باز کردن منو اصلی

باشگاه فوتبال بایرن مونیخ

باشگاه فوتبال آلمانی

باشگاه فوتبال بایرن مونیخ (به آلمانی: Fußball-Club Bayern München) باشگاه فوتبال آلمانی است که در مونیخ پایتخت ایالت باواریا قرار دارد و سالانه در بوندس‌لیگا، لیگ برتر فوتبال آلمان به رقابت می‌پردازد. بایرن مونیخ به عنوان موفق‌ترین و پرافتخارترین باشگاه فوتبال در آلمان شناخته‌شده که موفق به کسب ۲۹ قهرمانی بوندس‌لیگا و ۱۹ قهرمانی در جام حذفی آلمان شده‌است. این باشگاه همچنین در سطح جهان در رتبه سوم قرار دارد.

بایرن مونیخ
crest
نام کامل باشگاهباشگاه فوتبال بایرن مونیخ
لقب(ها)اف‌سی‌بی
باواریایی‌ها
مردان بایرنی
ستاره جنوب
سرخ‌ها
اف‌سی هالیوود[۱]
نام غیررسمیبایرن
تاریخ تأسیس۲۷ فوریه ۱۹۰۰
نام ورزشگاهآلیانتس آرنا
(گنجایش: ۷۵٬۰۰۰ نفر)
لیگبوندس‌لیگا
۲۰۱۸–۱۹اول (قهرمان)
Kit left arm bayern1920h.png
Team colours
Kit body bayern1920h.png
Team colours
Kit right arm bayern1920h.png
Team colours
Kit shorts bayern1920h.png
Team colours
Kit socks 3 stripes red.png
Team colours
لباس اول
Kit left arm bayern1920a.png
Team colours
Kit body bayern1920a.png
Team colours
Kit right arm bayern1920a.png
Team colours
Kit shorts fcbm1920a.png
Team colours
Kit socks bayern1920a.png
Team colours
لباس دوم
Kit left arm bayern1920t.png
Team colours
Kit body bayern1920t.png
Team colours
Kit right arm bayern1920t.png
Team colours
Kit shorts bayern1920t.png
Team colours
Kit socks bayern1920t.png
Team colours
لباس سوم
دپارتمان‌های فعال
باشگاه فوتبال بایرن مونیخ
Football pictogram.svg Football pictogram.svg Football pictogram.svg
فوتبال (مردان) فوتبال ۲ (مردان) فوتبال جوانان (مردان)
Football pictogram.svg Football pictogram.svg Basketball pictogram.svg
فوتبال (زنان) فوتبال پیشکسوتان بسکتبال
Handball pictogram.svg Chess pictogram.svg Bowling pictogram.svg
هندبال شطرنج بولینگ
Table tennis pictogram.svg Metal whistle.svg
تنیس روی میز داوران

بایرن مونیخ در سال ۱۹۰۰ میلادی توسط ۱۱ فوتبالیست و در رأس آن فرانتس جان تأسیس گردید. اگرچه بایرن برای اولین بار در سال ۱۹۳۲ قهرمانی آلمان را کسب کرد اما در اولین دوره بوندس‌لیگا که در سال ۱۹۶۳ آغاز شد، بایرن برای این مسابقات انتخاب نشد. بهترین دوران تاریخ باشگاه به اواسط دهه ۷۰ میلادی بازمی‌گردد که بایرن با کاپیتانی فرانتس بکن‌باوئر موفق به ۳ قهرمانی متوالی (۱۹۷۶–۱۹۷۴) در لیگ قهرمانان اروپا شد. تاکنون بایرن ۱۰ بار به فینال لیگ قهرمانان راه یافته که ۵ بار در آن قهرمان شده‌است. آخرین قهرمانی این باشگاه در اروپا در سال ۲۰۱۳ است که موفق به کسب پنج‌گانه (قهرمانی بوندسلیگا و جام حذفی آلمان، سوپرکاپ اروپا، جام باشگاه‌های اروپا و جام باشگاه‌های جهان) با سرمربیگری یوپ هاینکس شده‌است.[۲] بایرن همچنین موفق به یک قهرمانی در لیگ اروپا، دو قهرمانی در جام برندگان جام اروپا و سه قهرمانی در جام باشگاه‌های جهان شده‌است که آن‌ها را تبدیل به یکی از پرافتخارترین تیم‌های اروپایی کرده‌است.

رقبای سنتی باشگاه عبارت‌اند از: مونیخ ۱۸۶۰، نورنبرگ و بروسیا دورتموند در بوندس‌لیگا و رئال مادرید،[۳][۴][۵] آ.ث. میلان و منچستر یونایتد[۶] در اروپا. این رقابت‌ها در پی بردها و باخت‌های متوالی این تیم‌ها با بایرن مونیخ صورت گرفته‌اند. بایرن با تیم یوونتوس در تورین ایتالیا رابطه خوبی طی سال‌های گذشته داشته‌است.[۷][۸] از آغاز سال ۲۰۰۵ بایرن بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه آلیانتس آرنا انجام می‌دهد. قبل از این تاریخ بایرن به مدت ۳۳ سال در ورزشگاه المپیک مونیخ بازی می‌کرد. بایرن از لحاظ قدرت مالی قدرتمندترین باشگاه آلمان و چهارمین باشگاه ثروتمند اروپا بعد از رئال مادرید، بارسلونا و منچستر یونایتد است.[۹][۱۰]

باشگاه ورزشی بایرن علاوه بر فوتبال باشگاه‌های شطرنج، هندبال، بسکتبال، ژیمناستیک، بولینگ، و تنیس روی میز را اداره می‌کند و در فوتبال حرفه‌ای بیش از ۱۱۰۰ عضو فعال دارد.[۱۱] بایرن تنها باشگاهی است که در یک سال هم در رشتهٔ فوتبال زنان و هم در رشتهٔ فوتبال مردان قهرمان لیگ کشور خود یعنی بوندس‌لیگا (مردان / زنان) می‌شود.

محتویات

تاریخچهویرایش

۶۵–۱۹۰۰: سال‌های آغازینویرایش

بایرن مونیخ در سال ۱۹۰۰ توسط یازده بازیکن فوتبال به رهبری فرانتس جان تأسیس شد[۱۲] و در مدت چند ماه موفق شد که در برابر تمام رقبای محلی پیروز شود و به نیمه نهایی رقابت‌های قهرمانی جنوب آلمان راه پیدا کند.[۱۳] در سال ۱۹۰۷ یک تیم سازمان یافته شکل گرفت و بایرن مونیخ به زمین اختصاصی خود در مونیخ در خیابان لئوپولد رفت و تیم رقیب محلی یعنی اف ث واکر را در روز افتتاحیه هشت بر یک شکست داد. بایرن مونیخ در سطح شهر مونیخ به یک تیم پرطرفدار تبدیل شد و در سال ۱۹۱۰ قهرمان لیگ منطقه‌ای بایرن شد. سال بعد نیز بایرنی‌ها بدون شکست از عنوان خود دفاع کردند.[۱۴]

 
مسابقه بایرن مونیخ مقابل اف سی نورنبرگ، ۱۹۰۱

در سال ۱۹۱۴ با آغاز جنگ جهانی اول، کلیه فعالیت‌های فوتبال آلمان تعطیل شد.[۱۵]

در سال‌های پس از جنگ جهانی اول، بایرن چند عنوان محلی دیگر را کسب کرد و در سال ۱۹۲۶ موفق شد در رقابت‌های قهرمانی جنوب آلمان پیروز شود، این دستاورد، دو سال بعد نیز تکرار شد.[۱۶] بایرن مونیخ در سال ۱۹۳۲ نخستین قهرمانی اش در آلمان را جشن گرفت. آن‌ها در فینال مسابقات قهرمانی کشور آن سال موفق شدند آینتراخت فرانکفورت را با نتیجه دو بر صفر شکست دهند و قهرمان آلمان شوند.[۱۷]

با ظهور حزب نازی توسعه بایرن مونیخ متوقف شد، رئیس باشگاه و سرمربی تیم که هر دو یهودی بودند از کشور خارج شدند و بسیاری دیگر از اعضای باشگاه نیز پاکسازی شدند و بایرن مجدداً به یک باشگاه فوتبال آماتوری تبدیل شد. در سال‌های پس از این اتفاقات، بایرن هرگز در سطح ملی مدعی نبود و رتبه‌های میانه جدول لیگ محلی را کسب می‌کرد.[۱۸]

پس از جنگ جهانی دوم، بایرن مونیخ یکی از اعضای (اوبر لیگای جنوبی: لیگ محلی دسته اول جنوب آلمان) شد، در سال ۱۹۵۵ آن‌ها با کسب نتایج ضعیف به لیگ پایین‌تر سقوط کردند اما یک سال بعد موفق شدند به اوبر لیگای جنوبی بازگردند و سال ۱۹۵۷ نیز موفق شدند برای اولین بار قهرمان جام حذفی آلمان بشوند[۱۹]

در سال ۱۹۶۳ لیگ ملیِ بوندس‌لیگا تشکیل شد و قرار شد پنج تیم از اوبرلیگای جنوبی در آن شرکت کنند. با این که بایرن مونیخ عنوان سوم لیگ محلی را کسب کرده بود اما تیم دیگر شهر مونیخ، یعنی مونیخ ۱۸۶۰ عنوان قهرمانی را به دست آورده بود و فدراسیون فوتبال آلمان ترجیح داد دو تیم از یک شهر در بوندس‌لیگا شرکت نکنند و بنابراین بایرن مونیخ برای بوندس‌لیگا انتخاب نشد[۲۰]

بایرنی‌ها دو سال بعد یعنی در سال ۱۹۶۵ با یک تیم جوان شامل استعدادهایی مثل فرانس بکن‌باوئر، گرد مولر و سپ مایر به بوندس‌لیگا راه یافتند[۱۹] این دوران تازهٔ بایرن مونیخ با نام فرانس بکن‌باوئر گره خورده بود. البته بازیکنان بزرگ دیگری مثل گرد مولر و سپ مایر و اولی هوینس نیز او را یاری می‌دادند ولی هسته مرکزی تفکر و راهبردی بایرن مونیخ او بود.[۱۴]

۷۹–۱۹۶۵: دوران طلایی باشگاهویرایش

بایرن مونیخ اولین فصل حضورش در بوندس‌لیگا را با رتبه سوم به پایان رساند و در همان فصل نخست (۶۶–۱۹۶۵) موفق شد جام حذفی آلمان را نیز فتح کند، سال بعد یعنی فصل ۶۷–۱۹۶۶ آن‌ها در یک فینال دراماتیک با پیروزی مقابل رنجرز اسکاتلند در وقت اضافه قهرمان جام در جام اروپا شدند و این اولین افتخار قاره‌ای آن‌ها بود، بایرن مونیخی‌ها سال‌های ۱۹۶۷ جام حذفی را فتح کردند و سال ۱۹۶۹ موفق شدند برای اولین بار به‌طور هم‌زمان قهرمان بوندس‌لیگا و جام حذفی شوند.[۲۱] آن‌ها با اختلاف هشت امتیاز نسبت به آلمانیا آخن به مقام قهرمانی بوندس‌لیگا رسیدند و در دیدار نهایی جام حذفی نیز شالکه ۰۴را شکست دادند.[۱۴]

 
سپ مایر (چپ) و گرد مولر (راست)، دو بازیکن از نسل طلایی بایرن مونیخ

در سال ۱۹۷۰ اودو لاتک، سرمربی‌گری بایرن مونیخ را بر عهده گرفت[۲۲] و دوران تاریخ سازی را با این باشگاه رقم زد. لاتک در اولین فصل موفق شد جام حذفی آلمان را برای بایرن مونیخ به ارمغان بیاورد. او پس از آن نیز در سال‌های ۱۹۷۲، ۱۹۷۳ و ۱۹۷۴ موفق شد سه بار پیاپی با بایرن مونیخ فاتح بوندس‌لیگا شود.[۲۳] سال ۱۹۷۴ بایرن مونیخ برای اولین بار همراه باشگاه اتلتیکو مادرید به فینال جام باشگاه‌های اروپا رسید و در تاریخ ۱۵ مه ۱۹۷۴ اولین مسابقه فینال با با نتیجه ۱ بر ۱ به پایان رسید. در بازی تکراری بایرن مونیخ موفق شد با نتیجه ۴ بر صفر پیروز شود و برای اولین بار فاتح جام باشگاه‌های اروپا شود.[۲۴] آن‌ها یک سال بعد نیز به فینال رسیدند و با غلبه بر لیدز یونایتد موفق شدند برای دومین بار متوالی قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شوند.[۲۵] سال ۱۹۷۶ برای سومین بار و این بار با پیروزی مقابل سن‌اتین قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شدند.[۲۶]

