بیل کلینتون

چهل و دومین رئیس جمهور آمریکا

ویلیام جفرسون «بیل» کلینتون (به انگلیسی: William Jefferson Clinton) با نام اصلی ویلیام جفرسون بلایت سوم (به انگلیسی: William Jefferson Blythe III) (زاده ۱۹ اوت ۱۹۴۶) چهل و دومین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۱ بود. او که عضو حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا است پیش از انتخاب به عنوان رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا به مدت ۱۲ سال فرماندار پنجاهم و پنجاه‌ودوم ایالات جنوبی آرکانزاس را بر عهده داشت. او پس از تئودور روزولت و جان اف. کندی جوانترین شخصی است که به عنوان رئیس‌جمهور آمریکا خدمت کرده‌است.

بیل کلینتون
Bill Clinton.jpg
در ۱ ژانویه ۱۹۹۳
چهل‌ودومین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا
مشغول به کار
۲۰ ژانویه ۱۹۹۳ – ۲۰ ژانویه ۲۰۰۱
معاون رئیس‌جمهورال گور
پس ازجورج هربرت واکر بوش
پیش ازجرج دابلیو بوش
چهلمین‌وچهل‌ودومین فرماندار آرکانزاس
مشغول به کار
۱۱ ژانویه ۱۹۸۳ – ۱۲ دسامبر ۱۹۹۲
پس ازFrank D. White
پیش ازJim Guy Tucker
مشغول به کار
۹ ژانویه ۱۹۷۹ – ۱۹ ژانویه ۱۹۸۱
معاونJoe Purcell
پس ازJoe Purcell (سرپرست)
پیش ازFrank D. White
رئیس انجمن ملی فرمانداران
مشغول به کار
۲۶ اوت ۱۹۸۴ – ۲۸ ژوئیه ۱۹۸۷
قائم مقامجان سنونو
پس ازلامر الکساندر
پیش ازجان سنونو
۵۰مین دادستان آرکانزاس
مشغول به کار
۳ ژانویه ۱۹۷۷ – ۹ ژانویه ۱۹۷۹
فرماندار
پس ازJim Guy Tucker
پیش ازSteve Clark
اطلاعات شخصی
زاده
ویلیام جفرسون بلایت سوم

۱۹ اوت ۱۹۴۶ ‏(۷۳ سال)
هوپ، آرکانزاس، ایالات متحده آمریکا
ملیت ایالات متحده آمریکا
حزب سیاسیدموکرات
همسر(ان)هیلاری رودهام کلینتون
فرزندانچلسی کلینتون
تحصیلاتدانشگاه جرج‌تاون (Bachelor of Science)
University College, Oxford
دانشگاه ییل (جی‌دی)
شغلسیاستمدار
تخصصوکالت
مذهبباپتیست
جایزه‌هانشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری
امضا
وبگاهWilliam J. Clinton Presidential Library

کلینتون سیاست‌مدار نئودموکراتی است که مسئول اصلی فلسفه حکومتی «راه سوم (سیاست)» است که دو دورهٔ ریاست‌جمهوری وی از مصداق‌های این فلسفه به حساب می‌آیند. کلینتون رئیس‌جمهور دورانی بود که طولانی‌ترین دوره رشد اقتصادی در حال صلح به‌شمار می‌آمد که بودجهٔ میزان و مازاد کلی را دربرداشت. در دورهٔ اول ریاست‌جمهوری وی، قانون‌گذاری‌ها و سیاست‌های اقتصادی بسیاری دیده شد. دورهٔ دوم ریاست‌جمهوری وی بیشتر تحت تأثیر رسوایی جنسی بیل کلینتون بود. وی نهایتاً توسط مجلس سنای ایالات متحده آمریکا تبرئه شد و در دفتر ریاست‌جمهوری برای تکمیل دوره ریاست‌جمهوری‌اش باقی‌ماند. از دیگر حوادث دورهٔ دوم ریاست‌جمهوری کلینتون جنگ کوزوو بود.

