باشگاه فوتبال ناپولی

باشگاه فوتبال ایتالیایی

انجمن ورزشی فوتبال ناپولی یا اس‌اس‌سی ناپولی (به ایتالیایی: Società Sportiva Calcio Napoli) که اختصاراً به نام ناپولی (تلفظ [ˈna:poli]) شناخته می‌شود، باشگاه فوتبال ایتالیایی است که در شهر ناپل قرار دارد. این باشگاه در ۱ اوت ۱۹۲۶ تأسیس شد. ناپولی دو بار، در سال‌های ۸۷–۱۹۸۶ و ۹۰–۱۹۸۹، قهرمان سری آ شده‌است و قهرمانی در جام یوفای سال ۸۹–۱۹۸۸، شش قهرمانی کوپا ایتالیا و دو قهرمانی سوپرجام ایتالیا را نیز در کارنامه دارد.

ناپولی
SSC Neapel.svg
نام کاملانجمن ورزشی فوتبال ناپولی
لقبببر های جنوب
پارتنوپی
تأسیس
  • ۱ اوت ۱۹۲۶؛ ۹۴ سال پیش (۱۹۲۶-۰۸-01)، با نام اتحادیه فوتبال ناپولی
  • ۶ سپتامبر ۲۰۰۴؛ ۱۶ سال پیش (۲۰۰۴-۰۹-06)، با نام فوتبال ناپولی
ورزشگاهورزشگاه سن پائولو
گنجایش۶۰٬۲۴۰
مالکفیلمائورو
مالکاورلیو ده لاورنتیس
سرمربیجنارو گتوزو
لیگسری آ
۲۰۱۹-۲۰۷
وبگاهوبگاه رسمی
لباس اول
لباس دوم
لباس سوم

ناپولی چهارمین تیم پرطرفدار کشور ایتالیا و از پرهوادارترین تیم‌های جنوب ایتالیا است. این باشگاه در سال ۲۰۱۵ به عنوان پنجمین تیم سرمایه‌دار سری آ رتبه‌بندی شد. ناپولی از اعضای اتحادیه باشگاه‌های فوتبال اروپا نیز می‌باشد. در ژانویهٔ ۲۰۱۶ یوفا ناپولی را هشتمین باشگاه برتر اروپا و دومین باشگاه ایتالیا دانست.

دیگو آرماندو مارادونا از ستاره‌های فوتبال جهان ۷ سال در ناپولی بازی می‌کرد و در ۱۸۸ بازی، ۸۱ گل برای تیم به ثمر رسانده‌است. جالب است بدانید ناپولی نه قبل و نه بعد از دیگو مارادونا هیچ‌وقت قهرمان سری آ نشده‌است. رکوددار گلزنی برای تیم ناپولی دریس مرتنز است و رکورددار تعداد بازی آن مارک همشیک است.

تاریخچهویرایش

این باشگاه در بدو تأسیس در سال ۱۹۰۴، تیم فوتبال و کریکت ناپل[یادداشت‌ها ۱] نام داشت. یک دریانورد انگلیسی به نام ویلیام پوث و شریکش هکتور ام. بایون آن را پایه‌گذاری کردند؛[۱][۲] درحالی که چند شهروند ناپل از جمله کُنفُرتی، کاتترینا و آمِدِئو سالسی نیز در تأسیس آن مشارکت داشتند. سالسی کمی بعد نخستین مدیر باشگاه شد.[۳] کیت اصلی باشگاه از ابتدا به رنگ آبی آسمانی و تی‌شرت راه‌راه نیروی دریایی و شلوارک سیاه بود.[۴] ناپولی‌ها نخستین بازی خود را با نتیجهٔ ۳–۲ در برابر تیم انگلیسی کارکنان کشتی عربیک بردند. [۵]

در زمان تأسیس باشگاه، رقابت‌های لیگ فوتبال ایتالیا تنها میزبان تیم‌های منطقهٔ شمال ایتالیا بود و ناپولی و دیگر تیم‌های جنوبی ناچار بودند یا با ملوانان بازی کنند،[۱] یا در جام‌هایی همچون چلنج کاپ لیپتون، که توماس لیپتون برگزار می‌کرد، شرکت نمایند. ناپولی توانست سه بار در فینال این جام، تیم پالرمو را شکست دهد.[۶] در سال ۱۹۱۲ وابستگی ناپولی به خارجی‌ها از بین رفت و تیم محلی به نام اینترنازیونال ناپولی[یادداشت‌ها ۲] در این شهر تشکیل شد.[۱] در این هنگام، هر دو تیم شهر ناپولی در مسابقات کشوری شرکت کردند.[۷]

تأسیس ناپولی مدرنویرایش

 
آتیلا سالوسترو در وسط همراه با هم‌تیمی‌هایش در ناپولی، مربوط به سال ۱۹۲۷

باشگاه در ۲۳ اوت ۱۹۲۶، در دورهٔ مدیریت جورجیو آسکارلّی، رسماً به انجمن فوتبال ناپولی[یادداشت‌ها ۳] تغییر نام داد.[۸] ناپولی پس از شروعی ضعیف، با تنها یک امتیاز در لیگ،[۹] توسط فدراسیون فوتبال ایتالیا (FIGC)، به عنوان یکی از باشگاه‌های بنیان‌گذار سری آ پذیرفته شد. وضعیت این تیم با حضور یک بازیکن پاراگوئه‌ای به نام آتیلا سالوسترو، که یکی از نخستین قهرمانان و اسطوره‌های باشگاه است، بهبود یافت.[۱۰] او گلزنی ماهر بود و رکوردی که در تعداد گل‌ها بر جای گذاشت، بعدها توسط دیگو مارادونا و مارک همشیک شکسته شد.[۱۱]

 
باشگاه از سال ۱۹۵۹ به ورزشگاه سن پائولو نقل مکان کرد و تا امروز ورزشگاه خانگی ناپولی آنجاست.

ناپولی تحت مدیریت ویلیام گاربوت به سری آ وارد شد.[۱۲] در شش سال سرمربی‌گری گاربوت، این باشگاه رشد چشم‌گیری داشت و جایگاهش به نیمهٔ بالایی جدول رسید؛[۹] چنان‌که دو بار، در فصل‌های ۱۹۳۲–۳۳ و ۱۹۳۳–۳۴ سوم شد.[۹] آنتونیو وویاک، آرنالدو سنتیمنتی و کارلو بوسکاگلیا از بازیکنان برجستهٔ ناپولی در این دوره بودند.[۱۳] اما وضعیت باشگاه در طول جنگ جهانی دوم رو به افول نهاد؛ چنان‌که در فصل ۱۹۳۹–۴۰ در آستانه سقوط به سری بی‌قرار گرفتند و تنها به‌واسطه تفاضل گل در سری آ ماندند.[۹]

ناپولی در پایان فصل ۱۹۴۲، همزمان با سال‌های جنگ جهانی دوم، به سری بی سقوط کرد. آن‌ها از ورزشگاه جورجو آسکارلی به ورزشگاه آرتورو کولانا کوچیدند و تا پایان جنگ در سری بی ماندند. وقتی جنگ به پایان رسید و لیگ ایتالیا دوباره تشکیل شد، ناپولی مستقیماً به سری آ پیوست.[۹] ولی سال بعد به خاطر رسوایی و فساد مالی جریمه شد تا دو فصل دیگر را نیز در سری بی بگذراند.[۱۴] با آغاز دههٔ ۱۹۵۰، ناپولی مجدداً رشد کرد و به سری‌آ برگشت.[۱۵] این باشگاه در سال ۱۹۵۹ به ورزشگاه سن پائولو نقل‌مکان کرد.[۱۶] با وجود افت و خیزهای فراوان باشگاه، ناپولی در این دوره موفقیت‌هایی هم کسب کرد. آن‌ها در جام حذفی فوتبال ایتالیا در فصل ۱۹۶۲ توانستند با گلزنی جیانی کورلّی و پیرلویجی رونزون بر اسپال غلبه کنند و قهرمان این مسابقات شوند.[۱۷] اما در فصل بعدی، با چهارمین سقوط تیم به سری بی، جشن قهرمانی آنان ناکام ماند.[۱۸]