بایرن مونیخ در پاییز ۱۹۷۶ به عنوان قهرمان اروپا به جام بین‌قاره‌ای راه یافت و موفق شد در مجموع دو بازی رفت و برگشت با دو گل کروزیروی برزیل را شکست دهد و جام بین قاره‌ای را نیز به افتخاراتش اضافه کند.[۲۷]

ادامه دهه ۱۹۷۰ برای بایرن مونیخ زمان تغییر بود و پس از قهرمانی جام بین‌قاره‌ای ۱۹۷۶ هیچ عنوانی در سطح بین‌المللی کسب نکرد. نسل طلایی بایرن به تدریج در حال پا به سن گذاشتن بودند. سال ۱۹۷۷ فرانس بکن‌باوئر به نیویورک کاسموس پیوست و اواخر دهه ۱۹۷۰ نیز سایر ستارگان این نسل طلایی مانند سپ مایر و گرد مولر و اولی هوینس بازنشسته شدند یا سال‌های آخر فوتبالشان را در تیم‌های دیگری گذراندند.[۲۸]

۹۸–۱۹۷۹: از اف سی برایتنیگه تا اف سی هالیوودویرایش

در خارج از زمین فوتبال، اوایل دهه هشتاد برای بایرن مونیخ دوره‌ای همراه با آشفتگی بود. باشگاه در این سال‌ها تعداد زیادی از پرسنل خود را تغییر داده و دارای مشکلات مالی بود اما در داخل زمین فوتبال درخشش برایتنر و رومنیگه که باعث شده بود بایرن مونیخ به «اف سی برایتنیگه» معروف شود (برایت به علاوه نیگه، ترکیب اول و آخر این دو نام) موجب یاری بایرن در کسب دو بوندس‌لیگای ۱۹۸۰ و ۱۹۸۱ شد. بایرنی‌ها در ادامهٔ این دهه در سال‌های ۱۹۸۲ و ۱۹۸۴ دو بار جام حذفی آلمان را فتح کردند و سال ۱۹۸۵ نیز موفق شدند قهرمانی بوندس‌لیگا را کسب کنند. فصل ۸۶–۱۹۸۵ برای بایرن فصل خوبی بود و آن‌ها دوگانه فوتبال آلمان (بوندس‌لیگا و جام حذفی) را کسب کردند. آن‌ها در سال ۱۹۸۷ نیز موفق شدند از قهرمانی خود در بوندس‌لیگا دفاع کنند.[۲۹]

 
بازی بایرن مونیخ مقابل هامبورگ، ۱۹۸۱

بایرن در این سال‌ها تنها دو بار به فینال جام باشگاه‌های اروپا راه یافت و هر دو بار نیز در فینال شکست خورد و نایب قهرمانی شد. در فینال سال ۱۹۸۲ استون ویلا با یک گل بایرن مونیخ را شکست داد[۳۰] و فینال سال ۱۹۸۷ نیز پورتوی پرتغال موفق شد بایرن مونیخ را در فینال با نتیجه ۱–۲ شکست دهد.[۳۱]

سال ۱۹۸۷ یوپ هاینکس سرمربی بایرن مونیخ شد. بایرن تحت هدایت یوپ هاینکس پس از یک فصل موفق شد در دو فصل متوالی (۸۹–۱۹۸۸ و ۹۰–۱۹۸۹) قهرمان بوندس‌لیگا شود. بایرنی‌ها پس از کسب بوندس‌لیگای ۱۹۹۰ مدتی در کسب جام ناکام بودند، اما در ژانویه سال ۱۹۹۴ فرانس بکن‌باوئر، اسطوره این باشگاه، سرمربی تیم شد و بایرن مونیخ را در قهرمانی بوندس‌لیگای ۹۴–۱۹۹۳ هدایت کرد؛ بنابراین بایرن مونیخ پس از چهار سال ناکامی موفق به کسب جام شد. پس از این قهرمانی، جووانی تراپاتونی و اتو ریهاگل هر کدام تقریباً یک فصل سرمربی بایرن مونیخ شدند، در این دوره ستاره‌های بایرن به جای صفحات ورزشی، تیتر شایعات و حواشی مطبوعات بودند و بایرن مونیخ به «اف سی هالیوود» مشهور شد.[۲۹]

اواخر فصل ۹۶–۱۹۹۵ فرانس بکن‌باوئر مجدداً سرمربی بایرن مونیخ شد، بایرن مونیخ موفق شد در این فصل جام یوفا را با درخشش ستارگانی مثل یورگن کلینزمن و مهمت شول و لوتار ماتئوس فتح کند. در فینال آن مسابقات بایرن مونیخ در مجموع دو بازی رفت و برگشت با نتیجه قاطع ۱–۵ بوردوی فرانسه را شکست داد.[۳۲]

جووانی تراپاتونی از ابتدای فصل ۹۷–۱۹۹۶ سرمربی بایرن مونیخ شد و در سال اول حضورش قهرمانی بوندس‌لیگا را برای بایرن به ارمغان آورد. در فصل ۹۸–۱۹۹۷ بایرن مونیخ پس از دوازده سال توانست جام حذفی آلمان را فتح کند اما در رقابت برای قهرمانی بوندس‌لیگای آن فصل ناکام بود و بوندس‌لیگای ۹۸–۱۹۹۷ را کایزرسلاوترن فتح کرد؛ بنابراین تراپاتونی برای دومین بار بایرن مونیخ را ترک کرد.[۲۹]

اکنون–۱۹۹۸: موفقیت‌های مجدد بین‌المللیویرایش

 
اوتمار هیتسفلد موفق شد با بایرن ۱۱ عنوان قهرمانی کسب کند.

اوتمار هیتسفلد از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ سرمربی بایرن مونیخ بود و در این دوره با حضور ستارگانی مثل اشتفان افنبرگ، الیور کان، جیوانی البر، مهمت شول و بیسنته لیزارازو موفق شد عناوین متعددی را کسب کند. بایرن در اولین فصل حضور هیتسفلد (۹۹–۱۹۹۸) قهرمانی بوندس‌لیگا را کسب کرد و به فینال لیگ قهرمانان اروپا نیز راه یافت اما در مسابقه فینال در حالی که بایرن مونیخ تا واپسین لحظات با یک گل از منچستر یونایتد پیش بود، ناگهان در چند دقیقه آخر دو گل دریافت کرد و با حساب ۲ بر ۱ شکست خورد تا یکی از تلخ‌ترین شب‌های تاریخ باشگاه سپری شود. در فصل ۲۰۰۰–۱۹۹۹ بایرن مونیخ دوگانه فوتبال آلمان را کسب کرد اما در نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا مغلوب رئال مادرید شد. در فصل ۰۱–۲۰۰۰ بایرن مونیخ برای سومین فصل پیاپی فاتح بوندس‌لیگا شد.[۳۳]

بایرنی‌ها در لیگ قهرمانان ۰۱–۲۰۰۰ در مرحله یک‌چهارم نهایی موفق شدند منچستر یونایتد را حذف کنند و تا حدی انتقام شکست دو سال قبل را از آن‌ها بگیرند. آن‌ها در مرحله نیمه نهایی نیز رئال مادرید را حذف کردند و در فینال موفق شدند با درخشش الیور کان، والنسیا را در ضربات پنالتی شکست دهند و پس از بیست و پنج سال قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شوند.[۳۴]

 
بایرن مونیخ، فاتح لیگ قهرمانان ۰۱–۲۰۰۰

بایرن مونیخ در نوامبر ۲۰۰۱ به عنوان قهرمان اروپا در جام بین‌قاره‌ای شرکت کرد و با شکست دادن بوکا جونیورز آرژانین و تک گل ساموئل اوسی کفوور مدافع در دقیقه ۱۰۹ برای دومین بار عنوان قهرمانی جام بین قاره‌ای را کسب کرد.[۳۴]

در فصل ۰۲–۲۰۰۱ بایرن برای اولین بار پس از سه سال در فتح بوندس‌لیگا ناکام ماند و در لیگ قهرمانان نیز در مرحله نیمه نهایی حذف شد اما بایرنی‌ها در فصل ۰۳–۲۰۰۲ موفق شدند ناکامی در بوندس‌لیگای قبلی را جبران کنند و قهرمانی لیگ را کسب کنند. پس از آن، بایرن یک فصل را با ناکامی بدون جام سپری کرد و وردر برمن فاتح بوندس‌لیگای ۰۴–۲۰۰۳ شد. هیتسفلد پس از شش فصل و ۱۱ قهرمانی بایرن را ترک کرد. سپس فیلیکس ماگات سرمربی بایرن مونیخ شد و او نیز در هدایت این تیم موفق بود. ماگات در هر دو فصل اول حضورش در بایرن دوگانه بوندس‌لیگا و جام حذفی را به دست آورد.[۳۳]

شمار قهرمانی‌های بایرن مونیخ تا ۲۰۰۴ در بوندس‌لیگا به عدد ۲۰ رسید، با این حال بایرن با دوران اوج خود فاصله داشت و در لیگ قهرمانان اروپا مدعی نبود. اواسط فصل ۰۷–۲۰۰۶ فیلیکس ماگات به دنبال نتایج ضعیفی که در آن فصل کسب کرده بود از کار برکنار شد و اوتمار هیتسفلد مجدداً هدایت بایرن را بر عهده گرفت. در آن فصل، بایرن مونیخ در مرحله یک‌هشتم نهایی لیگ قهرمانان موفق شد توسط روی ماکای سریعترین گل تاریخ رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا را مقابل رئال مادرید به ثمر برساند.[۳۵] اما در مجموع برای بایرن فصل خوبی نبود و آن‌ها نه تنها نتوانست جامی تصاحب کنند که درگرفتن سهمیه فصل بعد لیگ قهرمانان اروپا نیز ناکام ماندند.[۳۶]

 
باشگاه بایرن پس از احداث آلیانتس آرنا در سال ۲۰۰۵، بازی‌های خانگی خود را در این ورزشگاه برگزار می‌کند.

بایرن در فصل ۰۸–۲۰۰۷ موفق شد بار دیگر دوگانه جام حذفی و بوندس‌لیگا را کسب کند، در پایان این سال هیتسفلد برای دومین بار از بایرن رفت و الیور کان نیز برای همیشه از دنیای فوتبال خداحافظی کرد. بایرن فصل ۰۹–۲۰۰۸ در کسب جام ناکام ماند و یورگن کلینزمن تنها پس از یک سال سرمربیگریِ بایرن مونیخ از این باشگاه رفت.[۳۶]

از ابتدای فصل ۱۰–۲۰۰۹ لوئی فان خال هدایت بایرن را بر عهده گرفت، در این سال بایرن مونیخ موفق شد در مرحله گروهی لیگ قهرمانان با نتیجه ۱–۴ یوونتوس را که از جانلوییجی بوفون درون دروازه سود می‌برد شکست دهد و به مرحله حذفی راه پیدا کند. پس از این پیروزی، بایرنی‌ها نتایج خوبی کسب کردند و موفق شدند در آن سال بوندس‌لیگا و جام حذفی آلمان را فتح کنند و به فینال لیگ قهرمانان اروپا نیز راه پیدا کنند. اما در فینال با دو گل از اینتر میلان تحت هدایت خوزه مورینیو شکست خوردند و نایب قهرمان شدند.[۳۷] فصل بعد برای بایرن مونیخ فصل با نتایج بد بود و آن‌ها در کسب جام ناکام ماندند و لوئی فان خال نیز پس از حذف بایرن از لیگ قهرمانان برکنار شد.[۳۸] فصل ۱۲–۲۰۱۱ یکی از تلخ‌ترین فصل‌های بایرن مونیخ بود. بایرن در این سال یوپ هاینکس را روی نیمکت خود داشت و تا اواخر فصل به کسب هر سه جام امید داشت اما آن‌ها رقابت برای فتح بوندس‌لیگا را به دورتموند واگذار کردند و در فینال جام حذفی نیز با نتیجه سنگین ۲–۵ دورتموند شدند. در فینال لیگ قهرمانان اروپا ۱۲–۲۰۱۱ با وجود ارائه یک بازی هجومی در ضربات پنالتی از چلسی شکست خوردند و فصل را با سه نایب قهرمانی به پایان رساندند.[۳۸] بایرن مونیخ پس از سپری کردن فصل کابوس وار ۱۲–۲۰۱۱ در فصل ۱۳–۲۰۱۲ موفق شد به ناکامی‌های قبلی پایان دهد. این تیم در بوندس‌لیگا عملکردی عالی داشت و با ۲۵ امتیاز برتری نسبت به بروسیا دورتموند قهرمان بوندس‌لیگا شد. بایرن رکوردهای زیادی در این فصل جابه‌جا کرد، از جمله؛ کسب بیشترین امتیاز در یک فصل، سریع‌ترین قهرمانی تاریخ بوندس‌لیگا با مسجل کردن قهرمانی در هفتهٔ بیست و ششم، بیشترین پیروزی در یک فصل با ۲۹ برد، کمترین گل خورده (۱۸ گل) و بهترین شروع بوندس‌لیگا با ۸ پیروزی متوالی و بیشترین تعداد دروازه بسته با ۲۱ بازی و…[۳۹] بایرن در لیگ قهرمانان اروپا ۱۳–۲۰۱۲ نیز پس از غلبه بر تیم‌های آرسنال، یوونتوس و بارسلونا موفق شد به فینال راه یابد. آن‌ها در فینال بروسیا دورتموند را با نتیجه ۱–۲ شکست دادند و پس از دوازده سال دوباره قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شدند.[۴۰] در نهایت بایرن موفق شد در فینال جام حذفی نیز با نتیجه سه بر دو اشتوتگارت را شکست دهد تا فصل ۱۳–۲۰۱۲ را با فتح کلیه جام‌های ممکن به پایان برساند.[۴۱] بایرن مونیخ همچنین در سوپر جام باشگاه‌های اروپا در فصل ۱۴–۲۰۱۳ مقابل چلسی انگلستان قرار گرفت و دو تیم در وقتهای اضافه به نتیجه ۲–۲ دست یافتند و در پنالتی‌ها بایرن مونیخ ۵–۴ توانست چلسی را شکست داده و برای اولین بار فاتح این جام شود. یوپ هاینکس که بهترین دوران جدید این باشگاه را رقم زد و در این باشگاه «پدر» لقب گرفته بود، در آن سال بازنشسته شد.