کلینتون در حالی کاخ سفید را ترک می‌کرد که مردم توسط نظرسنجی‌ها اخلاق و رفتار وی را زیر سؤال برده بودند. هر چند، وی رضایت ۶۵ درصد را به دست آورده بود که بالاترین میزان در بین روسای جمهور پس از جنگ جهانی دوم بود. پس از ترک دفتر ریاست‌جمهوری، کلینتون در امور سخنرانی عمومی و فعالیت‌های انسانی مشغول شد. وی نهاد ویلیام کلینتون را تأسیس کرد تا تبلیغ و پرداختن به مسائل جهانی از جمله رفتار و جلوگیری از بیماری ایدز و گرم شدن زمین را دنبال کند. در سال ۲۰۰۴ وی زندگی‌نامهٔ خود را با نام «زندگی من» را منتشر کرد. همسر وی هیلاری رودهام کلینتون در سال ۲۰۰۰ به عنوان سناتور ایالت نیویورک انتخاب شد. کلینتون پایه‌گذار بنیاد کلینتون است و ریاست آن را بر عهده دارد.

بیل کلینتون جوان (سمت راست) در نزد جیمی کارتر (سمت چپ)

دوران جوانیویرایش

ویلیام جفرسون بلایت سوم در شهر هوپ از ایالت آرکانزاس به دنیا آمد. نام او پس از نام پدرش ویلیام جفرسون بلایت جونیور انتخاب شد. پدر وی که یک فروشندهٔ در حال سفر بود سه ماه زودتر از تولد پسرش در یک تصادف کشته شد. در سال ۱۹۵۰ مادر وی با شخصی به نام روگان کلینتون که در کار فروش خودرو شریک برادرش بود ازدواج کرد.

تا پیش از چهارده سالگی، بیلی، از استفاده نام خانوادگی پدرخوانده‌اش خودداری می‌کرد. وی همیشه از پدرخوانده‌اش به عنوان یک قمارباز و الکلی یاد می‌کرد و بارها عنوان کرده که پدرخوانده‌اش همیشه با مادرش و برادرخوانده‌اش بدرفتاری می‌کرده‌است.

کلینتون در کودکی به مدرسهٔ کاتولیک سنت جان و ابتدایی رمبل می‌رفت. کلینتون سپس به دبیرستان هات سپرینگ رفت. در آنجا او یک دانش‌آموز فعال و رهبر بود. وی در آن مدرسه به نواختن ساکسوفون پرداخت و حتی برای مدت کوتاهی تصمیم گرفت در زندگی‌اش به موسیقی بپردازد؛ اما همان‌طور که در کتاب «زندگی من» توضیح می‌دهد:

«یک‌وقتی در شانزده سالگی، تصمیم گرفتم که به عنوان یک مسئول منتخب یک زندگی عمومی داشته باشم. من موسیقی را دوست داشتم و فکر می‌کردم می‌توانم خیلی خوب باشم، اما می‌دانستم هیچ وقت نمی‌توانستم جان کولترین باشم. من به دارو علاقه داشتم و فکر می‌کردم می‌توانم یک پزشک خوب باشم اما می‌دانستم که نمی‌توانستم مایکل دی‌بیکی شوم؛ ولی می‌دانستم که در خدمت عمومی می‌توانم بسیار عالی باشم.»

در سال ۱۹۶۳ دو لحظهٔ بسیار تأثیرگذار در جوانی کلینتون رخ داد که به وی در تصمیم برای خدمت عمومی کمک کردند. یکم دیدار وی از کاخ سفید به عنوان عضو مجلس دانش‌آموزی کشور و دیدن رئیس‌جمهور جان اف. کندی و دومی سخنرانی بسیار معروف مارتین لوتر کینگ جونیور با نام «رؤیایی دارم» بود که کلینتون همه این سخنرانی را حفظ کرد.