حضور مارادونا: دوران طلایی ناپولیویرایش

 
بازیکنان تیم در آغاز دههٔ ۱۹۷۰ با حضور دینو زوف، خوزه آلتافینی و…

باشگاه نام رسمی جدید خود، بنگاه ورزشی فوتبال ناپولی[یادداشت‌ها ۴] را در ۲۵ ژوئن ۱۹۶۴ به ثبت رساند.[۱۸] آن‌ها در فصل ۱۹۶۴–۶۵ موفق به صعود به سری آ شدند. آن‌ها تحت مدیریت بازیکن سابق خود، برونو پساولا، توانستند کوپا دله آلپی (جام آلپ) را ببرند[۱۸] و در پایان لیگ به عنوان یکی از تیم‌های ممتاز سری آ جزء پنج تیم نخست جدول شوند.[۹] آن‌ها در فصل ۱۹۶۷–۶۸ بسیار به قهرمانی نزدیک بودند و پس از آث میلان، نایب قهرمان شدند.[۹] در این دوره، دینو زوف، خوزه آلتافینی، عمر سیووری و هافبک بومی تیم، آنتونیو جولیانو از محبوب‌ترین بازیکنان ناپولی بودند. جولیانو در این دوره رکورد تعداد بازی برای ناپولی را شکست که تا مدت‌ها پا بر جا ماند.[۱۳]

روند رشد ناپولی در دههٔ ۱۹۷۰ ادامه داشت؛ آنها در فصل‌های ۱۹۷۰–۷۱ و ۱۹۷۳–۷۴ سوم شدند،[۹] در دورهٔ مربی‌گری بازیکن سابقشان، لوئیز وینیسیو، به مسابقات جام یوفا راه یافتند و در فصل ۱۹۷۴–۷۵ به دور سوم این جام هم رسیدند و در آخرین برد خود پورتو را ۲–۰ شکست دادند. در همین فصل، ناپولی در حالی که تنها دو امتیاز با یوونتوس صدرنشین فاصله داشت، مجدداً نایب قهرمان سری آ شد.[۹] باشگاه در این دوره به بازیکنان بومی خود همچون ژوزفه بروسکولوتی، آنتونیو جولیانو و سالواتوره اسپوسیتو و گلزنی‌های جوزپه ساوولدی متکی بود.[۱۳]

ناپولی با شکست دادن ۴–۱ ساوت‌همپتون توانست جام لیگ آنگلو-ایتالیا را فتح کند.[۱۹] این تیم وارد جام برندگان جام اروپا در فصل ۱۹۷۶–۷۷ هم شد و به نیمه‌نهایی رسید. آن‌ها در واپسین بازی ۲–۱ به اندرلشت باختند.[۲۰] ناپولی در فصل ۱۹۷۵–۷۶ توانست دومین مقام قهرمانی کوپا ایتالیای خود را کسب کند؛ آن‌ها برای کسب این عنوان تیم‌های میلان، فیورنتینا را حذف کرده و در فینال هلاس ورونا را ۴–۰ شکست داده بودند.[۱۸][۹] ناپولی دههٔ ۱۹۸۰ را با قدرت آغاز کرد و در فصل ۱۹۸۰–۸۱ سوم شد ولی در سال ۱۹۸۳ اوضاع تغییر کرد و تیم برای دوری از ناحیهٔ سقوط جدول مبارزه می‌کرد.[۹]

 
دیگو مارادونا در ناپولی، سال ۱۹۸۵.

ناپولی در ۳۰ ژوئن ۱۹۸۴، با پرداخت ۶٫۹ میلیون پوند به بارسلونا، دیگو مارادونا را به خدمت گرفت و رکورد نقل و انتقالات فوتبال را شکست.[۲۱] تیم تدریجاً با حضور افرادی همچون چرو فررارا، سالواتوره بانیی و فرناندو د ناپولی توان خود را بازیافت.[۱۳] رشد جایگاه باشگاه در جدول سری آ تدریجی بود؛ آن‌ها در فصل ۱۹۸۵–۸۶ سوم شدند ولی فصل بعد نقطهٔ عطف تاریخ باشگاه روی داد و توانستند با اختلاف سه امتیاز قهرمان سری آ شوند و از سوی دیگر با بردن ۴–۰ آتلانتا در فینال جام حذفی و قهرمانی در کوپا ایتالیا، دوگانه را کسب کنند.[۱۸]

 
تماشاگران ناپولی نخستین اسکودتو باشگاهشان را در مه ۱۹۸۷ جشن گرفتند.

از آنجایی که تا آن هنگام هیچ تیمی از ایتالیای جنوبی در لیگ قهرمان نشده بود، این رخداد مارادونا را به یک نشانهٔ فرهنگی و اجتماعی در شهر ناپل بدل کرد. مارادونا و ناپولی نمادهای فقر جنوبی‌ها در برابر ثروت شمال ایتالیا بودند.[۲۲]

باشگاه در فصل آتی جام اروپا موفقیت چندانی کسب نکرد و در فصل ۱۹۸۷–۸۸ سری آ هم دوم شد. آن‌ها در جام اروپای فصل ۱۹۸۸–۸۹ توانستند نخستین عنوان چشم‌گیر خود در اروپا را کسب کنند و برنده این جام شوند.[۱۸] یوونتوس، بایرن مونیخ و پائوک در دورهٔ حذفی از ناپولی شکست خوردند و در فینال، باشگاه فوتبال اشتوتگارت در مجموع دو بازی، با نتیجهٔ ۵–۴ مغلوب ناپولی شد.[۲۳]

ناپولی در فصل ۱۹۸۹–۹۰ سری آ با اختلاف دو امتیازی نسبت به میلان، دومین قهرمانی خود را کسب کرد.[۱۸] با این حال، دیگر تیم‌ها و طرفدارانشان برای ناپولی احترام چندانی قائل نبودند؛ به‌طور مثال در برگامو یکی از تماشاچیان آتلانتا یک سکه ۱۰۰ لیری را به سمت سر آلمائو پرتاب کرد.[۹] مارادونا در حین جام جهانی فوتبال ۱۹۹۰ نظرات بحث‌برانگیزی را در خصوص اختلاف‌های مردم شمال و جنوب ایتالیا و وحدت ایتالیا (risorgimento) بیان کرد و از مردم شهر ناپول خواست که در نیمه‌نهایی جام جهانی از تیم ملی آرژانتین در برابر ایتالیا حمایت کنند.[۲۴]

استادیوم سن پائولی تنها ورزشگاهی بود که در آن هواداران سرود ملی آرژانتین را هو نکردند.[۲۵] مارادونا در پایان به طرفداران ناپلیایی تعظیم کرد و کشورش به فینال مسابقات رسید. با این حال، پس از مسابقهٔ فینال، فدراسیون فوتبال ایتالیا مارادونا را مجبور کرد که تست دوپینگ دهد و نتیجهٔ آزمایشش برای کوکائین مثبت درآمد؛ هم مارادونا و هم ناپلیایی‌ها بعداً مدعی شدند این اقدام یک انتقام‌گیری از رخدادهای پیشین بوده‌است.[۲۲] مارادونا ۱۵ ماه از فوتبال تعلیق شد و دیگر هیچگاه فوتبال بازی نکرد.[۲۲] با این حال، باشگاه ناپولی توانست در سوپرجام سال ۱۹۹۰ با رکورد نتیجهٔ ۵–۱ در برابر یوونتوس پیروز شود، اما این آخرین جایزهٔ بزرگ آن‌ها تا ۲۲ سال بعد بود.[۲۶] ناپولی همچنین در جام اروپای ۱۹۹۰–۹۱ در دور دوم حذف شد.[۲۷]