پس از یوپ هاینکس، پپ گواردیولا که پیش از بازنشستگی یوپ هاینکس از قبل به عنوان سرمربی بایرن در نظر گرفته شده بود، هدایت این تیم را برعهده گرفت. بایرن در سوپر جام آلمان ۲۰۱۳ به مصاف بورسیا دورتموند رفت و در آن بازی با نتیجه ۴ بر ۲ بازندهٔ بازی شد. در ادامهٔ این فصل ۷ هفته پیش از پایان بایرن قهرمانی بوندس‌لیگا خود را مسجل کرد و با پیروزی بر بورسیا دورتموند در جام حذفی، دو گانهٔ داخلی را به دست آورد. کاری که یوپ هاینکس در فصل پیش انجام داد و گواردیولا در فصل ۱۴–۲۰۱۳ این کار را تکرار کرد تا سلطهٔ بایرن مونیخ با دو بار قهرمانی در هر دو جام داخلی به نمایش در بیاید. اما او در لیگ قهرمانان اروپا ناکام شد. باخت سنگین ۵ بر ۰ مقابل رئال مادرید در نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۱۴–۲۰۱۳، کاری کرد تا سه‌گانهٔ هاینکس تکرار نشود و پپ با همین دو جام ممکن فصل را به پایان برساند. بایرن در سوپر جام آلمان ۲۰۱۴ هم مقابل رقیب سنتی خود بورسیا دورتموند شکست خورد.

در فصل بعد ۱۵–۲۰۱۴، بایرن عملکرد بسیار ضعیفی نسبت به فصل قبل و فصل قبل‌تر داشت، به گونه‌ای که ضعیف‌ترین عملکرد دوران مربیگری گواردیولا تاکنون است. قهرمانی بوندس‌لیگا تنها دست‌آورد پپ در این فصل بو آن‌ها در جام حذفی آلمان در مرحلهٔ نیمه نهایی مغلوب بورسیا دورتموند شدند، در نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا مقابل بارسلونا شکست خوردند و در سوپر جام در مقابل وولفسبورگ متحمل شکست شدند تا کار پپ در این تیم سخت شود. ناکامی پپ و تنها بدست آوردن یک جام باعث زمزمه‌های رفتن او شد. مصدومان فراوان از جمله آرین روبن و فرانک ریبری، در انتهای فصل کار را برای بایرن مونیخ دشوارتر کرد تا جایی که در لیگ قهرمانان نیز باواریایی‌ها نتیجه نگرفتند.

اما فصل ۲۰۱۵_۱۶ برای بایرن مونیخ رؤیایی آغاز شد. پیروزی‌های پرگل و پیاپی این تیم ندای یک فصل خوب را می‌داد که در اواخر فصل اینگونه نشد. در اواخر فصل گفته شد که پپ در فصل بعد از تیم جدا شده و به سیتی می‌پیوندد. به همین دلیل کارلو آنچلوتی با بایرن مونیخ به توافق رسید تا فصل آینده آنچلوتیِ با سابقه و پرافتخار هدایت بایرن را بر عهده بگیرد. وجوداین اتفاقات نظم را در این باشگاه از بین برد ولی پپ قول داد که در شرایطی این باشگاه را ترک می‌کند که نام او سال‌ها در باشگاه به نیکی یاد شود. اما شرایط اینگونه پیش نرفت. اتلتیکو مادرید در نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۱۶–۲۰۱۵ بایرن را شکست داد تا پپ گواردیولا با سه حذف از سه فصل حضور در لیگ قهرمانان، این باشگاه را ترک کند. در مجموع او سه فصل در مقابل سه تیم اسپانیایی رئال مادرید، بارسلونا و اتلتیکو مادرید در مرحلهٔ نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا حذف شد اما عمده موفقیت تیم قهرمانی در هر سه دوره حضور گواردیولا در بوندس‌لیگا بود. بایرن سپس در جام حذفی نیز قهرمان شد.

بایرن مونیخ در فصل ۱۷–۲۰۱۶ با وجود شروعی قدرتمندانه، در ادامه فصل در بعضی بازی‌های بزرگ به مشکل برخورد ولی کارلو آنچلوتی بوندس‌لیگا و سوپر کاپ آلمان ۲۰۱۶ را برای بایرن به ارمغان بیاورد. وی در ماه سپتامبر ۲۰۱۷ و پس از باخت ۳ بر صفر مقابل پاری سن ژرمن در لیگ قهرمانان از باشگاه اخراج شد و ویلی سانیول به‌طور موقت جانشین او شد.

در تاریخ ۶ اکتبر ۲۰۱۷ بایرن رسماً اعلام کرد که یوپ هاینکس را دوباره به عنوان جانشین آنچلوتی برگزیده است. سرانجام پس از مطرح شدن نام چندین مربی بزرگ، مدیران بایرن تصمیم گرفتند بار دیگر به هاینکس اعتماد کنند. هاینکس بازگشت بسیار موفقی به بایرن مونیخ داشت و موفق شد با اقتدار قهرمانی بوندس‌لیگا را بدست آورد و در لیگ قهرمانان نیز تا مرحله نیمه نهایی صعود کردند. در نیمه نهایی نیز در هر دو بازی رفت و برگشت نمایش نسبتاً خوبی در مقابل رئال مادرید داشتند اما به دلیل مصدومیت تعداد زیادی از بازیکنان اصلی این تیم از جمله مانوئل نویر، آرین روبن، دیوید آلابا، ژروم بواتنگ، کینگزلی کومان و آرتورو ویدال همانند سال گذشته از راهیابی به فینال بازماندند. بایرن در دو سال متوالی که مقابل رئال قرار گرفت، داوران آن مسابقه عملکرد بحث‌برانگیزی داشتند. جونیت چاکر و ویکتور کاسای داورانی بودند که در قضاوت آنان به نفع رئال گمانه‌زنی شد.

در آخرین روزهای سرمربی‌گری هاینکس، تیم‌های بایرن مونیخ و آینتراخت فرانکفورت در فینال جام حذفی آلمان ۱۸–۲۰۱۷ به مصاف هم رفتند که در پایان آینتراخت فرانکفورت با نتیجه ۳ بر ۱ پیروز شد، تا یوپ هاینکس خداحافظی تلخی با بایرن مونیخ داشته باشد.

پیش از شروع مسابقات بوندس‌لیگا ۱۸–۲۰۱۷، بایرن مونیخ و آینتراخت در سوپر کاپ آلمان به مصاف هم رفتند که در پایان بایرن با پیروزی ۵–۰ آینتراخت فرانکفورت را شکست داد و فاتح سوپرجام آلمان شد و نیکو کواچ با جام کارش را در بایرن مونیخ شروع کرد. در پایان این بازی باواریایی‌ها موفق به کسب هفتادمین جام تاریخ خود شدند. پس از آن کواچ لیگ را با هفت برد پیاپی و عملکرد عالی آغاز کرد. اما در ادامه عملکرد ضعیف کواچ و شاگردانش موجب شد تا آنها نیم فصل اول را پایین‌تر از دورتموند، رقیب سنتی خود تمام کنند. برخلاف سالهای حضور فن خال و آنجلوتی، مدیران بایرن تصمیم به حمایت از نیکو کواچ گرفتند. پس از تعطیلات زمستانی، بایرن فاصله امتیازی خود را با دورتموند کم کرد و به جایگاه همیشگی‌اش یعنی صدر جدول برگشت. در مرحله یک‌هشتم نهایی لیگ قهرمانان ۱۸–۲۰۱۷، آنها به مصاف لیورپول رفتند و برای اولین بار، پس از سال ۲۰۱۱ موفق به حضور در مرحله یک چهارم نهایی این تورنمنت نشدند. در طول فصل، آرین روبن اعلام کرد که از باشگاه خواهد رفت و خروج فرانک ریبری نیز توسط اولی هوینس اعلام شد. در مارس ۲۰۱۹، بایرن اعلام کرد که برای فصل بعد، با مبلغ ۸۰ میلیون یورو لوکاس هرناندز بازیکن فرانسوی اتلتیکو مادرید را که گرانترین خرید تاریخ آنهاست، خریده‌اند. در ۱۸ می ۲۰۱۹ بایرن موفق به دریافت هفتمین عنوان قهرمانی متوالی خود در بوندسلیگا با ثبت ۷۸ امتیاز شد. یک هفته بعد، بایرن با پیروزی ۰–۳ برابر لایپزیگ در فینال جام حذفی، توانست ۱۹امین عنوان خود در این تورنمنت را بدست بیاورد و برای ۱۲امین بار، صاحب دو جام معتبر داخلی آلمان شود.

رنگ‌هاویرایش

در قوانین اصلی باشگاه بایرن مونیخ رنگ‌های سفید و آبی به عنوان رنگ اصلی باشگاه ذکر شده‌است. با این حال باشگاه تا سال ۱۹۰۵ با لباس‌های سفید و شلوارک‌های مشکی در مسابقات حاضر شد. بعدها بر اساس قوانین باشگاه‌ها موظف به استفاده از رنگ قرمز در لباس‌های خود شدند. از آن مدت بایرن در بیشتر مسابقات بایرن با لباس‌های قرمز و سفید بازی کرده‌است هر چند که در بعضی ادوار از لباس‌های آبی و مشکی نیز استفاده شده‌است. لباس خارج از خانهٔ بایرن همواره روند مشخصی نداشته و رنگ‌های سفید، سیاه، آبی و، سبز–طلایی استفاده شده‌اند.

لباس‌های تاریخیویرایش

نشان‌وارهویرایش

نشان بایرن از زمان تأسیس تاکنون چندین بار تغییر کرده‌است. این نشان‌واره در اصل از حروف حالت داده شدهٔ F (فوتبال)، C (باشگاه)، B (بایرن) و M (مونیخ) تشکیل شده‌است. اولین نشان بایرن در ابتدا به‌صورت یک پرچم به رنگ آبی بود که در اصل، رنگ‌های ایالت باواریا بودند.[۴۲] نسخهٔ جدید نشان‌وارهٔ این باشگاه در سال ۱۹۵۴ و سپس در سال ۱۹۶۱ میلادی طی چندین مرتبه تغییراتی داشت، زیرا برای اولین بار در آن از پرچم ایالت باواریا به‌صورت لوزیشکل استفاده می‌شد.[۴۳]

باشگاه در سال ۲۰۰۲ حروف EV (به‌معنای باشگاه ثبت‌شده) که در سال ۱۹۷۰ معرفی شده‌بود را پس از ۳۲ سال از نشان‌واره‌اش حذف کرد. این کار عملی غیرعادی نبود، چون پیش از آن تیم‌های بزرگ اروپایی دیگر نیز همچون منچستر یونایتد دست به این کار زده‌بودند.[۴۴] درحالی‌که نشان بایرن برای اغلب زمان‌ها تک رنگ، آبی یا قرمز بود، نشان کنونی آبی، قرمز و سفید است. رنگ ایالت باواریا در وسط و نوشتهٔ باشگاه فوتبال بایرن مونیخ به رنگ سفید در گرداگرد آن و حلقهٔ ای به رنگ قرمز، رنگ ایالت باواریا را در مرکز خود دارد. در سال ۲۰۱۷، باشگاه بایرن از نشان‌وارهٔ جدید خود رونمایی کرد که در آن خط نوشتار نام باشگاه تغییر یافته و حلقهٔ دور نشان باشگاه رنگ قرمز جدید پررنگ‌تری به خود گرفته‌است.[۴۵][۴۶][۴۷]

تاریخ نشان‌واره‌ها و لوگوهای بایرن مونیخ از ابتدا تا کنون
۱۹۹۰–۱۹۹۱ 
۱۹۹۱–۱۹۰۶ 
۱۹۲۳–۳۸
۱۹۴۵–۵۴ 
۱۹۵۴–۶۱ 
۱۹۶۱–۶۵ 
۱۹۶۵–۷۰ 
۱۹۷۰–۷۹ 
۱۹۷۹–۹۶ 
۱۹۹۶–۰۲ 
۲۰۰۲–۱۷ 
۲۰۱۷– 

ورزشگاهویرایش

 
هنگام بازی بایرن در دیدارهای خانگی، ورزشگاه آلیانتس به رنگ قرمز در می‌آید.

