppa Lipton" (به Italian). Cuore Rosanero. 23 June 2007. Archived from the original on 11 October 2007.
  14. "La Storia.  – Periodo 1904–1926 – La Preistoria" (به Italian). Napolissimo. 26 June 2007.
  15. "A short history of Napoli's roots: The Spark of Life". 'O Ciuccio. 24 June 2007. Archived from the original on 11 February 2007.
  16. ۱۶٫۰۰ ۱۶٫۰۱ ۱۶٫۰۲ ۱۶٫۰۳ ۱۶٫۰۴ ۱۶٫۰۵ ۱۶٫۰۶ ۱۶٫۰۷ ۱۶٫۰۸ ۱۶٫۰۹ ۱۶٫۱۰ ۱۶٫۱۱ Modena, Panini Edizioni (2005). Almanacco Illustrato del Calcio – La Storia 1898–2004.
  17. "Il primo, e ancora indimenticato idolo, dei tifosi partenope". Cronologia. 26 June 2007.
  18. "Storia del Napoli: Gli anni venti e trenta" (به Italian). Vesuvio. 26 June 2007. Archived from the original on 15 July 2012.
  19. "Gli anni '30" (به Italian). YouNapoli.com. 26 June 2007. Archived from the original on 4 May 2007.
  20. ۲۰٫۰ ۲۰٫۱ ۲۰٫۲ ۲۰٫۳ "Napoli Player Statistics". ClubAngloNapulitano. Retrieved August 2007. Check date values in: |accessdate= (help)
  21. "Italy 1947/48". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation.
  22. "Storia del Napoli (1904–1960)" (به Italian). Magico Napoli. 26 June 2007. Archived from the original on 7 March 2005.
  23. "Italy – Coppa Italia History". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 26 June 2007.
  24. "Anglo-Italian League Cup". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 24 June 2007.
  25. "UEFA Cup Winners' Cup". UEFA. 26 June 2007. Archived from the original on 11 January 2008.
  26. "Finals Countdown: Argentina". U4 The Game. 26 June 2007. Archived from the original on 14 October 2007.
  27. ۲۷٫۰ ۲۷٫۱ ۲۷٫۲ ۲۷٫۳ "People's champion". کانال ۴ (بریتانیا). 26 June 2007. Archived from the original on 29 May 2008.
  28. "European Competitions 1988–89". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 26 June 2007.
  29. Maradona, Diego (2004). El Diego, pg. 165.
  30. Maradona, Diego (2004). El Diego, pg. 166.
  31. "UEFA European Cup Matches 1990–1991". Xs4All. 26 June 2007.
  32. http://www.sscnapoli.it/Squadra
  33. "All the Presidents from Ascarelli to De Laurentiis". S.S.C. Napoli. 23 June 2007.
  34. "Omaggio al Napoli di Giovanni Armillotta" (به Italian). Gloria Eterna Al Napoli. 24 June 2007. Archived from the original on 26 October 2009.
  35. "Napoli Calcio" (به Italian). Agenda Online. 24 June 2007.
  36. "La Storia – Periodo 1904–1926" (به Italian). Napolissimo. 23 June 2007. Archived from the original on 24 July 2012.
  37. "What's in a Nickname? The Answer Is in the Cup". NPR. 24 June 2007.
  38. "Stemma Provincia di Napoli" (به Italian). Comuni-Italiani. 24 June 2007.
  39. "A short history of Napoli's roots". 'O Ciuccio. 24 June 2007. Archived from the original on 11 February 2007.
  40. "Napoli Story". Riccardo Cassero. 24 June 2007.
  41. "Napoli Information". WeltFussballarchiv. 24 June 2007.
  42. "Napoli Information". WeltFussballarchiv. 24 June 2007. Archived from the original on 28 September 2007.
  43. "The Story of La Partenope". La Partenope. 24 June 2007. Archived from the original on 28 September 2007. Retrieved 25 August 2007.
  44. "Center of Naples, Italy". Chadab Napoli. 24 June 2007. Archived from the original on 5 October 2011.

پیوند به بیرونویرایش