دوران افول و طلوع معاصرویرایش

ناپولی در فصل ۱۹۹۱–۹۲ با مقام چهارمی لیگ به کار خود پایان داد.[۹] اما پس از آن، رفته رفته، هم از نظر مالی و هم نتایج میدانی، ضعیف‌تر شد. بازیکنانی همچون جانفرانکو زولا، دنیل فونسکا، سیرو فررا و سرکا همگی در سال ۱۹۹۴ باشگاه را ترک کردند. با این وجود، ناپولی به جام یوفا ۱۹۹۴–۹۵ راه یافت و به دور سوم هم رسید. در فصل ۱۹۹۶–۹۷، فینالیست کوپا ایتالیا (جام حذفی) شد ولی این بازی را ۳–۱ به وینچزا واگذار کرد.[۲۸] نهایتاً باشگاه در روند نزولی خود، با تنها دو برد در فصل ۱۹۹۷–۹۸، به سری بی سقوط کرد.[۹]

تیم مجدداً توان آن را یافت که در فصل ۱۹۹۹–۲۰۰۰ به موفقیت رسیده و به سری آ بازگردد ولی موفقیتشان دوامی نداشت و بلافاصله در فصل بعدی، علی‌رغم جدال با دیگر تیم‌های آخر جدولی، دوباره سقوط کردند.[۹] در ماه اوت ۲۰۰۴ ناپولی ورشکسته شد.[۲۹] فیلم‌سازی به نام آئورلیو د لائورنتیس، برای حفاظت از فوتبال شهر ناپول، باشگاه را با نام فوتبال ناپولی[یادداشت‌ها ۵] احیا کرد؛[۳۰] زیرا آنان حق استفاده از نام سابق را نداشتند. فدراسیون فوتبال ایتالیا تصمیم گرفت ناپولی را به سری سی۱ بفرستد. ناپولی در آنجا هم، در فصل ۲۰۰۴–۰۵، با شکست ۲–۱ در بازی پلی‌آف، برابر حریف محلیش، آولینو، ناکام ماند.[۱۸]

در حالی که ناپولی در سطح نازل‌تری نسبت به تیم‌های سری آ بازی می‌کرد، میانگین تماشاگران تیم برای هر بازی، از بسیاری از دیگر باشگاه‌های کشور بیشتر بود و آنان توانستند رکورد بیشترین تماشاچی سری سی را، با به ورزشگاه آوردن ۵۱٬۰۰۰ نفر در یک بازی، بشکنند.[۳۱] تیم در فصل بعد به سری بی صعود کرد و د لائورنتیس توانست نام قدیمی تیم، بنگاه ورزشی فوتبال ناپولی، را در مه ۲۰۰۶ برگرداند.[۱۸] تنها یک فصل ناپولی در سری بی ماند و سال بعد همراه با جنوآ، تیم دیگری که همراه با ناپولی به «غول‌های خوابیده» معروف شده بودند، به سطح اول فوتبال ایتالیا برگشت.[۳۲] در سال ۲۰۱۰، تحت مدیریت والتر ماتزاری، ناپولی در جایگاه ششم لیگ ایستاد و جواز حضور در لیگ اروپای سال بعد را کسب کرد.[۳۳] در فصل ۲۰۱۰–۱۱ نیز سوم شدند و مستقیماً به سهمیهٔ گروهی مسابقات لیگ قهرمانان اروپا دست یافتند.[۳۴]

در فصل ۲۰۱۱–۱۲، ناپولی در سری آ پنجم شد، ولی در ورزشگاه المپیک رم فینال کوپا ایتالیا را در برابر یوونتوس برگزار کرد و با برد مقابل مدافع قهرمانی، پس از ۲۵ سال توانست چهارمین قهرمانی کوپا ایتالیای خود را جشن بگیرد. آن‌ها توانستند در لیگ قهرمانان هم از مرحلهٔ گروهی صعود کنند و به جمع شانزده تیم برتر برسند؛ جایی که یکی از مدعیان قهرمانی آن دوره، چلسی، حذفشان کرد. ناپولی در فصل ۲۰۱۲–۱۳، نایب قهرمان لیگ شد. این مقام، پس از اسکودتوی ۱۹۸۹–۹۰، بالاترین افتخار آنان در لیگ بود. کاوانی در این فصل با ۲۹ گل زده، بهترین گلزن فصل شد و این عملکرد باعث شد پاریس سن ژرمن، با مبلغ رکورد شکنانهٔ ۶۴ میلیون یورو، خواهان به خدمت گرفتن او شود.[۳۵]

 
جشن ناپولی برای بردن سوپر جام فوتبال ایتالیا در سال ۲۰۱۴.

نزدیک به آغاز فصل ۲۰۱۳ مازاری باشگاه را ترک کرد و رافائل بنیتز سرمربی شد.[۳۶] این تیم در فصل ۲۰۱۳–۲۰۱۴ قهرمان کوپا ایتالیا شد و پنجمین عنوان ناپولی در این مسابقات را در حالی ثبت کرد که با نتیجهٔ ۳–۱ فیورنتینا را شکست داده بود.[۳۷] در این فصل برای حضور در لیگ قهرمانان به مصاف اتلتیک بیلبائو در پلی‌آف رفت ولی بازی را باخت. سپس در حالی که آندرلشت، دینامو مسکو و ولفسبورگ را در جام یوفا شکست داده بود، در مرحلهٔ نیمه نهایی با باخت مقابل دنیپرو، حذف شد. ناپولی در فصل ۲۰۱۴–۱۵ تنها با ۶۴ امتیاز، پنجم شد. بنیتز راهی رئال مادرید شد تا مائوریتسیو ساری سرمربی شود. فصل بعد ناپولی رشد ویژه‌ای داشت و در لیگ دوم شد. آن‌ها در حالی در ۲۵ آوریل ۲۰۱۶، از رم باختند که یوونتوس توانسته بود با برد رقیبش، صدرنشین شود و با ادامهٔ روند بردهایش در سه هفتهٔ باقی مانده، قهرمان آن فصل سری آ شود. فصل بعد، ناپولی در لیگ قهرمانان از گروه خود صعود کرد و در یک-هشتم نهایی بازی را به رئال مادرید واگذار کرد. آن‌ها لیگ ۲۰۱۶–۱۷ را هم با ۸۶ امتیاز و مقام سوم، پس از یوونتوس و رم، تمام کردند. در سری آ ۲۰۱۷–۱۸، ناپولی بار دیگر در جدال برای قهرمانی، با یوونتوس رقابت کرد ولی باز هم ناکام بود.[۳۸] ناپولی بازی پلی آف برابر نیس را برد ولی در مرحلهٔ گروهی لیگ قهرمانان سوم شد و اینچنین راهی لیگ اروپا شد. اما آنجا هم در یک-شانزدهم توسط لایپزیگ حذف شد. در پایان این فصل، مائوریتسیو ساری به تیم چلسی رفت و کارلو آنچلوتی جایگزین او شد.[۳۹][۴۰] در حضور آنچلوتی هم بار دیگر در رقابت با یوونتوس، ناپولی دوم شد؛ اختلاف ناپولی با تیم اول ۱۱ امتیاز و با تیم سوم ۱۰ امتیاز بود. فصل ۲۰۱۹–۲۰ برای ناپولی خوب آغاز نشد؛ نتایج ضعیفِ به دست آمده موجب شد آنچلوتی در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹ از باشگاه اخراج شود؛ آخرین بازی به مربیگری او با برد ۴–۰ مقابل باشگاه فوتبال خنک در لیگ قهرمانان بود. جنارو گتوزو روز بعد به عنوان سرمربی جدید باشگاه معرفی شد.[۴۱] گتوزو توانست ناپولی را پس از شش سال، موفق به قهرمانی در جام حذفی کند و در فینال این مسابقات با پنالتی‌کشی بر یوونتوس غلبه کرد.[۴۲]