بایرن اولین بازی تمرینی خود را در شیرنپلتز در مرکز شهر مونیخ انجام داد. اولین بازی رسمی بایرن در Theresienwiese برگزار شد. در سال ۱۹۰۱ بایرن به یک محوطه اختصاصی در Schwabing که در Clemensstraße قرار داشت نقل مکان کرد. بایرن مونیخ پس از ترکیب با تیم مونچنر اسپرت-کلاب (MSC) در سال ۱۹۰۶ میلادی به زمین مونچنر در لئوپولد نقل مکان کرد. برای جذب هواداران خانگی که در آغاز سال ۱۹۲۰ شروع شد، بایرن به محل‌های مختلفی در مونیخ جابجا شد.

 
ورزشگاه گرون‌الدر (ورزشگاه اختصاصی بایرن در سال‌های ۱۹۲۵ تا ۱۹۷۲)

از سال ۱۹۲۵ تیم بایرن به‌طور مشترک با مونیخ ۱۸۶۰ در ورزشگاه گرونوالدر توپ می‌زد. تا جنگ جهانی دوم صاحب ورزشگاه، مونیخ ۱۸۶۰ بود و هنوز هم در میان مردم به‌طور محاوره‌ای این ورزشگاه «شصت» شناخته می‌شود. در خلال جنگ جهانی این ورزشگاه تخریب شد و تلاش برای بازسازی آن طی مدتی به صورت جسته گریخته و تدریجی به نتیجه رسید. رکورد حضور تماشاگران در این ورزشگاه، مربوط به بازی خانگی بایرن با نورنبرگ در فصل ۶۲–۱۹۶۱ میلادی با پنجاه هزار تماشاگر گزارش شده‌است. در آن دوران بوندس‌لیگا ظرفیت ورزشگاه چهل و چهار هزار تماشاگر بود که طی بارها به این مقدار رسیده‌بود، ولی در نهایت به ۲۱٫۲۷۲ نفر کاهش پیدا کرد. امروزه تیم دوم هر دو باشگاه و نیز تیم بانوان بایرن در این ورزشگاه توپ می‌زنند.

 
المپیااشتادیون، ورزشگاه المپیک مونیخ ورزشگاه بایرن از سال ۱۹۷۲ تا ۲۰۰۵ میلادی

برای بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ در شهر مونیخ استادیوم المپیک ساخته شد. این استادیوم برای معماری خود مشهور است که در آخرین مسابقهٔ بوندس‌لیگا در فصل ۷۲–۱۹۷۱ به بهره‌برداری رسید. این مسابقه جمعیت ۷۹ هزار نفری را به خود جلب کرد. این ورزشگاه در زمان ساخته شدن یکی از استادیوم‌های برتر جهان در نظر گرفته می‌شد که میزبان رقابت‌های بزرگی بود، از جمله فینال جام جهانی ۱۹۷۴ و لیگ قهرمانان اروپا ۱۹۸۸. در سال‌های بعد ورزشگاه مورد چندین تغییر مانند افزایش فضای نشستن از ۵۰ درصد به ۶۰ درصد بود که در نهایت ورزشگاه به ظرفیت ۶۰٫۰۰۰ نفری برای مسابقات ملی و ۵۹٫۰۰۰ نفری برای رقابت‌های بین‌المللی (مانند مسابقات جام اروپا) رسید. با این حال، بسیاری از هواداران شروع به گلایه در مورد سرد بودن آب و هوا در فصل زمستان کردند. حدود نیمی از هواداران به دلیل نداشتن پوشش مناسب ورزشگاه در معرض تغییرات آب و هوا بودند. تیم اول بایرن برای ۳۳ سال در ورزشگاه المپیک مونیخ بازی می‌کرد.

از سال ۲۰۰۲ باشگاه‌های بایرن و مونیخ ۱۸۶۰ برای احداث یک ورزشگاه بزرگ‌تر با امکانات کامل، به فکر افتادند و پاییز ۲۰۰۲ در شمال مونیخ ساخت و ساز ورزشگاه را با نام آلیانتس آرنا شروع کردند. ساخت آن تا آوریل ۲۰۰۵ طول کشید و بایرنی‌ها از مه ۲۰۰۵ بازی‌های خانگی خود را در این ورزشگاه انجام می‌دهند. آلیانتس آرنا گنجایش ۷۵ هزار تماشاگر را دارد و با طراحی منحصر به فرد خود که قابلیت تغییر رنگ نمای بیرونی را دارد معروف است.[۴۸]

هواداران و کانون‌های هواداری باشگاهویرایش

بایرن خودش را یک باشگاه ملی می‌داند. باشگاه دارای بیش از ۱۸۷۰۰۰ عضو است و ۳۲۰۲ فروشگاه دارد که از این لحاظ اول در آلمان بزرگترین است. باشگاه همچنین طرفدارهای معروفی چون بوریس بکر، بندیکت شانزدهم و ولادیمیر کلیچکو دارد.

لیست افزایش تعداد هواداران باشگاه طی ۱۵ سال گذشته:[۴۹]

فصل اعضای باشگاه کانون‌های هواداری اعضای کانون‌های هواداری
۰۱–۲۰۰۰ ۹۱٫۲۸۸ ۱٫۹۰۹ ۱۱۵٫۳۴۳
۰۲–۲۰۰۱ ۹۵٫۱۹۵ ۱٫۹۸۰ ۱۲۱٫۳۴۸
۰۳–۲۰۰۲ ۹۶٫۴۴۰ ۲٫۰۵۵ ۱۳۲٫۳۰۸
۰۴–۲۰۰۳ ۹۷٫۸۱۰ ۲٫۱۲۳ ۱۳۶٫۵۶۳
۰۵–۲۰۰۴ ۱۰۴٫۷۲۰ ۲٫۱۸۹ ۱۴۶٫۰۰۹
۰۶–۲۰۰۵ ۱۲۱٫۱۱۹ ۲٫۲۹۰ ۱۵۶٫۶۷۳
۰۷–۲۰۰۶ ۱۳۵٫۷۵۲ ۲٫۳۲۹ ۱۶۴٫۵۸۰
۰۸–۲۰۰۷ ۱۴۷٫۰۷۲ ۲٫۴۳۷ ۱۷۶٫۹۷۶
۰۹–۲۰۰۸ ۱۵۱٫۲۲۷ ۲٫۵۳۵ ۱۸۱٫۶۸۸
۱۰–۲۰۰۹ ۱۶۲٫۱۸۷ ۲٫۷۶۴ ۱۹۲٫۱۶۰
۱۱–۲۰۱۰ ۱۷۱٫۳۴۵ ۲٫۹۵۲ ۲۰۴٫۲۳۵
۱۲–۲۰۱۱ ۱۸۷٫۸۶۵ ۳٫۲۰۲ ۲۳۱٫۱۹۷
۱۳–۲۰۱۲ ۱۹۵٫۶۸۹ ۳٫۵۷۶ ۲۶۲٫۰۷۷
۱۴–۲۰۱۳ ۲۳۳٫۴۲۷ ۳٫۷۴۹ ۲۸۳٫۵۵۸
۱۵–۲۰۱۴ ۲۵۱٫۳۱۵ ۳٫۷۷۴ ۲۹۳٫۶۰۷
۱۶–۲۰۱۵ ۲۷۰٫۳۲۹ ۴٫۰۳۰ ۳۱۴٫۹۱۹

هماوردیویرایش

 
بایرن در فینال لیگ قهرمانان اروپا در ۲۵ مه سال ۲۰۱۳ دورتموند را شکست داد.

بایرن یکی از سه باشگاه حرفه‌ای شهر مونیخ است و یکی از هماوردهای سنتی این باشگاه مونیخ ۱۸۶۰ است. این باشگاه رقیب هم‌اینک شرایط مناسبی ندارد و در چند سال اخیر فراز و نشیب زیادی داشته‌است. مونیخ ۱۸۶۰ هم‌اکنون در دسته بوندس‌لیگا ۲ بازی‌های خود را برگزار می‌کند. یکی دیگر از هماوردهای بایرن اف سی نورنبرگ است. نورنبرگ در دهه ۲۰ از موفق‌ترین باشگاه‌های آلمان بود که موفق به دستیابی به ۵ قهرمانی در لیگ آلمان شده بود. دیدار بایرن و نورنبرگ یکی از مهم‌ترین دیدارهای بوندس‌لیگا است که به آن شهرآورد (دربی) باواریا نیز می‌گویند.

دیگر هماورد قدیمی بایرن در آلمان، کایزرسلاوترن است؛ به‌ویژه از سال ۱۹۷۳ که بایرن بازی ۴–۱ برده خود را ۷–۴ مقابل این تیم بازنده شد.

باشگاه‌های شالکه ۰۴، هامبورگ از دههٔ ۸۰ میلادی و بروسیا مونشن گلادباخ از دههٔ ۷۰ میلادی نیز از هماوردهای دیرینه بایرن به ویژه در ۳۰ سال اخیر بوده‌اند. البته بازی با تیم اشتوتگارت هم همیشه مورد توجه قرار گرفته‌است.

هماوردهای بین‌الملی بایرن عبارتند از رئال مادرید، آث میلان و منچستر یونایتد که بیشتر به خاطر برد یا باخت‌های کلاسیک در رقابت‌های اروپایی بوده‌است.

کلاسیک آلمانویرایش

کلاسیک آلمان (به آلمانی: Der Klassiker) یا هماوردی بزرگ، سنتی و دیرینه فوتبال آلمان، رویارویی بین دو تیم بایرن مونیخ و بروسیا دورتموند است. رقابتی که به دلیل وضعیت مناسب دو باشگاه در آلمان و تعداد زیاد هواداران آن‌ها همواره جذاب، جنجالی و پرحاشیه بوده‌است. مهم‌ترین رقیب بایرن در آلمان بروسیا دورتموند است.[۵۰][۵۱] این دو باشگاه بارها برای کسب قهرمانی در لیگ داخلی و جام حذفی با یکدیگر رقابت کرده‌اند. باخت ۵–۲ بایرن در برابر دورتموند در جام حذفی سال ۲۰۱۲، سنگین‌ترین شکست بایرن در بازی‌های فینال تاکنون است. اوج رقابت این دو باشگاه به لیگ قهرمانان اروپا ۱۴–۲۰۱۳ بازمی‌گردد که بایرن در فینال ورزشگاه ومبلی ۲–۱ دورتموند را شکست داده و قهرمان اروپا شد.

رؤسا و مربیان بایرن مونیخویرایش

بایرن بیشتر توسط بازیکنان قدیمی این تیم هدایت و اداره می‌شود. مدیریت باشگاه اکنون در اختیار اولی هوینس قرار دارد. مدیر اجرایی باشگاه کارل-هاینتس رومنیگه بازیکن سابق بایرن و تیم ملی آلمان است.