 
بیل کلینتون در حال نواختن ساکسوفون برای بوریس یلتسین، رئیس‌جمهور روسیه

تحصیل در دانشگاهویرایش

 
خانه یک طبقه با نمای آجری و مساحت تقریبی ۹۱ متر مربع در لیتل راک، آرکانزاس که بیل کلینتون و هیلاری کلینتون بین سال‌های ۱۹۷۷ و ۱۹۷۹ دورانی که بیل کلینتون دادستان کل ایالت آرکانزاس بود در آن زندگی می‌کردند.[۱]

کلینتون مدرک کارشناسی خود را از مدرسهٔ والش وابسته به وزارت امور خارجه گرفت و برای سناتور جیمز ویلیام فولبرایت کار کرد. وی با بورسیه رودس برای تحصیل در کالج آکسفورد انگلیس شد. کلینتون در دهه ۱۹۶۰ (میلادی) بازی‌های باشگاه فوتبال چلسی را می‌دید و به یکی طرفدار این تیم تبدیل شد.

پس از آکسفورد، کلینتون مدرک حقوق را در سال ۱۹۷۳ از مدرسهٔ حقوق دانشگاه ییل گرفت. در این مدرسه با دختری به اسم هیلاری رودهام آشنا شد و در سال ۱۹۷۵ با او ازدواج کرد. حاصل این ازدواج دختری به اسم چلسی زاده سال ۱۹۸۰ است.

فعالیت سیاسی در آرکانزاسویرایش

در سال ۱۹۷۴ پس از یک سال استادی در دانشگاه حقوق آرکانزاس، وی نامزد مجلس نمایندگان شد که رقیب وی با ۵۲ درصد آرا وی را شکست داد.

بیل کلینتون به عنوان جوان‌ترین فرماندار از سال ۱۹۷۹ برای فرمانداری ایالت آرکانزاس انتخاب شد.

وی در انتخابات سال ۱۹۸۰ برای فرمانداری شکست خورد؛ اما طولی نکشید که دو سال بعد دوباره به عنوان فرماندار انتخاب شد و در طول دههٔ پیش رو به اقتصاد ایالت کمک کرد. وی به چهرهٔ مهمی بین نئو دموکرات‌ها (شاخه‌ای از حزب دموکرات) تبدیل شد. نئو دموکرات‌ها به اصلاحات بهداشتی و کوچک شدن دولت اعتقاد داشتند که مورد پشتیبانی دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان بود.

 
در کنار پله

رقابت و فعالیت انتخاباتی برای نامزدیویرایش

در سال ۱۹۸۷ گمانه زنی‌های رسانه‌ای از شانس کلینتون برای رقابت با ماریو کومو فرماندار آن هنگام ایالت نیویورک برای نامزدی ریاست‌جمهوری حزب دموکرات خبر دادند. وی تا سال ۱۹۹۲ خود را به عنوان عضو برجسته و پیشروی جناح نو دموکرات‌ها در حزب دموکرات معرفی کرد.

انتخابات ریاست‌جمهوریویرایش

کلینتون در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۹۹۲ (۴۳٫۰ درصد) در مقابل رقیب جمهوری‌خواه و رئیس‌جمهور آن هنگام جورج هربرت واکر بوش و (۳۷٫۴ درصد) و رقیب میلیاردر و پوپولیست راس پرو که به عنوان نامزد مستقل رقابت می‌کرد پیروز شد. دلیل شکست رئیس‌جمهور آن هنگام جورج اچ. بوش از او کاهش پشتیبانی و تأیید مردم به ۴۰ درصد بود.

انتخاب کلینتون به اقامت ۱۲ سالهٔ پی‌درپی و اقامت ۲۰ سال از ۲۴ سال گذشته روسای جمهوری آمریکا از حزب جمهوریخواه ایالات متحده آمریکا در کاخ سفید پایان داد.