ناپولی جزو اعضای معمولی اتحادیه باشگاه‌های فوتبال اروپا است.[۴۳] این باشگاه در سال ۲۰۲۰ در میان باشگاه‌های اروپایی، بیستمین و در سری آ، چهارمین باشگاه از لحاظ سرمایه رتبه‌بندی شد.[۴۴] بنا بر رتبه‌بندی یوفا تا آگوست ۲۰۲۰، ناپولی هجدهمین باشگاه برتر اروپا و سومین باشگاه برتر ایتالیایی است.[۴۵]

بازیکنانویرایش

ترکیب کنونیویرایش

تا تاریخ ۰۱ آگوست ۲۰۲۰[۴۶]
شماره پست بازیکن
1   دروازه‌بان الکس مرت
2   مدافع کوین مالکوی
4   هافبک دیگو دمه
6   مدافع ماریو روی
8   هافبک فابیان رویز
9   مهاجم فرناندو یورنته
11   مهاجم ایروینگ لوزانو
12   هافبک الیف الماس
13   مدافع سباستیانو لوپرتو
14   مهاجم دریس مرتنز
19   مدافع نیکولا ماکسیمویچ
20   هافبک پیوتر زیلینسکی
شماره پست بازیکن
21   مهاجم ماتئو پولیتانو (قرضی از اینترمیلان)
22   مدافع جووانی دی لورنتزو
23   مدافع السید هیساج
24   مهاجم لورنزو اینسینیه (کاپیتان)
25   دروازه‌بان داوید اوسپینا
26   مدافع کالیدو کولیبالی
27   دروازه‌بان اورستیس کارنزیس
31   مدافع فوزی غلام
34   هافبک امین یونس
44   مدافع کوستاس مانولاس
68   هافبک استانیسلاو لوبوتکا
99   مهاجم آرکادیوش میلیک
  مهاجم ویکتور اوسیمهن


قرضی در تیم‌های دیگرویرایش

تا تاریخ ۲۰ آگوست ۲۰۲۰[۴۷]

شماره پست بازیکن
  دروازه‌بان نیکیتا کونتینی (در ویرتوس انتلا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
  مدافع فیلیپو کاستا (در باری تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۱)
  مدافع لوئیجی د ایگنازیو (در کارارزه تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
  مدافع امیر رحمانی (در ورونا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
  هافبک آلفردو بیفلکو (در یووه استابیا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
  هافبک میشائیل فلورونچو (در باری تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۱)
  هافبک جانلوکا گتانو (در کرمونزه تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
  هافبک زین‌الدین ماشاش (در کوزنتسا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
شماره پست بازیکن
  هافبک لوکا پالمیرو (در پسکارا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
  هافبک ماریو پرزیسو (در کوزنتسا تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
  مهاجم آماتو چیچیرتی (در امپولی تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
  مهاجم رافائل روسو (در ریتی تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
  مهاجم اجنیو د اورسی (در باری تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۱)
  مهاجم جنارو توتینو (در امپولی تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)
  مهاجم آندره‌آ پتانیا (در اسپال تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰)


شماره‌های بایگانی شدهویرایش

 
پیراهن امضاشدهٔ مارادونا در موزه سن سیرو، میلان.
شماره پست بازیکن
۱۰   مهاجم دیگو مارادونا (۱۹۸۴–۹۱)


در تابستان سال ۲۰۰۰ باشگاه ناپولی پیراهن شماره ۱۰ را به افتخار دیگو مارادونا، بازیکن اسطوره‌ای سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۱ خود، بایگانی کرد.[۴۸] علی‌رغم این تصمیم، بنا بر قوانین نظارتی سری سی در سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶، بازیکنان ناپولی می‌بایست پیراهن‌هایی با شماره‌های ۱ تا ۱۱ می‌پوشیدند؛ لذاآخرین شخصی که در یک بازی رسمی شماره ۱۰ ناپولی به تن داشت، ماریانو بوگلیچیانو بود که در یک بازی خانگی در ۱۸ مه ۲۰۰۶ برابر باشگاه فوتبال اسپتزیا، در سوپرجام سری سی گلزنی کرد؛ همین بازیکن در ۱۲ مه ۲۰۰۶ و در بازی خانگی مقابل باشگاه فوتبال ویرتوس لانچانو، واپسین بازی لیگی را هم با این شماره به انجام رسانده بود. آخرین بار شماره ۱۰ ناپولی بر تن روبرتو سوسو، بازیکنی آرژانتینی، در یک بازی غیررسمی مقابل فروزینونه در سائوپائولو در تاریخ ۳۰ آوریل ۲۰۰۶ دیده شد.[۴۹]

مدیرانویرایش

در زیر فهرستی از اسامی مدیران باشگاه از سال ۱۹۲۶ تا به امروز را مشاهده می‌کنید:[۵۰]

نام سال
Giorgio Ascarelli 1926–27
Gustavo Zinzaro 1927–28
Giovanni Maresca 1928–29
Giorgio Ascarelli 1929–30
Giovanni Maresca
Eugenio Coppola
1930–32
Vincenzo Savarese 1932–36
Achille Lauro 1936–40
Gaetano Del Pezzo 1941
Tommaso Leonetti 1942–43
Luigi Piscitelli 1941–43
Annibale Fienga 1943–45
Vincenzo Savarese 1945–46
نام سال
Pasquale Russo 1946–48
Egidio Musollino 1948–51
Alfonso Cuomo 1951–52
Achille Lauro 1952–54
Alfonso Cuomo 1954–63
Luigi Scuotto 1963–64
Roberto Fiore 1964–67
Gioacchino Lauro 1967–68
Antonio Corcione 1968–69
Corrado Ferlaino 1969–71
Ettore Sacchi 1971–72
Corrado Ferlaino 1972–83
Marino Brancaccio 1983
نام سال
Corrado Ferlaino 1983–93
Ellenio F. Gallo 1993–95
Vincenzo Schiano di Colella
(honorary president)
1995–96
Gian Marco Innocenti
(honorary president)
1997–98
Federico Scalingi
(honorary president)
1999–2000
Giorgio Corbelli 2000–02
Salvatore Naldi 2002–04
Aurelio De Laurentiis 2004–

سرمربی‌هاویرایش

ناپولی مربیان و تمرین‌دهندگان فراوانی به خود دیده‌است. در اینجا فهرستی از سرمربیان این تیم بر اساس ترتیب زمانی از سال ۱۹۲۶ آمده‌است:[۵۱]

نام ملیت سال‌ها
آنتونیو کروشر   ۱۹۲۶–۲۷
بینو سکاسا   ۱۹۲۷
کمیسیون فنی
رولف استیجر
جیووانی تریله
فرنس مونلار

 
 