مدیر حال بایرن اولی هوینس
کارل هاینتس رومنیگه مدیر اجرایی باشگاه بایرن و دومین گلزن برتر باشگاه بایرن بعد از گرد مولر
 
درب ورودی ادارهٔ مرکزی باشگاه فوتبال بایرن مونیخ
رؤسای بایرن از سال ۱۹۰۰ میلادی سال
فرانتس جان ۱۹۰۰–۱۹۰۳
ویلم هسلینک ۱۹۰۳–۱۹۰۶
کورت مولر ۱۹۰۶–۱۹۰۷
آنجلو کنور ۱۹۰۷–۱۹۱۳
کورت لندائر ۱۹۱۳–۱۹۱۴
فرد دان ۱۹۱۴–۱۹۱۵
هانس تاش ۱۹۱۵
فریتز مایر ۱۹۱۵
هانس برمولر ۱۹۱۶
فریتز مایر ۱۹۱۶–۱۹۱۹
کورت لندائر ۱۹۱۹–۱۹۲۱
فرد دان ۱۹۲۱–۱۹۲۲
کورت لندائر ۱۹۲۲–۱۹۳۳
زیگفرید هرمان ۱۹۳۳–۱۹۳۴
کارل هاینز Oettinger ۱۹۳۴–۱۹۳۵
ریچارد ایمز مایر ۱۹۳۵–۱۹۳۷
فرانتس نوسهاردس ۱۹۳۷–۱۹۳۸
فرانتس کلر ۱۹۳۸–۱۹۴۳
جوزف Sauter ۱۹۴۳–۱۹۴۵
فرانتس خاوی هلیمنسدر ۱۹۴۵
جوزف بایر ۱۹۴۵
زیگفرید هرمان ۱۹۴۵–۱۹۴۷
کورت لندائر ۱۹۴۷–۱۹۵۱
ژولیوس سئورینگ ۱۹۵۱–۱۹۵۳
آدولف فیشر، کارلی واید و هوگو Theisinger ۱۹۵۳–۱۹۵۵
آلفرد رایدلینگر ۱۹۵۵–۱۹۵۸
رولاند اندلر ۱۹۵۸–۱۹۶۲
ویلهم نیودکر ۱۹۶۲–۱۹۷۹
ویلی او.هافمن ۱۹۷۹–۱۹۸۵
فریتس شرر ۱۹۸۵–۱۹۹۴
فرانتس بکن باوئر ۱۹۹۴–۲۰۰۹
اولی هونس ۲۰۰۹–۲۰۱۴
کارل هوپفنر از ۲۰۱۴
مربیان بایرن از سال ۱۹۴۸ میلادی سال
آلوین ریمکه ۱۹۴۸–۱۹۵۰
دیوید دیویدسون ۱۹۵۰
مکس Schäfer ۱۹۵۱–۱۹۵۳
گئورک بایرر ۱۹۵۳–۱۹۵۴
گئورگ کنوپفله ۱۹۵۴–۱۹۵۵
یاکوب اشتریتل ۱۹۵۵
هربرت مول ۱۹۵۵–۱۹۵۶
ویلیبالد هان ۱۹۵۶–۱۹۵۸
آدولف پاتک ۱۹۵۸–۱۹۶۱
هلموت اشنایدر ۱۹۶۱–۱۹۶۳
از این سال به بعد در بخش مربیان بایرن

به‌صورت بسط داده شده آورده شده‌است.

حامیان مالیویرایش

آدیداس: باشگاه بایرن مونیخ با قراردادی ۹۰۰ میلیون یورویی (۶۴۵ میلیون پوند) همکاری خود با آدیداس را تا سال ۲۰۳۰ ادامه می‌دهد. قرارداد فعلی ۵ سال دیگر اعتبار دارد اما شرکت البسه آلمانی سریع تر از موعد ۱۰ سال دیگر با قهرمان بوندس‌لیگا تمدید کرد. اولیور بورگن سخنگوی آدیداس می‌گوید: «با تمدید قرارداد، آدیداس به همکاری با بایرن تا سال ۲۰۳۰ ادامه می‌دهد.» آدیداس ۸٫۳۳ درصد از سهام بایرن را در اختیار دارد. همچنین مبلغی که آدیداس به بایرن پرداخت می‌کند برابر ۸۰ میلیون یورو در سال می‌باشد. همچنین آدیداس به عنوان سهامدار و اسپانسر بایرن مبالغ زیادی به بایرن برای ساخت آکادمی و هزینه‌های دیگر ورزشگاه کمک می‌کند.[۵۲]

دویچه تلکوم: یک شرکت مخابرات آلمانیاست که مرکز آن در بن قرار دارد و بزرگترین شرکت مخابراتی در آلمان و اروپا است. این شرکت با پرداخت سالانه ۴۰ میلیون دلار تا سال ۲۰۱۷، برند شرکت دویچه تلکوم را روی پیراهن بازیکنان بایرن مونیخ آگهی می‌کند.

آئودی: آئودی شرکت خودروسازی آلمانی که سال ۲۰۰۲ قراردادش را با این باشگاه آلمانی بست و امسال نیز پانزدهمین فصلی است که در کنار بایرنی‌ها می‌ایستد. علاوه بر این آئودی مسابقات چند جانبه «آئودی کاپ» هم دارد که از ۲۰۰۹ و هر دو سال در ورزشگاه آلیانتس آرنا برگزار می‌شود.

آلیانتس: آلیانتس شرکت چندملیتی خدمات مالی است، که دفتر مرکزی آن، در شهر مونیخ آلمان قرار دارد. این شرکت، فعالیت‌های اقتصادی فراوانی دارد، ولی تمرکز اصلی آن، بر ارائه خدمات بیمه می‌باشد. گروه خدمات مالی آلیانتس، حقوق نام ورزشگاه را تا سی سال خریداری کرده اما در بازی‌های رسمی فیفا و یوفا نمی‌توان از این نام استفاده کرد، زیرا سیاست‌های منع حمایت شرکت‌های اسپانسر که شرکای رسمی مسابقات هستند بر این دو نهاد حاکم است و این دلیل آن است که در گاهی به جای نام آلیانتس نام فوسبال آرنا را استفاده می‌کنند.

پروکتر اند گمبل: شرکت چندملیتی و آمریکایی مربوط به کالاهای مصرفی است که دفتر مرکزی آن در شهر سینسینتی، در ایالت اوهایو قرار دارد. این شرکت در سال ۱۸۳۷ میلادی، توسط ویلیام پروکتر و جیمز گمبل تأسیس شد و در حال حاضر از محصولات براون، دوراسل، ژیلت، پمپرز، هد اند شولدرز، اورال-بی، دولچه و گابانا، هربال اسنسز و هوگو باس تا تولیدات پرینگلز وکیلوگ، طیف وسیعی از مواد غذایی، لوازم آرایشی و محصولات بهداشتی را تولید و عرضه می‌نماید.

مان: شرکت خودروسازی ماشین‌های سنگین به نام مان که در مونیخ آلمان قرار دارد و یکی از حامیان باشگاه بایرن مونیخ می‌باشد. این شرکت از سال ۲۰۰۸ با باشگاه بایرن همکاری می‌کند و به تازگی این قرارداد تا سال ۲۰۱۹ تمدید شد. یواخیم دریز مدیر عامل شرکت مان است. شرکت مان از سال ۲۰۰۸ اتوبوس‌های مخصوص تیم‌های فوتبال و بسکتبال بایرن را تأمین می‌کند.

پاولانا: از معروفترین برندهای آبجو در جهان است. شرکت پاولانا در سال ۱۶۰۰ توسط راهب مونیخی سان فرانسیسکو دی پاولا بنیاد گذاشته شد. این شرکت اسپانسر رسمی بایرن مونیخ است و بازیکنان بایرن در جشن‌های پیروزی از این آبجو استفاده می‌کنند.

دیگر حامیانویرایش

حامیان گذشتهویرایش

افتخاراتویرایش

رقابت‌های ملی  
چهارچوب رقابت‌ها قهرمانی نائب قهرمانی جایگاه سومی
  بوندس‌لیگا ۲۹ قهرمانی (رکورد): ۳۲۱۹۳۱، ۶۹–۱۹۶۸، ۷۲–۱۹۷۱، ۷۳–۱۹۷۲، ۷۴–۱۹۷۳، ۸۰–۱۹۷۹، ۸۱–۱۹۸۰، ۸۵–۱۹۸۴، ۸۶–۱۹۸۵، ۸۷–۱۹۸۶، ۸۹–۱۹۸۸، ۹۰–۱۹۸۹، ۹۴–۱۹۹۳، ۹۷–۱۹۹۶، ۹۹–۱۹۹۸، ۲۰۰۰–۱۹۹۹، ۰۱–۲۰۰۰، ۰۳–۲۰۰۲، ۰۵–۲۰۰۴، ۰۶–۲۰۰۵، ۰۸–۲۰۰۷، ۱۰–۲۰۰۹، ۱۳–۲۰۱۲، ۱۴–۲۰۱۳، ۱۵–۲۰۱۴، ۱۶–۲۰۱۵، ۱۷–۲۰۱۶، ۱۸–۲۰۱۷، ۱۹–۲۰۱۸ ۱۰ نایب قهرمانی: ۷۰–۱۹۶۹، ۷۱–۱۹۷۰، ۸۸–۱۹۸۷، ۹۱–۱۹۹۰، ۹۳–۱۹۹۲، ۹۶–۱۹۹۵، ۹۸–۱۹۹۷، ۰۴–۲۰۰۳، ۰۹–۲۰۰۸، ۰۲–۲۰۱۱ ۵ جایگاه سومی: ۱۹۶۶، ۱۹۷۶، ۱۹۸۲، ۲۰۰۲، ۲۰۱۱
جام حذفی فوتبال آلمان ۱۹ قهرمانی (رکورد): ۱۹۵۷، ۱۹۶۶، ۱۹۶۷، ۱۹۶۹، ۱۹۷۱، ۱۹۸۲، ۱۹۸۴، ۱۹۸۶، ۱۹۹۸، ۲۰۰۰، ۲۰۰۳، ۲۰۰۵، ۲۰۰۶، ۲۰۰۸، ۲۰۱۰، ۲۰۱۳، ۲۰۱۴، ۲۰۱۶، ۲۰۱۹ ۳ نایب قهرمانی: ۱۹۸۵٬۱۹۹۹، ۲۰۱۲، ۲۰۱۸
  لیگاپوکال ۶ قهرمانی (رکورد): ۱۹۹۷، ۱۹۹۸، ۱۹۹۹، ۲۰۰۰، ۲۰۰۴، ۲۰۰۷ ۱ نایب قهرمانی: ۲۰۰۶
سوپر جام فوتبال آلمان ۷ قهرمانی (رکورد): ۱۹۸۲(غیررسمی)، ۱۹۸۷، ۱۹۹۰، ۲۰۱۰، ۲۰۱۲، ۲۰۱۶، ۲۰۱۷ ،۲۰۱۸ ۷ نایب قهرمانی: ۱۹۸۹، ۱۹۹۴، ۲۰۰۸، ۲۰۱۳، ۲۰۱۴، ۲۰۱۵، ۲۰۱۹

رقابت‌های فرامرزی  ویرایش

 
سه جام اروپایی که بایرن مونیخ طی فصول ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ موفق به دریافت آنها شد. جامی که در سمت راست قرار دارد، جام حقیقی است که به‌صورت دائمی به بایرن اهدا شده‌است. دو جام کناری طرح جام اصلی هستند.
 جام قهرمانان اروپا / لیگ قهرمانان اروپا (۵)
۷۴–۱۹۷۳ ۷۵–۱۹۷۴ ۷۶–۱۹۷۵ ۰۱–۲۰۰۰ ۱۳–۲۰۱۲
 جام در جام اروپا (۱)
۶۷–۱۹۶۶
 جام یوفا/لیگ اروپا (۱)
۹۶–۱۹۹۵
 سوپر جام اروپا (۱)
۲۰۱۳
جام بین قاره‌ای (فوتبال) اروپا-آمریکای جنوبی (۲)
۱۹۷۶ ۲۰۰۱
جام باشگاه‌های جهان (۱)
۲۰۱۳

بایرن همچنین سه بار موفق به کسب آئودی کاپ شده که از این حیث رکورددار است. آئودی کاپ در ورزشگاه آلیانتس آرنا برگزار می‌شود.