ریاست‌جمهوریویرایش

 
کشورهایی که کلینتون در زمان ریاست‌جمهوری از آنها بازدید کرده

کلینتون هنگام ریاست‌جمهوری خود مدافع قوانین و برنامه‌های گوناگونی بود که بسیاری از آن‌ها تبدیل به قانون شدند یا از سوی قوهٔ مجریه پیاده شدند. سیاست‌های او به‌ویژه قرارداد تجارت آزاد آمریکای شمالی (نفتا) و اصلاحات رفاهی به فلسفهٔ حکومتی شیوه سوم میانه‌روانه منتسب شده‌است.[۲][۳] در امور بودجه‌ای، سیاست محافظه‌کارانهٔ مالی او به کاهش کسری بودجه کمک کرد.[۴][۵] کلینتون طولانی‌ترین دورهٔ انبساط اقتصادی دوران صلح را در تاریخ آمریکا مدیریت کرد.[۶][۷][۸] دفتر بودجهٔ کنگره ایالات متحده آمریکا در ۱۹۹۸، ۶۹ میلیارد دلار، در سال ۱۹۹۹، ۱۲۶ میلیارد دلار، و در ۲۰۰۰، ۲۳۶ میلیارد دلار مازاد بودجه گزارش کرد.[۹][۱۰] وزارت خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا در ۱۹۹۷، ۵٫۴۱۳ تریلیون دلار کسری بودجه، و در ۱۹۹۹، ۵٫۶۵۶ تریلیون دلار کسری بودجه گزارش کرد.[۱۱] کلینتون در پایان دور دوم ریاست‌جمهوری خود به نیویورک کوچ کرد و به هیلاری کلینتون کمک کرد در انتخابات سنا از آن ایالت به پیروزی برسد.

کلینتون فقط یکدوره رییس جمهور بود ‌جمهوری کلینتون قانونی را امضاء کرد که به موجب آن کارفرمایان را مجبور می‌کرد به کارمندان خود اجازه بدهند برای بارداری یا وضعیت پزشکی جدی مرخصی بدون حقوق بدهند. در حالی که این اقدام یک اقدام مردم‌پسند بود وی تلاش خود را برای عملی کردن یکی دیگر از قول‌هایی که در تبلیغات انتخاباتی داده بود آغاز کرد. بیل کلینتون به همجنس‌گرایان مرد و زن اجازه داد که بتوانند در نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا خدمت کنند. هر چند این اقدام انتقادات زیادی از جبهه‌های راست و چپ به بار آورد. در نهایت کنگره آمریکا با سیاست «نپرس، نگو»، این قانون را محدود کرد. به این ترتیب که همجنسگرایان آمریکایی می‌توانستند تا زمانی که علایق جنسی‌شان پنهان باشد در ارتش مشغول به خدمت باشند.

مورد دیگری که کلینتون به آن پرداخت تجارت آزاد بود. کلینتون از توافقنامهٔ تجارت آزاد آمریکای شمالی (نفتا) پشتیبانی می‌کرد و برای به دست آوردن پشتیبانی جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها با آنان گفتگو کرد. این توافقنامه مخالفانی در دو حزب جمهوری‌خواه و دموکرات داشت اما در نهایت تأیید شد.

کلینتون همچنین قانونی را تصویب کرد که به موجب آن خریداران اسلحه برای خرید اسلحهٔ دستی می‌بایست پنج روز صبر کنند.

کلینتون همچنین قانون مالی‌ای را تصویب کرد که به خانواده‌های با سطح درآمد متوسط و دارای فرزندان مستقل امکان می‌داد تا به فراخور شرایط خاص مورد نظر، مقداری از مالیات بر درآمد را پس بگیرند.

از مهم‌ترین رویدادهای ریاست او واقعه ویکو فرقه داودیه بود. این رویداد در ۲۸ فوریه تا ۱۹ آوریل ۱۹۹۳ با یورش ناگهانی به شیوه جنگی در شهر وکو در تگزاس آغاز شد و در ۱۹ آوریل، دولت آمریکا تانک‌ها را برای تخریب و نابودی و پخش گاز در ساختمانی که مردم در آن زندگی می‌کردند به محل فرستاد. دولت آمریکا بهانه این کار را نگرانی‌های خود از وضع بهداشتی محل اقامت دیویدیان و جلوگیری از آزار و اذیت کودکان توسط دیوید کورش، رهبر این فرقه و همچنین طولانی شدن مدت زمان مأموریت و محاصره و در نتیجه خسته شدن مأموران اداره تحقیقات فدرال (اف‌بی‌آی) دانست که منجر به انتشار گاز در محل خانهٔ تحت محاصره شد. آتش حدود ۴۰ دقیقه ساختمان را سوزاند. اما پس از این رویداد، فریادهای عمومی برای آغاز بررسی کنگره دربارهٔ این رویداد بلند شد. پس از گذشت سال‌ها دلیل مرگ این فرقه همچنان پنهان باقی‌مانده است.