 
۱۹۲۷–۲۸
اوتو فیشر   ۱۹۲۸
جیووانی تریله   ۱۹۲۸–۲۹
ویلیام گاربوت   ۱۹۲۹–۳۵
کارولی کاسپکای   ۱۹۳۵–۳۶
آنجلو ماتئا   ۱۹۳۶–۳۸
یوجن پایر   ۱۹۳۸–۳۹
کمیسیون فنی
آمدئو د آلبورا
پائولو یودیسه
لوئیجی کاستلو
آکیله پیکچنی
نرئو روکو
  ۱۹۳۹
آدولفو بالونچری   ۱۹۳۹–۴۰
آنتونیو وویاک   ۱۹۴۰–۴۳
پائولو اینوسنتی     ۱۹۴۳
رافائله سانسون     ۱۹۴۵–۴۷
جیووانی وکینا   ۱۹۴۷–۴۸
آرنالدو سنتیمنتی   ۱۹۴۸
فلیچه بورل   ۱۹۴۸–۴۹
لوئیجی د منس   ۱۹۴۹
ویتوریو موسله   ۱۹۴۹
ارالدو مونزجلیو   ۱۹۴۹–۵۶
آمدئو آمادی   ۱۹۵۶–۵۹
آنیباله فروسی   ۱۹۵۹
آمدئو آمادی   ۱۹۵۹–۶۱
آمدئو آمادی
رناتو چزارینی
 
 
۱۹۶۱
نام ملیت سال‌ها
آتیلا سالوسترو     ۱۹۶۱
فیوراوانته بالدی   ۱۹۶۱–۶۲
برونو پساولا     ۱۹۶۲
برونو پساولا
ارالدو مونزجلیو
   
 
۱۹۶۲–۶۳
روبرتو لریچی   ۱۹۶۳–۶۴
جیووانی مولینو   ۱۹۶۴
برونو پساولا     ۱۹۶۴–۶۸
جوزپه کیاپلا   ۱۹۶۸–۶۹
یوجیدیو دی کوستانزو   ۱۹۶۹
جوزپه کیاپلا   ۱۹۶۹–۷۳
لوئیز وینیسیو   ۱۹۷۳–۷۶
آلبرتو دلفراتی
روساریو ریولینو
  ۱۹۷۶
برونو پساولا     ۱۹۷۶–۷۷
روساریو ریولینو   ۱۹۷۷
جیوانی دی مارزیو   ۱۹۷۷–۷۸
لوئیز وینیسیو   ۱۹۷۸–۸۰
آنجلو بندیکتو سورمانی     ۱۹۸۰
رینو مارکسی   ۱۹۸۰–۸۲
ماسیو جاکومینی   ۱۹۸۲
برونو پساولا     ۱۹۸۲–۸۳
پیترو سانتین   ۱۹۸۳–۸۴
رینو مارکسی   ۱۹۸۴–۸۵
اوتاویو بیانکی   ۱ ژوئیه ۱۹۸۶ – ۳۰ ژوئن ۱۹۸۹
آلبرتو بیگون   ۱۹۸۹–۹۱
کلودیو رانیری   ۱ ژوئیه ۱۹۹۱ – ۳۰ ژوئن ۱۹۹۳
اوتاویو بیانکی   ۱ نوامبر ۱۹۹۲ – ۳۰ ژوئن ۱۹۹۳
مارچلو لیپی   ۱ ژوئیه ۱۹۹۳ – ۳۰ ژوئن ۱۹۹۴
وینچنسو گوئرینی   ۱ ژوئیه ۱۹۹۴ – ۱۷ اکتبر ۱۹۹۴
وویادین بوشکوف
جارباس فائوستینو
 
 
۱۸ اکتبر ۱۹۹۴–۹۵
نام ملیت سال‌ها
وویادین بوشکوف
آلدو سنسیبله
 
 
۱۹۹۵ – ۳۰ ژوئن ۱۹۹۶
لوئیجی سیمونی   ۱۹۹۶–۹۷
وینسنزو مونته‌فشو   ۱۹۹۷
بورتلو موتی   ۱ ژوئیه ۱۹۹۷ – ۶ اکتبر ۱۹۹۷
کارلو ماسونه   ۱۹ اکتبر ۱۹۹۷ – ۲۴ نوامبر ۱۹۹۷
جیووانی گالونی   ۱۹۹۷–۹۸
وینسنزو مونته‌فشو   ۱۹۹۸
رنزو اولیویری   ۱۹۹۸–۹۹
وینسنزو مونته‌فشو   ۱۹۹۹
والتر نوولینو   ۱۹۹۹–۰۰
زدنیک زمان   ۱ ژوئیه ۲۰۰۰– ۱۲ نوامبر ۲۰۰۰
امیلیانو موندنیکو   ۱۳ نوامبر ۲۰۰۰ – ۳۰ ژوئن ۲۰۰۱
لوئیجی د کانیو   ۱ ژوئیه ۲۰۰۱ – ۳۰ ژوئن ۲۰۰۲
فرانکو کلمبا   ۱ ژوئیه ۲۰۰۲ – ۱۶ دسامبر ۲۰۰۲
سرجیو بوسو   ۲۰۰۲
فرانسیسکو اسکوگلیو   ۱۸ دسامبر ۲۰۰۲ – ۳۰ ژوئن ۲۰۰۳
فرانکو کلمبا   ۲۰۰۳
آندره‌آ آگوستینلی   ۱۹ ژوئن ۲۰۰۳ – ۹ نوامبر ۲۰۰۳
لوئیجی سیمونی   ۱۰ نوامبر ۲۰۰۳ – ۳۰ ژوئن ۲۰۰۴
جان‌پیرو ونتورا   ۱ ژوئیه ۲۰۰۴ – ۲۵ ژانویه ۲۰۰۵
ادواردو رخا   ۳ ژانویه ۲۰۰۵ – ۱۰ مارس ۲۰۰۹
روبرتو دونادونی   ۱۰ مارس ۲۰۰۹ – ۵ اکتبر ۲۰۰۹
والتر ماتزاری   ۶ اکتبر ۲۰۰۹ – ۲۰ مه ۲۰۱۳
رافائل بنیتز   ۲۷ مه ۲۰۱۳ – ۳۱ مه ۲۰۱۵
مائوریتسیو ساری   ۱۱ ژوئن ۲۰۱۵ – ۲۳ مه ۲۰۱۸
کارلو آنچلوتی   ۲۳ مه ۲۰۱۸ – ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹
جنارو گتوزو   ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹ – تاکنون

هواداران و شهرآوردهاویرایش

صبح که برای گرم کردن به سان پائولو رفتیم، کارلوس (توز) در مورد این ورزشگاه به من می‌گفت، اما من برای بارسا بازی کردم، بنابراین به خودم گفتم این نمی‌تواند خیلی مهم باشد! با این حال، وقتی پا را روی آن زمین گذاشتم، احساس کردم تفاوتی شگفت و جادویی وجود دارد. وقتی سرود لیگ قهرمانان اروپا نواخته می‌شد، با شنیدن سوت ۸۰ هزار نفر، فهمیدم چه آشفتگی در پیش داریم! من در حرفه‌ام بازی‌های مهمی انجام دادم، اما وقتی برای اولین بار هیاهوی آنجا را شنیدم، پاهایم می‌لرزید! خوب، آنجا بود که فهمیدم که برای آن افراد، این تیم فقط یک تیم فوتبال نیست، بلکه یک عشق واقعی است؛ مانند عشقی که بین مادر و فرزند وجود دارد! این تنها باری بود که بعد از از باخت در یک مسابقه در زمین بازی ماندم، فقط برای این که از نمایش لذت ببرم.