بایرن مونیخ در اروپا از تاریخ ۱۲ مارس ۲۰۱۴ (۲۰۱۴-03-۱۲):

رقابت نتایج منبع
بازی برد تساوی باخت برد %
لیگ قهرمانان اروپا ۲۸۳ ۱۶۰ ۶۳ ۶۰ ۵۶٫۵۴ [۵۶]
لیگ اروپا ۶۸ ۳۹ ۱۳ ۱۶ ۵۷٫۳۵
جام برندگان جام اروپا ۳۹ ۱۹ ۱۴ ۶ ۴۸٫۷۲
سوپرجام اروپا ۶ ۱ ۱ ۴ ۱۶٫۶۷
مجموع ۳۹۶ ۲۱۹ ۹۱ ۸۶ ۵۵٫۳۰

بازیکنانویرایش

لیست بازیکنان تیم اول فصل ۲۰–۲۰۱۹ویرایش

بازبینی‌شده در اوت ۲۰۱۹

این ترکیب مطابق با سایت رسمی باشگاه بایرن مونیخ می‌باشد.[۵۷][۵۸][۵۹]

شماره پست بازیکن
۱   دروازه‌بان مانوئل نویر
۴   مدافع نیکلاس زوله
۵   مدافع بنجامین پاوارد
۶   هافبک تیاگو آلکانتارا
۸   مدافع خاوی مارتینز
۹   مهاجم روبرت لواندوفسکی
۱۰   هافبک فیلیپه کوتینیو (قرضی از بارسلونا)
۱۱   هافبک میکائیل کیزانس
۱۴   مهاجم ایوان پریشیچ (قرضی از اینتر میلان)
۱۵   مهاجم یان-فیت آرپ
۱۷   مدافع ژروم بواتنگ
۱۸   هافبک لئون گورتزکا
۱۹   هافبک آلفونسو دیویس
شماره پست بازیکن
۲۱   مدافع لوکاس هرناندز
۲۲   هافبک سرژ گنابری


۲۵   مهاجم توماس مولر
۲۶   دروازه‌بان اسون اولریش
۲۷   مدافع داوید آلابا
۲۹   هافبک کینگزلی کومان
۳۲   مدافع یزوا کیمیش
۳۳   مدافع لارس لوکاس مای
۳۶   دروازه‌بان کریستین فروشتل
۳۹   دروازه‌بان رون-توربن هافمن
۴۲   مهاجم کاسی اوکیره وریدت


بازیکنان برجسته سال‌های قبلویرایش

بهترین ترکیب تاریخ بایرن مونیخ از دیدگاه ۷۹۰۰۰ طرفدار. از میان مربیان این تیم اوتمار هیتسفلد انتخاب شده‌است.[۶۰]
۱۹۲۰–۱۹۳۰
۱۹۷۰–۱۹۸۰ ۱۹۸۰–۱۹۹۰
۱۹۹۰–۲۰۰۰ ۲۰۰۰–۲۰۱۰
۲۰۱۰–۲۰۲۰

کاپیتان‌هاویرایش

سال کاپیتان
۱۹۶۵–۱۹۷۰   ورنر اولک (مدافع)
۱۹۷۰–۱۹۷۷   فرانس بکن‌باوئر (مدافع)
۱۹۷۷–۱۹۷۹   سپ مایر (دروازه‌بان)
۱۹۷۹   گرد مولر (مهاجم)
۱۹۷۹–۱۹۸۰   هانس گئورگ شوارتزنبک (مدافع)
۱۹۸۰–۱۹۸۳   پائول برایتنر (هافبک)
۱۹۸۳–۱۹۸۴   کارل هاینس رومنیگه (مهاجم)
۱۹۸۴–۱۹۹۱   کلاوس اوگنتالر (مدافع)
۱۹۹۱–۱۹۹۴   رایموند آمان (دروازه‌بان)
۱۹۹۴–۱۹۹۶   لوتار ماتئوس (هافبک)
۱۹۹۷–۱۹۹۹   توماس هلمر (مدافع)
۱۹۹۹–۲۰۰۲   اشتفان افنبرگ (هافبک)
۲۰۰۲–۲۰۰۸   الیور کان (دروازه‌بان)
۲۰۰۸–۲۰۱۱   مارک ون بومل (هافبک)
۲۰۱۱–۲۰۱۷   فیلیپ لام (مدافع)
۲۰۱۷–۲۰۱۸   توماس مولر (هافبک)
۲۰۱۸–   مانوئل نویر (دروازه‌بان)

رکورد شمار بازی‌ها و گل‌های زدهویرایش

فهرست جدول زیر شامل تمام مسابقات رقابتی و گل‌ها در مسابقات رسمی برای بایرن مونیخ است (تیم اول). علاوه بر بازی‌های لیگ، شامل همه بازی‌ها در مسابقات جام ملی و بین‌المللی است (در تاریخ۱۳ ژوئیه۲۰۱۴)

رتبه بازیکن سال‌های حضور تعداد بازی
0۱   سپ مایر ۱۹۶۲–۱۹۷۹ ۶۹۹
0۲   الیور کان ۱۹۹۴–۲۰۰۸ ۶۳۲
0۳   گرد مولر ۱۹۶۴–۱۹۷۹ ۶۰۵
0۴   فرانس بکن‌باوئر ۱۹۶۴–۱۹۷۷ ۵۸۴
0۵   گئورگ شوارتزنبک ۱۹۶۶–۱۹۸۱ ۵۵۴
0۶   کلاوس اوگنتالر ۱۹۷۶–۱۹۹۱ ۵۴۵
0۷   برند دوربرگر ۱۹۷۲–۱۹۸۵ ۵۰۵
0۸   باستین شواین‌اشتایگر ۲۰۰۲–۲۰۱۶ ۵۰۲
0۹   مهمت شول ۱۹۹۲–۲۰۰۷ ۴۶۹
۱۰   فرانس روس ۱۹۶۶–۱۹۷۸ ۴۶۹
۱۱   کارل هاینس رومنیگه ۱۹۷۴–۱۹۸۴ ۴۲۲
۱۲   لوتار ماتئوس ۱۹۸۴–۱۹۸۸
۱۹۹۲–۲۰۰۰
۴۱۰
۱۳   هانس فولگر ۱۹۸۱–۱۹۹۵ ۳۷۱
۱۴   حسن سالی حمیدزهیج ۱۹۹۸–۲۰۰۷ ۳۶۵
۱۵   فیلیپ لام ۲۰۰۲–۲۰۱۶۲۰۱۷ ۳۵۳
۱۶   پائول برایتنر ۱۹۷۰–۱۹۷۴
۱۹۷۸–۱۹۸۳
۳۵۲
پررنگ = در حال بازی برای بایرن
رتبه بازیکن سال‌های حضور تعداد گل
0۱   گرد مولر ۱۹۶۴–۱۹۷۹ ۵۶۴
0۲   کارل-هاینتس رومنیگه ۱۹۷۴–۱۹۸۴ ۲۱۷
0۳   رونالد وولفارس ۱۹۸۴–۱۹۹۳ ۱۵۵
0۴   دیتر هوینس ۱۹۷۹–۱۹۸۷ ۱۴۵
0۵   جیوانی البر ۱۹۹۷–۲۰۰۳ ۱۳۸
0۶   کلودیو پیزارو ۲۰۰۱–۲۰۰۷
۲۰۱۲–۲۰۱۵
۱۲۵
0۷   توماس مولر –۲۰۰۸ ۱۲۰
0۸   مهمت شول ۱۹۹۲–۲۰۰۷ ۱۱۷
0۹   ماریو گومز ۲۰۰۹–۲۰۱۳ ۱۱۳
۱۰   اولی هوینس ۱۹۷۰–۱۹۷۹ 0۱۱۱
0۱۱   پائول برایتنر ۱۹۷۰–۱۹۷۴
۱۹۷۸–۱۹۸۳
۱۱۰
۱۲   فرانک ریبری –۲۰۰۷ ۱۰۴
۱۳   آرین روبن –۲۰۰۹ ۱۰۳
0۱۴   روی ماکای ۲۰۰۳–۲۰۰۷ ۱۰۳
0۱۵   لوتار ماتئوس ۱۹۸۴–۱۹۸۸
۱۹۹۲–۲۰۰۰
۹۹
پررنگ = در حال بازی برای بایرن

تعدادی از اسطوره‌های باشگاهویرایش

شماره بایگانی شدهویرایش

۱۲یار دوازدهم

مربیانویرایش

کادر فنی کنونیویرایش

بازبینی‌شده در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۱۸[۶۲]

نام مسئولیت
کادر مربیگری
  نیکو کواچ سرمربی
  رابرت کواچ کمک‌مربی
  هانسی فلیک کمک‌مربی
  تونی تاپالوویچ مربی دروازه‌بان‌ها
بخش پزشکی
  هانس-ویلهلم مولر وولفهارت پزشک و رئیس دپارتمان پزشکی باشگاه
  رولاند اشمیت متخصص داخلی و متخصص قلب و عروق
  پیتر اوبلاکر پزشک
  یوهن هاون پزشک
فیزیوتراپ‌ها
  هلموت ارهارد فیزیوتراپ و رئیس دپارتمان فیزیوتراپی
  کریستین هان فیزیوتراپ
  جیانی بیانچی فیزیوتراپ
  جری هافمن فیزیوتراپ
  استفان وایکهرت فیزیوتراپ
متخصصین تناسب اندام و ریکاوری
  هولگر برویش مدیر سلامت و رئیس دپارتمان تناسب اندام
  پیتر اسکلوسر مربی آمادگی جسمانی
  سیمون مارتینلو مربی آمادگی جسمانی
  توماس ویلهلمی مربی ریکاوری
تحلیلگران مسابقات
  مایکل نیمیر تحلیلگر مسابقات
  مایکل کوپر تحلیلگر مسابقات
مدیریت و سازماندهی ورزشی
  مایکل رشکه مدیر فنی
  پل برایتنر استعدادیاب
  ولفگانگ قروبه استعدادیاب
  حسن صالیحمیدزیچ مدیر ورزشی
  کتلین کروگر مدیر باشگاه

مربیان از سال ۱۹۶۳ویرایش

شماره مربی ملیت مدت زمان مربیگری تعداد جام‌های معتبر افتخارات
از تا تعداد

روز

۱ زلاتکو چایکوفسکی   یوگسلاوی ۱ ژوئیه ۱۹۶۳ ۳۰ ژوئن ۱۹۶۸ ۱۸۲۶ ۳ ۲ جام حذفی آلمان، ۱ جام برندگان یوفا
۲ برانکو زبتس   یوگسلاوی ۱ ژوئیه ۱۹۶۸ ۱۳ مارس ۱۹۷۰ ۶۲۰ ۲ ۱ بوندس‌لیگا، ۱ جام حذفی آلمان
۳ اودو لاتک   آلمان ۱۴ مارس ۱۹۷۰ ۲ ژانویه ۱۹۷۵ ۱۷۵۵ ۵ ۳ بوندس‌لیگا، ۱ جام حذفی آلمان، ۱ لیگ قهرمانان اروپا
۴ دتمار کرامر   آلمان ۱۶ ژانویه ۱۹۷۵ ۳۰ نوامبر ۱۹۷۷ ۱۰۴۹ ۳ ۲ لیگ قهرمانان اروپا، ۱ جام بین‌قاره‌ای
۵ یولا لورانت   مجارستان ۲ دسامبر ۱۹۷۷ ۲۸ فوریه ۱۹۷۹ ۴۵۳ ۰
۶ پال سرنای   مجارستان ۱ مارس ۱۹۷۹ ۱۶ مه ۱۹۸۳ ۱۵۳۷ ۳ ۲ بوندس‌لیگا، ۱ جام حذفی آلمان، ۱ سوپرکاپ آلمان
۷ راینهارد سافتیگ (سرپرست)   آلمان ۱۷ مه ۱۹۸۳ ۳۰ ژوئن ۱۹۸۳ ۴۴ ۰
۸ اودو لاتک   آلمان ۱ ژوئیه ۱۹۸۳ ۳۰ ژوئن ۱۹۸۷ ۱۴۶۰ ۵ ۳ بوندس‌لیگا، ۲ جام حذفی آلمان
۹ یوپ هاینکس   آلمان ۱ ژوئیه ۱۹۸۷ ۸ اکتبر ۱۹۹۱ ۱۵۶۰ ۴ ۲ بوندس‌لیگا، ۲ سوپرکاپ آلمان
۱۰ سورن لربی   دانمارک ۹ اکتبر ۱۹۹۱ ۱۱ مارس ۱۹۹۲ ۱۵۳ ۰
۱۱ اریش ریبک   آلمان ۱۱ مارس ۱۹۹۳ ۲۷ دسامبر ۱۹۹۳ ۶۵۶ ۰
۱۲ فرانتس بکن‌باوئر   آلمان ۲۸ دسامبر ۱۹۹۳ ۳۰ ژوئن ۱۹۹۴ ۱۸۴ ۱ ۱ بوندس‌لیگا
۱۳ جووانی تراپاتونی   ایتالیا ۱ ژوئیه ۱۹۹۴ ۳۰ ژوئن ۱۹۹۵ ۳۶۴ ۰
۱۴ اتو ریهاگل   آلمان ۱ ژوئیه ۱۹۹۵ ۲۷ آوریل ۱۹۹۶ ۳۰۱ ۰
۱۵ فرانتس بکن‌باوئر (سرپرست)   آلمان ۲۹ آوریل ۱۹۹۶ ۳۰ ژوئن ۱۹۹۶ ۶۲ ۱ ۱ لیگ اروپا
۱۶ جیووانی تراپاتونی   ایتالیا ۱ ژوئیه ۱۹۹۶ ۳۰ ژوئن ۱۹۹۸ ۷۲۹ ۳ ۱ بوندس‌لیگا، ۱ جام حذفی آلمان، ۱ لیگا-پوکال
۱۷ اوتمار هیتسفلد   آلمان ۱ ژوئیه ۱۹۹۸ ۳۰ ژوئن ۲۰۰۴ ۲۱۹۱ ۱۱ ۴ بوندس‌لیگا، ۲ جام حذفی آلمان، ۳ لیگا-پوکال