 
ال گور و نوت گینگریچ کلینتون را در هنگام ادای سخنرانی وضعیت کشور آمریکا در ۱۹۹۷ تشویق می‌کنند.

دور دومویرایش

استیضاح و تبرئهویرایش

پس از انتخابات ۱۹۹۸ مجلس آمریکا کلینتون را به اتهام سوگندشکنی و کارشکنی در اجرای عدالت در رابطه با رسوایی جنسی بیل کلینتون استیضاح کرد. کلینتون دومین رئیس‌جمهور آمریکا پس از اندرو جانسون بود که استیضاح شد. مذاکرات استیضاح، مبتنی بر اتهامات دروغگویی غیرقانونی کلینتون و لاپوشانی رابطهٔ او با مونیکا لوینسکی کارمند آن هنگام کاخ سفید و بعدی وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا بود.[۱۲] پس از فرستادن گزارش استار به مجلس که اعلام شد اطلاعات مفصل و معتبری در اینباره ارائه کرده که رئیس‌جمهور کلینتون اقداماتی انجام داده که ممکن است دلیل مناسبی برای استیضاح باشد[۱۳] مجلس، جلسات استماع علیه کلینتون را پیش از انتخابات میان دوره‌ای آغاز کرد.

 
محاکمه استیضاح کلینتون در ۱۹۹۹

در صحن مجلس بحث داغی درگرفت و دو اتهام با پشتیبانی جمهوریخواهان و اندکی از دموکرات‌ها تصویب شد.[۱۴] سنا بعدتر کلینتون را از هر دو اتهام تبرئه کرد.[۱۵] در ۱۹ ژانویه ۲۰۰۱ پس از این که کلینتون نزد دادگاه آرکانزاس پذیرفت که در پرونده جونز در اقداماتی دخیل بوده که به کار وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا ضربه زده، جواز وکالت کلینتون به مدت ۵ سال معلق شد.[۱۶][۱۷]

در مارس ۲۰۲۰ کلینتون گفت که رابطه او با مونیکا لوینسکی برای 'کمک به اضطرابش بوده است'.[۱۸]

تصویر عمومیویرایش

در ۱۹۹۴، پالا جونز از کلینتون به دلیل آزار جنسی شکایت کرد و ادعا کرد کلینتون بدون خواست او در ۱۹۹۱ به سوی او نزدیک شده‌است، که کلینتون آن را نفی کرد. در آوریل ۱۹۹۸ قاضی جمهوری‌خواه سوزان رایت به دلیل نبود صلاحیت قضایی پرونده را ابتدائاً رد کرد.[۱۹] ولی جونز به حکم رایت اعتراض کرد و در پی تأیید ربطهٔ کلینتون با مونیکا لوینسکی در اوت ۱۹۹۸ شکایت وی به جریان افتاد.[۲۰] در ۱۹۹۸ وکلای پولا جونز اسناد دادگاه را که نشان دهندهٔ الگویی از آزار جنسی توسط کلینتون در دورهٔ فرمانداری بود منتشر کردند. وکیل اصلی رئیس‌جمهور، رابرت بنت، شکایت را "کارزاری سازمان یافته برای لکه‌دار کردن رئیس‌جمهور آمریکا" خواند.[۲۱] او بعدها با مصالحه‌ای خارج از دادگاه موافقت کرد و ۸۵۰٬۰۰۰ دلار پرداخت.[۲۲] وکیل او گفت که کلینتون صرفاً برای پایان دادن خوش این شکایت و ادامهٔ زندگیش تن به این مصالحه داد.[۲۳] کلینتون هنگام شهادت در خصوص شکایت جونز که کاخ سفید برگزار شد،[۲۴] برقراری آمیزش جنسی با مونیکا لوینسکی را تکذیب کرد،  – تکذیبی که مبنای آغاز فرایند استیضاح به دلیل شهادت دروغ شد.[۲۵]