یحیی توره، [۵۲]

ناپولی چهارمین باشگاه پرطرفدار ایتالیا است و حدود ۱۳٪ فوتبال‌دوستان ایتالیایی حامی آن هستند.[۵۳] همانند دیگر تیم‌های بزرگ کشور، طرفداران ناپولی هم محدود به مرزهای ایتالیا نیستند؛ این تیم در سراسر دنیا نزدیک به ۶ میلیون هوادار دارد.[۵۴]

 
اُلتراهای ناپولیتن در ورزشگاه سن پائولو

برخلاف دیگر شهرهای فوتبال‌خیز ایتالیا، جنوآ، میلان، رم و تورین، شهر ناپول هیچ تیم دیگری ندارد و از این جهت شهرآوردی هم در شهر نیست. با این حال، دو دربی در منطقه برای ناپولی حائز اهمیت است: دربی د لا کامپانیا که به بازی با دو باشگاه این ناحیه اطلاق می‌شود؛ آولینو و سالرنیتانا.[۵۵]

هواداران ناپولی پایدارترین و معروفترین روابط دوستانه را با تماشاگران جنوآ دارند.[۵۶] مورد کوچکتر مشابه نیز رفتار دوستانه‌شان با هواداران تیم بلغاری لوکوموتیو پلودیو است؛ چنان‌که انجمن طرفداران باشگاه به افتخار آن تیم، «التراهای ناپولیتن پلودیو» [یادداشت‌ها ۶] نامیده می‌شود.[۵۷] همچنین طرفداران ناپولی با تیم‌های کاتانیا، پالرمو،[۵۸] بورسیا دورتموند،[۵۹] اورتون، پاریس سن ژرمن،[۶۰] و سلتیک روابط نسبتاً خوبی دارند.[۶۱]

نمادهاویرایش

ناپل یک شهر ساحلی است و رنگ آبی تیم اشاره به رنگ آبی خلیج ناپل دارد.[۶۲] در اصل هنگامی که نام باشگاه ناپل اف‌بی‌سی[یادداشت‌ها ۷] بود، پیراهن تیم از دو قسمت کم‌رنگ و پررنگ آبی تشکیل می‌شد.[۶۳] با این وجود از دههٔ ۱۹۲۰ تنها یک رنگ لاجوردی برای لباس باشگاه برگزیده شده‌است. به دلیل رنگ لباس باشگاه، ناپولی نیز مانند تیم ملی فوتبال ایتالیا، «آتزوری» (لاجوردی‌پوشان) لقب گرفته‌است.[۶۴]

 
 
 
 
 
فصل اول
(۱۹۲۶-۱۹۲۷)
 
 
 
 
 
سفید با نوار آبی
(۱۹۶۴-۱۹۶۵)
 
 
 
 
 
قهرمان ایتالیا
(۱۹۸۶-۱۹۸۷ و ۱۹۸۹-۱۹۹۰)
 
 
 
 
 
 
 
سبک آرژانتینی
(۲۰۰۲-۲۰۰۳)
 
 
 
 
 
 
 
سبک آرژانتینی
(۲۰۰۵-۲۰۰۶)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
سبک معاصر
(۲۰۱۷-۲۰۱۸)

یکی از لقب‌های ناپولی در زبان محلی این شهر، I ciucci بوده که به معنی «الاغ‌ها» است. این لقب پس از آن به باشگاه داده شد که در فصل ۱۹۲۶–۲۷ عملکردی ضعیف از خود نشان دادند. از آنجا که اسب سیاه به عنوان نماد ناپلیایی‌ها رایج بوده، این لقب برایشان خفت‌آور بوده‌است.[۶۵] با این حال باشگاه از عبارت O Ciuccio به عنوان نامی شگون که خوش‌یمنی می‌آورد، استفاده کرده‌است.[۶۶]

نشان باشگاه یک حرف «N» بزرگ است که درون دایره‌ای محاط شده. عقبهٔ این نماد به دوران اینترنازیونال ناپولی برمی‌گردد که چنین طرحی روی لباس بازیکنان درج شده بود.[۶۷] از آنجا که باشگاه رسماً «نشان N» را به عنوان نماد خود معرفی کرده، نسخه‌های تغییریافته‌ای از نماد باشگاه استفاده شده‌است؛ گاه نام کامل باشگاه را هم در کنار آن درج کرده و گاه چنین نکرده‌است.[۶۸] اما تفاوت اصلی در میان لوگوهای استفاده شده، رنگ این نماد است که محیط آبی‌رنگش تغییراتی داشته‌است. اغلب حرف «N» سفید بوده ولی گاه به رنگ طلایی هم تغییر کرده‌است.[۶۹]

یکی از القاب محبوب باشگاه نزد هواداران و تیم، «پارتنوپی»[یادداشت‌ها ۸] است که برگرفته از پیشینهٔ شهر ناپل است.[۷۰] این لقب از اساطیر یونانی برآمده؛ آنجا که یک سیرن به نام «پارتنوپه با صدای خود سعی داشت اودیسئوس را اغوا کند تا کشتی خود را به سوی کاپری براند. اما در ادامهٔ داستان، اودیسئوس در برابر آواز سیرن‌ها مقاومت کرد. پاتنوپه در اثر این رخداد بر ساحل ناپل افتاده و جان داد.[۷۱]

سرود رسمی این باشگاه نیز «سرباز عاشق»[یادداشت‌ها ۹] نام دارد که به زبان محلی ناپولی است.[۷۲]

کیت و اسپانسرویرایش

[۷۳]

دوره تولیدکنندهٔ کیت اسپانسر پیراهن
۱۹۷۸–۸۰ پوما نداشتند
۱۹۸۰–۸۱ ان آر (انره)
۱۹۸۱–۸۲ اسنایدرو
۱۹۸۲–۸۳ سیریو
۱۹۸۳–۸۴ لاته برنال
۱۹۸۴–۸۵ لینئا تایم سیریو
۱۹۸۵–۸۸ ان آر (انره) بوئیتونی
۱۹۸۸–۹۱ شکلات مارس
۱۹۹۱–۹۴ آمبرو وویلو
۱۹۹۴–۹۶ لوتو اسپورت رکورد کاسینه
۱۹۹۶–۹۷ مرکز لاته ناپولی
۱۹۹۷–۹۹ نایکی پولنگی
۱۹۹۹–۲۰۰۰ پرونی
۲۰۰۰–۰۳ دیادورا
۲۰۰۳–۰۴ لیجا روسو دی سیسیانو
۲۰۰۴–۰۶ شرکت کاپا کاپیتان اسکای و دنیای فردا / کریسمس در عشق / راهنمای عشق / ماندی
۲۰۰۵–۰۶ لته
۲۰۰۶–۰۹ دیادورا
۲۰۰۹–۱۱ ماکرون
۲۰۱۱–۱۴ لته-ام‌اس‌سی کروزس (در مسابقات اروپایی تنها لته)
۲۰۱۴–۱۵ لته-پاستا گاروفالو-کیمبو

(در مسابقات اروپایی تنها لته)

۲۰۱۵–تاکنون شرکت کاپا

رکوردها و آمارویرایش

 
مارک همشیک رکورددار تعداد بازی در باشگاه ناپولی است.