۱ لیگ قهرمان اروپا، ۱ جام بین‌قاره‌ای

۱۸ فیلیکس ماگات   آلمان ۱ ژوئیه ۲۰۰۴ ۳۱ ژانویه ۲۰۰۷ ۹۴۴ ۵ ۲ بوندس‌لیگا، ۲ جام حذفی آلمان، ۱ لیگا-پوکال
۱۹ اوتمار هیتسفلد   آلمان ۱ فوریه ۲۰۰۷ ۳۰ ژوئن ۲۰۰۸ ۵۱۵ ۳ ۱ بوندس‌لیگا، ۱ جام حذفی آلمان، ۱ لیگا-پوکال
۲۰ یورگن کلینزمن   آلمان ۱ ژوئیه ۲۰۰۸ ۲۷ آوریل ۲۰۰۹ ۳۰۰ ۰
۲۱ یوپ هاینکس (سرپرست)   آلمان ۲۸ آوریل ۲۰۰۹ ۳۱ مه ۲۰۰۹ ۶۳ ۰
۲۲ لوئیس فان خال   هلند ۱ ژوئیه ۲۰۰۹ ۱۰ آوریل ۲۰۱۱ ۶۴۷ ۳ ۱ بوندس‌لیگا، ۱ جام حذفی آلمان، ۱ سوپرکاپ آلمان
۲۳ آندریاس یانکر (سرپرست)   هلند ۱۰ آوریل ۲۰۱۱ ۲۶ ژوئن ۲۰۱۱ ۸۱ ۰
۲۴ یوپ هاینکس   آلمان ۱ ژوئیه ۲۰۱۱ ۲۵ ژوئن ۲۰۱۳ ۷۳۰ ۴ ۱ بوندس‌لیگا، ۱ جام حذفی آلمان، ۱ سوپرکاپ آلمان

۱ لیگ قهرمانان اروپا

۲۵ پپ گواردیولا[۶۳][۶۴]   اسپانیا ۱ ژوئیه ۲۰۱۳ ۳۰ ژوئن ۲۰۱۶ ۱۰۹۵ ۷ ۳ بوندس‌لیگا، ۲ جام حذفی آلمان، ۱ سوپرکاپ اروپا

۱ جام باشگاه‌های فوتبال جهان

۲۶ کارلو آنچلوتی   ایتالیا ۱ ژوئیه ۲۰۱۶ ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۷ ۴۵۴ ۳ ۱ بوندس‌لیگا، ۲ سوپرکاپ آلمان
۲۷ ویلی سانیول (سرپرست)   فرانسه ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۷ ۸ اکتبر ۲۰۱۷ ۹ ۰
۲۸ یوپ هاینکس   آلمان ۹ اکتبر ۲۰۱۷ ۱ ژوئیه ۲۰۱۸ ۲۶۵ ۱ ۱ بوندس‌لیگا
۲۹ نیکو کواچ   کرواسی ۱ ژوئیه ۲۰۱۸

۱ بوندس‌لیگا

۱ سوپرکاپ آلمان، ۱ بوندس‌لیگا، ۱ جام حذفی المان

آمارویرایش

فصل‌های پیشینویرایش

فصل رتبه در بوندسلیگا بازی‌های انجام شده پیروزی تساوی باخت گل زده گل خورده تفاضل گل امتیاز جام حذفی آلمان لیگ اروپا لیگ قهرمانان اروپا
۰۳–۲۰۰۲ ۱ ۳۴ ۲۳ ۶ ۵ ۷۰ ۲۵ ۴۵ ۷۵ قهرمان ۱مرحله گروهی
۰۴–۲۰۰۳ ۲ ۳۴ ۲۰ ۸ ۶ ۷۰ ۳۹ ۳۱ ۶۸ یک چهارم یک‌هشتم
۰۵–۲۰۰۴ ۱ ۳۴ ۲۴ ۵ ۵ ۷۵ ۳۳ ۴۲ ۷۷ قهرمان یک چهارم
۰۶–۲۰۰۵ ۱ ۳۴ ۲۲ ۹ ۳ ۶۷ ۳۲ ۳۵ ۷۵ قهرمان یک‌هشتم
۰۷–۲۰۰۶ ۴ ۳۴ ۱۸ ۶ ۱۰ ۵۵ ۴۰ ۱۵ ۶۰ یک چهارم
۰۸–۲۰۰۷ ۱ ۳۴ ۲۲ ۱۰ ۲ ۶۸ ۲۱ ۴۷ ۷۶ قهرمان نیمه نهایی
۰۹–۲۰۰۸ ۲ ۳۴ ۲۰ ۷ ۷ ۷۱ ۴۲ ۲۹ ۶۷ یک چهارم یک چهارم
۱۰–۲۰۰۹ ۱ ۳۴ ۲۰ ۱۰ ۴ ۷۲ ۳۱ ۴۱ ۷۰ قهرمان نایب قهرمانی
۱۱–۲۰۱۰ ۳ ۳۴ ۱۹ ۸ ۷ ۸۱ ۴۰ ۴۱ ۶۵ نیمه نهایی یک‌هشتم
۱۲–۲۰۱۱ ۲ ۳۴ ۲۳ ۴ ۷ ۷۷ ۲۲ ۵۵ ۷۳ نایب قهرمان نایب قهرمان
۱۳–۲۰۱۲ ۱ ۳۴ ۲۹ ۴ ۱ ۹۸ ۱۸ ۸۰ ۹۱ قهرمان قهرمان
۱۴–۲۰۱۳ ۱ ۳۴ ۲۹ ۳ ۲ ۹۴ ۲۳ ۷۱ ۹۰ قهرمان نیمه نهایی
۱۵–۲۰۱۴ ۱ ۳۴ ۲۵ ۴ ۵ ۸۰ ۱۸ ۶۲ ۷۹ نیمه نهایی نیمه نهایی
۱۶–۲۰۱۵ ۱ ۳۴ ۲۸ ۴ ۲ ۸۰ ۱۷ ۶۳ ۸۸ قهرمان نیمه نهایی
۱۷–۲۰۱۶ ۱ ۳۴ ۲۵ ۷ ۲ ۸۹ ۲۲ ۶۷ ۸۲ نیمه نهایی یک چهارم
۱۸–۲۰۱۷ ۱ ۳۴ ۲۷ ۳ ۴ ۹۲ ۲۸ ۶۴ ۹۲ قهرمان نیمه نهایی
۱۹–۲۰۱۸ ۱ ۳۴ ۲۴ ۶ ۴ ۸۸ ۳۲ ۵۶ ۷۸ قهرمان یک چهارم

دیگر رشته‌هاویرایش

حوزه‌ها و دپارتمان‌های فعالویرایش

فوتبال زنانویرایش

باشگاه بایرن بخش فوتبال زنان خود را در سال ۱۹۷۰ راه اندازی کرد. سرمربی این تیم توماس وورل است. بانوان بایرن دو قهرمانی در بوندس‌لیگا زنان در سال‌های ۱۹۷۶ و ۲۰۱۵ و یک مقام قهرمانی جام حذفی بانوان در سال ۲۰۱۲ در کارنامهٔ خود دارند.[۶۵]

بسکتبالویرایش

باشگاه بسکتبال بایرن بزرگ‌ترین زیرمجموعهٔ حرفه‌ای این تیم در رشته‌ای غیر از فوتبال است. آن‌ها در لیگ بسکتبال بوندسلیگا (بی‌بی‌ال) و یورولیگ مسابقه می‌دهند و بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه آئودی دوم (ظرفیت: ۶۷۰۰ نفر) انجام می‌دهد که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده‌است. آن‌ها در سال‌های ۱۹۵۴ و ۱۹۵۵ توانستند قهرمان لیگ و در سال ۱۹۶۸ قهرمان کاپ آلمان شوند. این باشگاه در سال ۱۹۶۶ یکی از اعضای مؤسس بسکتبال بوندسلیگا بود.

حوزه‌ها و دپارتمان‌های غیرفعالویرایش

هاکی روی یخویرایش

باشگاه هاکی روی یخ بایرن مونیخ یکی از قدیمی‌ترین زیرمجموعه‌های ورزشی بایرن مونیخ بود که نام اصلی آن ام‌ای‌وی ۱۸۸۳ و پس از خریده‌شدن به‌دست باشگاه بایرن مونیخ به «اف‌سی باواریا» و سپس به «بایرن مونیخ» تغییر یافت. این باشگاه در سال ۱۹۰۹ تأسیس شده و قدمتی نزدیک به قدمت باشگاه فوتبال بایرن مونیخ دارد. آن‌ها موفق به قهرمانی در جام دی‌ای‌وی در سال ۱۹۶۷ شدند و در سال ۱۹۶۹ برای نخستین بار در صدر جدول رقابت‌های بوندسلیگای جنوب قرار گرفتند ولی مدتی نگذشت این صدرنشینی با انحلال کامل و تلخ باشگاه‌شان به اتمام رسید.[۶۶]

بیسبالویرایش

باشگاه بیسبال بایرن مونیخ دیگر زیرمجموعهٔ ورزشی باشگاه فوتبال بایرن بود که طی یک دورهٔ هشت-ساله، در سال ۱۹۶۲ تأسیس و در سال ۱۹۷۰ منحل شد. آن‌ها در این هشت سال ۲ عنوان قهرمانی و ۳ عنوان دومی را در مسابقات قهرمانی بیسبال آلمان کسب کردند.

کمک‌های مالی و بشر دوستانهویرایش

بایرن از زمان‌های گذشته در کارهای خیریه فعالیت داشته‌است. برای مثال، آن‌ها برای کمک به باشگاه‌های ورشکسته یا افراد عادی نیازمند کمک‌های قابل توجهی انجام داده‌است. در زمین‌لرزه و سونامی اقیانوس هند، بایرن با تشکیل دادن مؤسسه‌های متعدد موفق به جمع‌آوری مقدار زیادی کمک از سوی مردم و اسطوره‌های باشگاه شد که برای نوسازی مدارس و سایر مکان‌های تخریب شده در سری‌لانکا[۶۷] مورد استفاده قرار گرفت. بایرن به باشگاه‌های دیگر مانند رقیب سنتی خود مونیخ ۱۸۶۰[۶۸] کمک مالی زیادی کرده‌است؛ با برگزاری مسابقات دوستانه، نقل و انتقال بازیکن با قیمت مناسب و حتی واریز مستقیم پول نیز توسط باشگاه برنامه‌ریزی شده‌است. باشگاه‌های دیگری که بایرن به آن‌ها کمک کرده‌اند می‌توان به بروسیا دورتموند[۶۹][۷۰][۷۱][۷۲] و سن پائولی[۷۳] اشاره کرد.

از جمله کمک‌های بشر دوستانهٔ تیم بایرن می‌توان به کمک ۱۰۰ هزار یورویی فیلیپ لام به برنامه توان‌بخشی صلیب سرخ در افغانستان اشاره کرد که "به نقل از کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در ژنو، اتحادیه فوتبال اروپا (یوفا) از کمک ۱۰۰ هزار یورویی "فیلیپ لام" کاپیتان تیم بایرن مونیخ به نمایندگی از طرف این اتحادیه به برنامه توانبخشی جسمی کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در افغانستان خبر داد. این فوتبالیست آلمانی این مبلغ را به عنوان جایزه کسب بیشترین آراء کاربران سایت یوفا برای بهترین تیم سال دریافت کرده‌است."[۷۴]

جالب است بدانیم عده‌ای بازیکنان بایرن همچون حرفهٔ فوتبالی خود، در کار بشر دوستانه نیز بسیار فعال هستند. به عنوان نمونه مانوئل نویر در سال ۲۰۱۰ بنیاد کودکان مانوئل نویر را تأسیس نموده که وظیفه آن کمک به کودکان آسیب دیده اجتماعی در منطقه روهر آلمان است.[۷۵]

روابط با ایرانیان و مسلمانانویرایش

باشگاه بایرن همواره روابط خوبی با ایرانیان و نیز مسلمانان داشته‌است. فرانک ریبری فرانسوی، امره جان آلمانی، جردان شکیری سوئیسی و حمید آلتین‌توپ ترکیه‌ای از بازیکنان مسلمان سال‌های اخیر بایرن هستند. از کشور ایران نیز بازیکنانی همچون علی دایی، علی کریمی و وحید هاشمیان و محمدرضا عادل خانی در این تیم توپ زده‌اند. این باشگاه یک‌بار در طی یک بازی دوستانه در ایران به‌مناسبت خداحافظی احمدرضا عابدزاده با باشگاه پرسپولیس تهران در ورزشگاه آزادی روبه‌رو شد که بسیاری از بازیکنان شاخص بایرن در آن حضور یافتند و با نتیجهٔ ۲ بر ۱ به سود بایرن خاتمه یافت.[۷۶][۷۷] در ژانویهٔ ۲۰۱۴، باشگاه بایرن در کشور قطر به انجام اردویی ورزشی پرداخت؛ اردویی که قطری‌ها نام خلیج عربی را بر روی آن گذاشته بودند ولی وبگاه باشگاه بایرن مونیخ در خبری که منتشر کرد، نام خلیج فارس را برای اعلام این خبر به کار برد و این، خشم بسیاری از اعراب حاشیهٔ خلیج فارس و نیز خوشحالی ایرانیان را به‌همراه داشت. کار تا جایی کشیده‌شد که سایت عرب‌زبان کوره در این باره نوشت: «این کار بسیار جنجال‌برانگیز است و خشم کشورهای عربی را در پی داشته‌است. ممکن است که این رویکرد منجر به بحران دیپلماسی کشورهای عربی با آلمان شود.»[۷۸][۷۹]