در ۱۹۹۲ جنیفر فلاوئرز گفت که از ۱۹۸۰ با کلینتون رابطه داشته‌است.[۲۶] فلاوئرز در آغاز داشتن رابطه با کلینتون را نفی کرد ولی بعدتر داستانش را عوض کرد.[۲۷][۲۸]

کلینتون ابتدا در برنامهٔ ۶۰ دقیقه داشتن رابطه با فلاوئرز را رد کرد ولی بعدتر اعتراف کرد که با فلاوئرز آمیزش جنسی داشته‌است.[۲۹]

در ۱۹۹۸ کتلین، وایلی کلینتون را متهم کرد که در ۱۹۹۳ در یک راهرو او را دستمالی کرده‌است. یک شورای مستقل مشخص کرد که وایلی به اف‌بی‌آی اطلاعات غلط داده که با شهادت مرتبط با اتهام جونز ناسازگار بوده‌است.[۳۰] همچنین در ۱۹۹۸ جوانیتا بروددریک کلینتون را متهم کرد که به او تجاوز کرده گرچه او تاریخ دقیقش را که ممکن بود حدود ۱۹۷۸ باشد به یاد نمی‌آورد.[۳۱] در رخداد دیگری در ۱۹۹۸ الیزابت وارد گریسن شش سال انکار خود را پس گرفت و گفت که یک شب در ۱۹۸۲ را با کلینتون گذرانده‌است.[۳۲] گریسن بعدها از هیلاری کلینتون پوزش خواست.[۳۳] به هر روی، گریسن در سراسر آن سال از احضاریهٔ کنت استار برای شهادت دادن در خصوص ادعاهایش در دادگاه طفره رفت.[۳۴]

ایرانویرایش

در فوریه ۱۹۹۶ کلینتون با پرداخت ۱۳۱/۸ میلیون دلار (برابر ۲۱۴ میلیون دلار سال ۲۰۱۹) برای شلیک به پرواز شماره ۶۵۵ ایران ایر در ژوئیه ۱۹۸۸ موافقت کرد. دیوان بین‌المللی دادگستری در ۱۹۸۹ رای به پرداخت این دیه داده بود.[۳۵]