مارک همشیک با تعداد ۵۲۰ بازی، رکورد بیشترین حضور برای ناپولی را داراست.[۷۴]دریس مرتنز هم با زدن ۱۲۲ گل تا سال ۲۰۲۰، برترین گلزن تاریخ باشگاه ناپولی محسوب می‌شود.[۷۵][۱۳]

دیگو مارادونا در پایان فصل ۱۹۸۷–۸۸، با زدن ۱۵ گل، جایزهٔ کاپوکانونیره، کفش طلای سری آ، را کسب کرد.[۷۶] این افتخار در فصل ۲۰۱۲–۱۳ توسط ادینسون کاوانی و در فصل ۲۰۱۵–۱۶ توسط گونسالو ایگواین نیز تکرار شد.[۷۷]

اگر مسابقات لیگ ملی نیز در آمار بازی‌های لیگ شمرده می‌شد، آتیلا سالوسترو، با زدن ۱۰۶ گل، بهترین گلزن تاریخ لیگ ایتالیا بود؛[۷۸] چنان‌که در تاریخ سری آ، آنتونیو وویاک با ۱۰۲ گل، رکورددار است.[۷۸] رکورد بیشترین گل یک بازیکن در طول تنها یک فصل هم در دست گونسالو ایگواین است، که ۳۶ گل در فصل ۲۰۱۵–۱۶ به ثمر رساند.[۷۹]

بهترین پیروزی ناپولی نتیجهٔ ۸–۱ مقابل پرو پاتریا در فصل ۱۹۵۵–۵۶ سری آ[۹] و بدترین باخت آن نتیجهٔ ۱۱–۰ مقابل تورینو در فصل ۱۹۲۷–۲۸ است.[۹]

در ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۶ ایگواین سومین خرید گران تاریخ فوتبال شد و این رکورد تا مدت‌ها در لیگ ایتالیا در دست او ماند؛[۸۰] رقم این قرارداد ۹۰ میلیون یورو بود.[۸۱]

در ۲۳ اوت ۲۰۱۹، ناپولی[۸۲] با مبلغ ۴۶٫۵ میلیون دلار (۴۲ میلیون یورو) ایروینگ لوزانو را از آیندهوون خرید. این انتقال رکورد گرانترین خرید باشگاه را شکست.[۸۳]

افتخاراتویرایش

[۸۴][۱۸][۸۵]

داخلیویرایش

  • قهرمان (۲): ۱۹۸۶–۸۷، ۱۹۸۹–۹۰
  • قهرمان (۶): ۱۹۶۱–۶۲، ۱۹۷۵–۷۶، ۱۹۸۶–۸۷، ۲۰۱۱–۱۲، ۲۰۱۳–۱۴، ۲۰۱۹–۲۰

اروپاویرایش

  • قهرمان (۱): ۱۹۸۸–۸۹

عناوین کوچکترویرایش

  • قهرمان (۱): ۲۰۰۵–۰۶
  • قهرمان (۱): ۱۹۷۶
  • قهرمان (۱): ۱۹۶۶

جایگاه در رتبه‌بندی یوفاویرایش

تا تاریخ ۲۴ آگوست ۲۰۲۰[۴۵]
رتبه باشگاه امتیاز
۱۶   چلسی ۸۳٫۰۰۰
۱۷   رم ۸۰٫۰۰۰
۱۸   ناپولی ۷۷٫۰۰۰
۱۹   پورتو ۷۵٫۰۰۰
۲۰   بنفیکا ۷۰٫۰۰۰

تاریخچه لیگویرایش

سطح لیگ حضور اولین فصل آخرین فصل مجموع
لیگ ملی ۴ ۱۹۲۶–۱۹۲۷ ۱۹۴۵–۱۹۴۶ ۷۸
سری آ ۷۴ ۱۹۲۹–۱۹۳۰ ۲۰۱۹–۲۰۲۰
سری بی ۱۲ ۱۹۴۲–۱۹۴۳ ۲۰۰۶–۲۰۰۷ ۱۲
سری سی۱ ۲ ۲۰۰۴–۲۰۰۵ ۲۰۰۵–۲۰۰۶ ۲

یادداشت‌هاویرایش

  1. به انگلیسی: Naples Foot-Ball & Cricket Club
  2. U.S. Internazionale Napoli
  3. Associazione Calcio Napoli
  4. Società Sportiva Calcio Napoli
  5. Napoli Soccer
  6. Napoletani Ultras Plovdiv
  7. Naples FBC
  8. Partenopei
  9. به زبان ناپولی: 'O surdato 'nnammurato
  10. و ۱۹۴۵–۴۶ قهرمانی همراه باری در سری آ-بی جنوب ایتالیا.

منابعویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ "Storia Del Club, by Pietro Gentile and Valerio Rossano" (به Italian). Napoli 2000. 23 June 2007. Archived from the original on 2 July 2007.
  2. "Willy Garbutt, The Italian Trailblazer". British Council. 23 June 2007. Archived from the original on 30 March 2008.
  3. "Società Sportiva Calcio Napoli" (به English). AstroloGoal. 20 June 2016. Retrieved 24 August 2020.
  4. "La Storia – Periodo 1904–1926". Napolissimo. 23 June 2007. Retrieved 24 August 2020.
  5. "SSC Napoli" (به English). footballhistory. Retrieved 24 August 2020.
  6. "I Primi 60 Anni: Dalla Nascita Aalla Coppa Lipton" (به Italian). Cuore Rosanero. 23 June 2007. Archived from the original on 11 October 2007.
  7. "La Storia.  – Periodo 1904–1926 – La Preistoria" (به Italian). Napolissimo. 26 June 2007.
  8. "A short history of Napoli's roots: The Spark of Life". 'O Ciuccio. 24 June 2007. Archived from the original on 11 February 2007.
  9. ۹٫۰۰ ۹٫۰۱ ۹٫۰۲ ۹٫۰۳ ۹٫۰۴ ۹٫۰۵ ۹٫۰۶ ۹٫۰۷ ۹٫۰۸ ۹٫۰۹ ۹٫۱۰ ۹٫۱۱ ۹٫۱۲ ۹٫۱۳ ۹٫۱۴ ۹٫۱۵ ۹٫۱۶ Modena, Panini Edizioni (2005). Almanacco Illustrato del Calcio – La Storia 1898–2004.
  10. Giuseppe Pacileo, Pietro Gargano, 80 anni di passione - La storia del Napoli dal 1926 al 2006, Napoli, Il Mattino, 2006, ISBN non esistente.
  11. "Storia del Napoli: Gli anni venti e trenta" (به Italian). Vesuvio. 26 June 2007. Archived from the original on 7 February 2012. Retrieved 16 November 2018.
  12. "Gli anni '30" (به Italian). YouNapoli.com. 26 June 2007. Archived from the original on 4 May 2007.
  13. ۱۳٫۰ ۱۳٫۱ ۱۳٫۲ ۱۳٫۳ ۱۳٫۴ "Napoli Player Statistics". ClubAngloNapulitano. Archived from the original on 31 دسامبر 2016. Retrieved August 2007. Check date values in: |accessdate= (help)
  14. "Italy 1947/48". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation.
  15. "Storia del Napoli (1904–1960)" (به Italian). Magico Napoli. 26 June 2007. Archived from the original on 7 March 2005.
  16. "Stadio San Paolo". The Stadium Guide. 24 August 2020.
  17. "Italy – Coppa Italia History". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 26 June 2007.
  18. ۱۸٫۰ ۱۸٫۱ ۱۸٫۲ ۱۸٫۳ ۱۸٫۴ ۱۸٫۵ ۱۸٫۶ ۱۸٫۷ ۱۸٫۸ ۱۸٫۹ "La storia del Calcio Napoli sino ai giorni nostri" (به Italian). Ale Napoli. Archived from the original on 24 October 2008.
  19. "Anglo-Italian League Cup". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 24 June 2007.
  20. "UEFA Cup Winners' Cup". UEFA. 26 June 2007. Archived from the original on 11 January 2008.
  21. "Finals Countdown: Argentina". U4 The Game. 26 June 2007. Archived from the original on 14 October 2007.
  22. ۲۲٫۰ ۲۲٫۱ ۲۲٫۲ "People's champion". Channel 4. 26 June 2007. Archived from the original on 29 May 2008.
  23. "European Competitions 1988–89". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 26 June 2007.
  24. Maradona, Diego (2004). El Diego. p. 165.
  25. Maradona, Diego (2004). El Diego,. p. 166.
  26. "Italy Super Cup Finals". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation.
  27. "UEFA European Cup Matches 1990–1991". Xs4All. 26 June 2007.
  28. "Coppa Italia champions – Names and Numbers; soccer". 24 July 2007. Archived from the original on 27 September 2004 – via Find Articles.
  29. "Napoli declared bankrupt says ANSA". CNN. 24 June 2007.
  30. "Luigi e Aurelio De Laurentiis" (PDF) (به Italian). My Movies. 26 June 2007.
  31. "De Laurentiis: "Il mio Napoli tra le grandi"" (به Italian). Solo Napoli. 24 June 2007.
  32. "Genoa e Napoli ritorno in paradiso". la Repubblica (به Italian). 10 July 2007. Retrieved 28 July 2009.
  33. "Juve, addio alla Champions. Il Napoli vola in Europa" (به Italian). corriere dello sport. 2 May 2010. Archived from the original on 29 February 2012. Retrieved 2 May 2009.
  34. "The 2010–2011 Serie A table". S.S.C.Napoli. Retrieved 19 July 2011.
  35. "Edinson Cavani joins Paris Saint-Germain for French club record fee". The Guardian. 16 July 2013. Retrieved 2 July 2018.
  36. "Rafa Benitez Is Napoli Manager". BBC. Retrieved 27 May 2013.
  37. "Coppa Italia final: Rafael Benitez's Napoli beat Fiorentina 3–1". BBC Sport. 3 May 2014. Retrieved 3 May 2014.
  38. "Juventus secure 7th straight Serie A title; Inter's top-4 hope restored". ESPN FC. 13 May 2018. Retrieved 10 June 2018.
  39. "Official: Napoli appoint Ancelotti". Football Italia. 23 May 2018.
  40. "Napoli hire Carlo Ancelotti to replace Maurizio Sarri as manager". ESPN. PA Sport. 23 May 2018. Retrieved 23 May 2018.
  41. "Napoli appoint Gennaro Gattuso as head coach after sacking Carlo Ancelotti". The Guardian. 11 December 2019. Retrieved 11 December 2019.
  42. «قهرمانی ناپولی در جام‌حذفی پس از ۶ سال؛ کرگدن هم جام‌دار شد». خبر ورزشی. دریافت‌شده در ۲۳ جولای ۲۰۲۰.
  43. "ECA Members".
  44. "Deloitte Football Money League 2014". Deloitte. Retrieved 24 August 2020.
  45. ۴۵٫۰ ۴۵٫۱ "Club coefficients". UEFA. 1 August 2020. Retrieved 24 August 2020.
  46. Agorà Telematica, Agorà Med S.r.l. "Prima squadra – SSC Napoli". www.sscnapoli.it.
  47. out on loan players list from Napoli, transfermarkt.
  48. Nápoli retira camiseta número 10 en homenaje a Maradona, Caracol, 24 August 2000
  49. "Sosa, sono lacrime di festa". Repubblica.it. 11 May 2008. Retrieved 29 January 2010.
  50. "All the Presidents from Ascarelli to De Laurentiis". S.S.C. Napoli. 23 June 2007.
  51. "Omaggio al Napoli di Giovanni Armillotta" (به Italian). Gloria Eterna Al Napoli. 24 June 2007. Archived from the original on 26 October 2009. Retrieved 6 December 2018.
  52. "Yaya Tourè: "Al San Paolo mi tremavano le gambe, dopo l'inno capii in che guaio ci eravamo messi..."". Tutto Napoli. 28 November 2006. Retrieved 31 March 2014.
  53. "Il tifo calcistico in Italia – Settembre 2012" (به Italian). September 2012. Retrieved 18 September 2012.
  54. "Napoli History". Napoli AZplayers. 29 June 2007. Archived from the original on 28 July 2007.
  55. "Genoa and Napoli". Forum of S.S.C. Napoli official site. 29 June 2007. Archived from the original on 11 September 2007.
  56. "Unlikely friendships between rival Italian clubs". When Saturday Comes. 2011-11-08. Archived from the original on 25 July 2018. Retrieved 2018-07-25.
  57. "Napoletani Ultras Plovdiv (Lokomotiv Plovdiv-Bulgaria)". Ultras-tifo.net. 2008-01-05. Retrieved 2016-04-05.
  58. "Gemellaggio Napoli Palermo". Tuttocurve (به Italian). 2015-10-29. Retrieved 2018-12-22.
  59. "Napoli, gemellaggio coi tifosi del Borussia Dortmund". calciomercato.it (به ایتالیایی). Retrieved 2018-12-22.
  60. "Napoli-Psg, il gemellaggio ultrà: l'abbraccio nel nome di Maradona". Il Mattino (به ایتالیایی). Retrieved 2018-12-22.
  61. IamNaples.it, Redazione (2016-02-25). "FOTO – Continua il gemellaggio tra Napoli e Celtic Glasgow". iamnaples.it (به Italian). Retrieved 2018-12-22.
  62. "Napoli Calcio" (به Italian). Agenda Online. 24 June 2007. Archived from the original on 28 March 2009. Retrieved 6 December 2018.
  63. "La Storia – Periodo 1904–1926" (به Italian). Napolissimo. 23 June 2007. Archived from the original on 24 July 2012.
  64. "What's in a Nickname? The Answer Is in the Cup". NPR. 24 June 2007.
  65. "Stemma Provincia di Napoli" (به Italian). Comuni-Italiani. 24 June 2007.
  66. "A short history of Napoli's roots". 'O Ciuccio. 24 June 2007. Archived from the original on 11 February 2007.
  67. "Napoli Story". Riccardo Cassero. 24 June 2007.
  68. "Napoli Information". WeltFussballarchiv. 24 June 2007.
  69. "Napoli Information". WeltFussballarchiv. 24 June 2007. Archived from the original on 28 September 2007.
  70. "The Story of La Partenope". La Partenope. 24 June 2007. Archived from the original on 28 September 2007. Retrieved 25 August 2007.
  71. "Center of Naples, Italy". Chadab Napoli. 24 June 2007. Archived from the original on 5 October 2011.
  72. Joseph Sciorra, Italian Folk: Vernacular Culture in Italian-American Lives (2010), page 116 "the Neapolitan standard 'O surdato 'nnammurato (A Soldier in Love)"
  73. "I colori del Napoli". riccardocassero.it. 18 February 2010. Retrieved 14 January 2019.
  74. "Napoli record scorer Hamsik set to leave the club". euro news. Retrieved 23 July 2020.
  75. Agorà Telematica, Agorà Med S.r.l. "Prima squadra – SSC Napoli". sscnapoli.it.
  76. "Italy – Serie A top scorers". Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. Archived from the original on 31 October 2015. Retrieved 14 January 2019.
  77. "Italy - Serie A Top Scorers". RSSSF. Archived from the original on 31 October 2015. Retrieved 4 September 2013.
  78. ۷۸٫۰ ۷۸٫۱ Napoli in cifre, riccardocassero.it
  79. "Napoli's Gonzalo Higuain sets Serie A goals record with 36 in a season". ESPN FC. 14 May 2016. Retrieved 2 July 2018.
  80. "Gonzalo Higuain's £75m Juventus move – its place in history and what it means for football". eurosport.com. 26 July 2016. Retrieved 26 July 2016.
  81. "Higuain joins Juventus". juventus.com. 26 July 2016. Retrieved 26 July 2016.
  82. "Napoli confirm signing of Hirving Lozano from PSV Eindhoven". S.S.C. Napoli. 23 August 2019.
  83. "Hirving Lozano's $46.5 Million Move To Napoli Sets Three Transfer Records". Forbes. 23 August 2019. Retrieved 20 August 2020.
  84. "palmares". SSC Napoli. Retrieved 23 July 2020.
  85. "Storia" (به Italian). Calcio Napoli Net. 26 June 2007. Archived from the original on 9 August 2007.

پیوند به بیرونویرایش