  بازیکنان ایرانی تاریخ بایرن سال تعداد بازی تعداد گل
محمدرضا عادلخانی (مهاجم) ۱۹۶۲−۱۹۶۵ ۱۳ ۳
علی دایی (مهاجم) ۱۹۹۸–۱۹۹۹ ۲۳ ۶
وحید هاشمیان (مهاجم) ۲۰۰۴–۲۰۰۵ ۹ ۰
علی کریمی (هافبک هجومی) ۲۰۰۵–۲۰۰۷ ۳۳ ۳

منابعویرایش

  1. "CL Comment: Van Gaal's Bayern Give New Meaning to "FC Hollywood"". goal.com. Retrieved 08 april 2010. Unknown parameter |trans_title= ignored (help); Check date values in: |accessdate= (help)
  2. "List of association football teams to have won four or more trophies in one season". Wikipedia. 2018-09-08.
  3. «Why Bayern Munich vs. Real Madrid is the best rivalry in Champions League history» (به انگلیسی). FOX Sports. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۰۵.
  4. "Bayern Munich vs. Real Madrid: A remarkable rivalry in stats". 2018-04-25. Retrieved 2018-10-05.
  5. (www.dw.com), Deutsche Welle. "The Champions League's greatest rivalry: Bayern Munich vs. Real Madrid | DW | 25.04.2018". DW.COM. Retrieved 2018-10-05.
  6. "Manchester United connections with Bayern Munich". www.manutd.com. Retrieved 2018-10-05.
  7. "The Bayern - Juventus connection | UEFA Champions League Round of 16 second leg | bundesliga.com". bundesliga.com - the official Bundesliga website. Archived from the original on 6 October 2018. Retrieved 2018-10-05.
  8. «Juventus - Record against Bayern München». worldfootball.net (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۰۵.
  9. The Brand Finance Football 50 2014.The world's most valuable football brands. http://brandirectory.com/league_tables/table/top-50-football-club-brands-2014. Retrieved on 2015-04-28.
  10. "Deloitte Football Money League 2019: Real Madrid richest ahead of Barcelona and Manchester United". Sky News. Retrieved 2019-05-24.
  11. a b "Other Sports". FC Bayern Munich Official Website. 2007. http://www.fcbayern.t-home.de/en/company/club/other_sports/index.php. Retrieved on 2008-07-03.
  12. ^ a b c Schulze-Marmeling, Dietrich (2003) (in German). Die Bayern. Die Geschichte des deutschen Rekordmeisters. Die Werkstatt. pp. 17–33. ISBN 3-89533-426-X.
  13. http://en.wikipedia.org/wiki/FC_Bayern_Munich#Early_years_.281900.E2.80.9365.29
  14. ۱۴٫۰ ۱۴٫۱ ۱۴٫۲ «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۳.
  15. Schulze-Marmeling, Dietrich (2003). Die Bayern. Die Geschichte des deutschen Rekordmeisters (به German). Die Werkstatt. pp. ۳۰–۴۰. ISBN 3-89533-426-X.
  16. Schulze-Marmeling, Dietrich (2003). Die Bayern. Die Geschichte des deutschen Rekordmeisters (به German). Die Werkstatt. pp. ۵۱–۶۳. ISBN 3-89533-426-X.
  17. [۱] '
  18. Schulze-Marmeling, Dietrich (2003). Die Bayern. Die Geschichte des deutschen Rekordmeisters (به German). Die Werkstatt. pp. ۱۰۱–۲. ISBN 3-89533-426-X.
  19. ۱۹٫۰ ۱۹٫۱ http://www.fcbayern.t-home.de/en/company/club/history/00267.php
  20. Schulze-Marmeling, Dietrich (2003). Die Bayern. Die Geschichte des deutschen Rekordmeisters (به German). Die Werkstatt. pp. ۱۲۰–۱۲۶. ISBN 3-89533-426-X.
  21. http://www.fcbayern.telekom.de/en/company/club/statistics/index.php
  22. http://en.wikipedia.org/wiki/Udo_Lattek
  23. http://en.wikipedia.org/wiki/FC_Bayern_Munich#Honours
  24. http://www.uefa.com/uefachampionsleague/season=1973/index.html
  25. http://www.uefa.com/uefachampionsleague/season=1974/index.html
  26. http://www.uefa.com/uefachampionsleague/season=1975/index.html
  27. http://en.wikipedia.org/wiki/1976_Intercontinental_Cup
  28. http://en.wikipedia.org/wiki/FC_Bayern_Munich#Golden_years_.281965.E2.80.9379.29
  29. ۲۹٫۰ ۲۹٫۱ ۲۹٫۲ http://en.wikipedia.org/wiki/FC_Bayern_Munich#From_FC_Breitnigge_to_FC_Hollywood_.281979.E2.80.9398.29
  30. http://www.uefa.com/uefachampionsleague/season=1981/matches/all/index.html
  31. http://www.uefa.com/uefachampionsleague/season=1986/matches/all/index.html
  32. http://www.uefa.com/uefaeuropaleague/season=1995/index.html
  33. ۳۳٫۰ ۳۳٫۱ http://en.wikipedia.org/wiki/FC_Bayern_Munich#Renewed_international_success_.281998.E2.80.93present.29
  34. ۳۴٫۰ ۳۴٫۱ http://www.rsssf.com/tablest/toyota01.html. دریافت‌شده در فبروری 2017. تاریخ وارد شده در |تاریخ بازبینی= را بررسی کنید (کمک); پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)
  35. "The fastest goal in the UEFA Champions League". ECA. Archived from the original on 13 April 2011. Retrieved 4 May 2011.
  36. ۳۶٫۰ ۳۶٫۱ Wikipedia, the free encyclopedia →[en.wikipedia.org/wiki/2006–07_FC_Bayern_Munich_season ] (بازدید: 15 مه 2016)
  37. Wikipedia, the free encyclopedia →[en.wikipedia.org/wiki/2009–10_FC_Bayern_Munich_season 2009–10_FC_Bayern_Munich_season] (بازدید: 15 مه 2016)
  38. ۳۸٫۰ ۳۸٫۱ Wikipedia, the free encyclopedia →[en.wikipedia.org/wiki/2010–11_FC_Bayern_Munich_season 2010–11_FC_Bayern_Munich_season] (بازدید: 15 مه 2016)
  39. http://www.varzesh11.com/fa/soccer_news_centre/news/رکوردهای_خارق_العاده_بایرن_مونیخ_در_این_فصل_؛_جاودانگی_بچه_های_آلیانس/1471
  40. http://www.uefa.com/uefachampionsleague/season=2013/competitionformat/index.html
  41. http://shafaf.ir/fa/news/189769/بایرن-مونیخ-کتاب-فوتبال-را-بست
  42. ^ a b c Schulze-Marmeling, Dietrich (2003) (in German). Die Bayern. Die Geschichte des deutschen Rekordmeisters. Die Werkstatt. p. 581. ISBN 3-89533-426-X.
  43. «FC Bayern München logo - Interesting History of the Team Name and emblem». worldsportlogos.com (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۰۵.
  44. Perryman, Mark (2016-05-19). 1966, And Not All That. Watkins Media. ISBN 9781910924099.
  45. «Bayern Munich have apparently made some slight changes to their logo» (به انگلیسی). Metro. ۲۰۱۷-۰۶-۱۶. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۰۵.
  46. "Bayern Munich have new logo that looks exactly like their old logo | Goal.com". Retrieved 2018-10-05.
  47. «Spot the difference: Bayern Munich have a new logo – can you find the 5 changes? - LE BUZZ» (به انگلیسی). LE BUZZ. ۲۰۱۷-۰۶-۱۷. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۰۵.
  48. "Allianz Arena". Wikipedia. 2019-06-28.
  49. Note: This template is not longer available. Use {{webarchive}} - see the docs for new arguments. (PDF; 63 kB)
  50. ET، 2017 at 8:00a. «How Bayern Munich vs Borussia Dortmund became Germany's biggest rivalry». FOX Sports (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۸-۲۳.
  51. "'Der Klassiker' remains as anticipated as ever, but it would be better not to believe the hype". The Independent. 2015-04-02. Retrieved 2019-08-23.
  52. "SPONSORS". Bayern Munich. Archived from the original on 3 December 2010. Retrieved 9 August 2011.
  53. "Picture of Karl-Heinz Rummenigge with Magirus-Deutz jersey". FC Bayern Munich Official Website. Archived from the original on 21 December 2008. Retrieved 3 November 2014.
  54. "'Mr Consistency'". FC Bayern Munich Official Website. Archived from the original on 5 May 2009. Retrieved 28 May 2013.
  55. "Picture of Stefan Effenberg with Opel jersey". FC Bayern Munich Official Website. Archived from the original on 21 December 2008. Retrieved 3 November 2014.
  56. "FC Bayern München". UEFA. Retrieved 12 March 2014.
  57. https://fcbayern.com/en/teams/first-team
  58. "FC Bayern München – First Team". fcbayern.de. 2015. Retrieved 8 June 2015.
  59. http://www.abendzeitung-muenchen.de/inhalt.fc-bayern-greift-durch-youngster-trio-muss-wieder-zu-den-amateuren.f2dc8bb1-7766-41f0-8bcc-7d05aa732fa6.html
  60. "Fans name greatest Reds of all time". The official FC Bayern Munich Website. 1 June 2005. Retrieved 24 November 2007.
  61. index.php?title=List_of_FC_Bayern_Munich_players&oldid=۴۱۹۰۱۹۲۶۹
  62. «FC Bayern München». FC Bayern München (به آلمانی). دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۰۹-۲۸.
  63. "Pep Guardiola given Bayern Munich head coach start date". BBC. 8 May 2013. Retrieved 26 May 2013.
  64. "Guardiola's start date with Bayern revealed". Goal.com. 7 May 2013. Retrieved 26 May 2013.
  65. «Women». وبگاه رسمی باشگاه بایرن مونیخ. ۲۰۰۵. دریافت‌شده در ۶ مه ۲۰۱۲.
  66. "Eishockey-Bundesliga". Wikipedia. 2018-06-23.
  67. "FC Bayern Hilfe e.V." (به German). FC Bayern Munich official website. Archived from the original on 28 August 2009. Retrieved 20 July 2009.
  68. Schulze-Marmeling, Dietrich (2003). Die Bayern. Die Geschichte des deutschen Rekordmeisters (به German). Die Werkstatt. p. 449. ISBN 3-89533-426-X.
  69. "Bayern helped Dortmund avoid bankruptcy with loan". Sports Illustrated. 6 February 2012. Retrieved 20 May 2012.
  70. Koylu, Enis (6 February 2012). "Uli Hoeness: Bayern saved Dortmund from bankruptcy with 2 million euro loan". Goal.com. Retrieved 20 May 2012.
  71. Von abendblatt.de. "Pikantes Geheimnis – Hoeneß plaudert: "Haben BVB zwei Millionen Euro geliehen" – Sport – Fußball – Hamburger Abendblatt". Abendblatt.de language=German. Retrieved 5 March 2013.
  72. Holden, Kit (16 May 2012). "'Everyone will be crossing their fingers for Bayern Munich' – and so they should". The Independent. Archived from the original on 19 May 2012. Retrieved 20 May 2012.
  73. Schulze-Marmeling, Dietrich (2003). Die Bayern. Die Geschichte des deutschen Rekordmeisters (به German). Die Werkstatt. pp. 430–432. ISBN 3-89533-426-X.
  74. [۲]
  75. "Manuel Neuer wins €500k on 'Who Wants To Be A Millionaire?'". inside World Soccer. 19 November 2011.
  76. «پرسپولیس - بایرن مونیخ، خداحافظی عقاب در آغوش الیور کان | ورزش 11». www.varzesh11.com. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۰۵.
  77. «خلاصه بازی دوستانه پرسپولیس 1 - بایرن مونیخ 2». آپارات - سرویس اشتراک ویدیو. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۰-۰۵.
  78. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۰ ژانویه ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۲۰ ژانویه ۲۰۱۴.
  79. http://www.petitionbuzz.com/petitions/bayernpersiangulf

پیوند به بیرونویرایش