نگارخانهویرایش

جستارهای وابستهویرایش

پانویسویرایش

  1. Clinton, Bill (2004). My Life. Alfred A. Knopf|Knopf Publishing Group. p. 244.
  2. Safire, William (December 6, 1993). "Essay; Looking Beyond Peace". The New York Times. Retrieved October 29, 2008.
  3. Duffy, Michael; Barrett, Laurence I.; Blackman, Ann; Carney, James (November 29, 1993). "Secrets Of Success". تایم. Retrieved October 29, 2008.
  4. Bob Woodward (September 15, 2007). "Greenspan Is Critical Of Bush in Memoir". Washington Post. Retrieved January 9, 2014.
  5. Steve Schifferes (January 15, 2001). "Bill Clinton's economic legacy". BBC news. Retrieved January 9, 2014.
  6. Baker, Peter (February 3, 2008). "Bill Clinton's Legacy". The Washington Post. Retrieved July 13, 2010.
  7. "Bill Clinton". History.com. Retrieved July 13, 2010.
  8. Stevenson, Richard (February 8, 2000). "The Battle of the Decades; Reaganomics vs. Clintonomics Is a Central Issue in 2000". The New York Times. Retrieved March 15, 2011.
  9. "Revenues, Outlays, Deficits, Surpluses, and Debt Held by the Public, 1968 to 2007, in Billions of Dollars". Congressional Budget Office. September 2008. Archived from the original (PDF) on 8 February 2013. Retrieved July 13, 2010.
  10. "The Budget and Deficit Under Clinton". FactCheck.org. Archived from the original on July 28, 2011. Retrieved August 17, 2011.
  11. "Historical Debt Outstanding - Annual 1950 - 1999". Treasury Direct.
  12. "Time Line". The Washington Post. September 13, 1998. p. A32. Retrieved January 20, 2007.
  13. The Starr Report: The Findings of Independent Counsel کنث استار on President Clinton and the Lewinsky Affair. 1998. ISBN 1-891620-24-X.
  14. Dan Froomkin (August 26, 1999). "Case Closed". The Washington Post. Retrieved August 30, 2011.
  15. Senate LIS (February 12, 1999). "U.S. Senate Roll Call Votes 106th Congress – 1st Session: vote number 17 – Guilty or Not Guilty (Art I, Articles of Impeachment v. President W. J. Clinton)". United States Senate. Retrieved August 30, 2011.
  16. Neal v. Clinton, Civ. No. 2000-5677, Agreed Order of Discipline (Ark. Cir. Ct. 2001) (“Mr. Clinton admits and acknowledges ... that his discovery responses interfered with the conduct of the Jones case by causing the court and counsel for the parties to expend unnecessary time, effort, and resources”).
  17. "Bill cops a plea". وال‌استریت جورنال. January 22, 2001.
  18. «بیل کلینتون: رابطه‌ام با مونیکا لوینسکی برای 'کمک به اضطرابم بود'». بی‌بی‌سی فارسی. ۲۱ اسفند ۱۳۹۸.
  19. "Clinton Welcomes Jones Decision; Appeal Likely". CNN. April 2, 1998. Retrieved September 11, 2011.
  20. "Text of Jones's Appeal". The Washington Post. July 31, 1998. Retrieved August 25, 2010.
  21. Clines, Francis X. (March 14, 1998). "Testing of a President: The Accuser; Jones Lawyers Issue Files Alleging Clinton Pattern of Harassment of Women". The New York Times. Retrieved August 30, 2011.
  22. "Appeals court ponders Paula Jones settlement". CNN. November 18, 1998. Retrieved September 11, 2011.
  23. Baker, Peter (November 14, 1998). "Clinton Settles Paula Jones Lawsuit for $850,000". The Washington Post. Retrieved 2011-10-27.
  24. "Deposition of William Jefferson Clinton, January 17, 1998". CNN. March 13, 1998. Retrieved September 11, 2011.
  25. "Lewinsky scandal". The Columbia Encyclopedia, Sixth Edition. Columbia University Press. 2008. Archived from the original on 30 July 2012. Retrieved February 9, 2010.
  26. "Declaration of Gennifer Flowers". واشینگتن پست. March 13, 1998. Retrieved 2008-03-20.
  27. "Gennifer Flowers may proceed with defamation suit". Reporters Committee for Freedom of the Press. November 19, 2002. Archived from the original on 9 December 2007. Retrieved 2008-03-20. At the press conference, Flowers – who initially denied allegations that she had an affair with then Arkansas governor Bill Clinton but then changed her story – played tapes of conversations she had secretly recorded between herself and Clinton
  28. [۱][پیوند مرده]
  29. Clines, Francis X. (March 14, 1998). "Testing Of A President: The Accuser; Jones Lawyers Issue Files Alleging Clinton Pattern Of Harassment Of Women". The New York Times. Retrieved 2008-03-20. In his January deposition, the President, though finally confirming a sexual encounter with Ms. Flowers, was precise in denying Ms. Willey's report that he had sought to kiss her and feel her breasts in an encounter in his private dining room off the Oval Office.
  30. "The Lives Of Kathleen Willey". CNN. March 30, 1998. Retrieved September 11, 2011.
  31. "Full Transcript of NBC Dateline report on Juanita Broaddrick". February 1999. Archived from the original on 2006-02-16. Retrieved February 2006. Check date values in: |accessdate= (help)
  32. "All the President's Women – Elizabeth Ward Gracen". Comedy on Tap. Archived from the original on 13 February 2009. Retrieved 27 January 2014.
  33. "Former Miss America Apologizes To First Lady". CNN. April 25, 1998. Archived from the original on June 14, 2008. Retrieved November 9, 2008.
  34. "Big Year for the Bad News Bearers". The Washington Post. December 24, 1998.
  35. "America's Flight 17". Slate. July 23, 2014.

منابعویرایش