باز کردن منو اصلی

محمد حسین قودجانی اشنی (در بعضی متون محمد حسین اشنی قودجانی) فرزند ملا محمد قودجانی، است که در حدود سال ۱۲۸۵ (هجری قمری) در قودجان خوانسار متولد شد.[۱][۲]

محمدحسین اشنی
شناسنامه
نام کاملمحمد حسین قودجانی اشنی
لقبآیت الله اشنی
نسبفرزند ملا محمد قودجانی
تاریخ تولد۱۲۸۵ (قمری)
زادگاهقودجان، خوانسار، اصفهان  ایران
محل تحصیلحوزه علمیه اصفهان، حوزه علمیه نجف
محل زندگیاصفهان
تاریخ مرگ۲۴ رمضان ۱۳۷۵ (قمری)
شهر مرگاصفهان،  ایران
مدفنتخت فولاد اصفهان در تکیه کلباسی
۳۲°۳۷′۳۴٫۲۹″ شمالی ۵۱°۴۱′۱۶٫۰۶″ شرقی / ۳۲٫۶۲۶۱۹۱۷°شمالی ۵۱٫۶۸۷۷۹۴۴°شرقی / 32.6261917; 51.6877944
اطلاعات آموزشی
شاگرداننورالدین اشنی، سید حسن مدرس اصفهانی
فعالیت‌های
اجتماعی
واعظ، رئیس دفتر اسناد رسمی اصفهان
فعالیت‌های
علمی
تدریس فقه و اصول

زندگیویرایش

 
آرامگاه محمد حسین قودجانی اشنی و پسرش

وی که در یک خانوادهٔ روحانی به دنیا آمده بود، مانند پدر و پدربزرگش به تحصیل در حوزه دین و عرفان پرداخت و در این زمینه شاگردان مشهوری داشت.[۲]

حوزه علمیه اصفهانویرایش

او که آوازه حوزه علمیه اصفهان و پیشینه کهن آن را بارها شنیده بود راهی اصفهان شد و از محضر رجال علمی و دانشمندان نامی این شهر بهره‌های فراوان برد.[۳]

حوزه علمیه نجفویرایش

و بعد از کسب علم در اصفهان، راهی عتبات عالیات و نجف شد و با نظرات و دیدگاه‌های فقها و دانشمندان آن دیار نیز آشنا گشت.[۴]

 
ورودی تکیه کلباسی
 
آرامگاه محمد حسین اشنی در تکیه کلباسی

هجرت به قودجان و اشنویرایش

محمدحسین قودجانی پس از بازگشت از نجف، به خواهش یار و دوست صمیمی اش بروجردی راهی روستای اشن در شمال غربی نجف آباد شد تا به تبلیغ و ترویج احکام آیین اسلام بپردازد. ایشان سالیان سال در قریهٔ اشن سکونت اختیار می‌کند و از همین رو به «اشنی» نیز شهرت می‌یابد.[۲]

بازگشت به اصفهانویرایش

سرانجام در ده سال آخر عمر خود، به اصرار برخی از علما به اصفهان بازگشت و در مدرسه درب کوشک، به تدریس خارج فقه و اصول پرداخت.[۵]

فوتویرایش

محمدحسین قودجانی ۲۴ رمضان ۱۳۷۵ (قمری) (۱۶ اردیبهشت ۱۳۳۵ شمسی) درگذشت و در تکیه کلباسی مدفون گردید.[۱]

فرزندانویرایش

نورالدین، جلال، فاطمه، مهدی و خانم تاج فرزندان او بودند[۶]

استادهاویرایش

دوستان و معاصرانویرایش

از معاصران، دوستان و یاران نزدیک ایشان می‌توان به سید حسین طباطبایی بروجردی و رحیم ارباب اشاره کرد. آنها در دروس اساتیدی مانند میرزا ابوالمعالی کلباسی، سید محمدباقر درچه‌ای، سید محمد تقی مدرس و دیگر استادها وقت اصفهان، با یکدیگر آشنا شده و تا آخر عمر با یکدیگر مراوده و مکاتبه داشته‌اند.[۴][۸]

شاگردانویرایش

از معروفترین شاگردان او می‌توان به نورالدین اشنی، سید حسن مدرس اصفهانی اشاره کرد.[۱] مدرس نقل کرده‌است: «درس ایشان عمیق و تحقیقی بود و افاضل وقت در درس معظم‌له شرکت می‌کردند».[۹]

ویژگی‌های اخلاقی، روحی و علمیویرایش

  • مدرس بارها از مراتب علمی و فضایل اخلاقی محمدحسین اشنی سخن می‌گفت و سلامت نفس و پاکی روح او را می‌ستود. حاج شیخ محمد حسین قودجانی اشنی فقیهی پرهیزکار، عالمی عابد و زاهد و مجتهدی بزرگ بود و زهد و وارستگی او زبانزد همگان بود و خواص، علما و بزرگان اصفهان به وی ارادت می‌ورزیدند.[۸]
  • رحیم ارباب که تقوی و خدا ترسی ایشان و اعراض او از هوای نفسانی را بسیار می‌ستود.[۱۰]
  • در فقه و اصول مهارت داشت و بعضی از علما وی را اعلم فقهای اصفهان و مجتهد طراز اول شهر می‌دانستند.[۱۱]
  • صدر کوهپایی به فقاهت ایشان معتقد بود.[۱۲]
  • مصلح الدین مهدوی از او به: «علامه فقیه، عالم عامل، مجتهد کامل و جامع المعقول و المنقول» تعبیر نموده‌است.[۱۳][۱۴]

قودجانی با اینکه از علمای طراز اول اصفهان بود و محل عنایت و توجه خاص بروجردی داشت، امّا به خاطر سال‌ها گوشه‌گیری و انزواء و نیز بواسطهٔ اینکه امام جماعت نبود، اغلب مردم او را نمی‌شناختند و جز خواص، کسی با او مراوده نداشت.[۲]

 
سنگ قبر محمد حسین قودجانی اشنی

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ «شیخ محمد حسین اشنی». isfahan.ir. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۱-۰۲.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ «محمد حسین اشنی قودجانی». راسخون. ۱۳۹۰-۰۱-۲۱. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۱-۰۲.
  3. مشاهیر مدفون در تکیه ابوالمعالی کلباسی ص ۲۰۱
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ مشاهیر مدفون در تکیه ابوالمعالی کلباسی ص ۲۰۲
  5. دانشمندان و بزرگان اصفهان (جلد اول)
  6. مشاهیر مدفون در تکیه ابوالمعالی کلباسی ص ۲۰۷
  7. مشاهیر مدفون در تکیه ابوالمعالی کلباسی ص ۲۰۱ , ۲۰۲
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ نگاهی به آرا و احوال حکیم مدرس اصفهانی ص ۹۴
  9. مشاهیر مدفون در تکیه ابوالمعالی کلباسی ص ۲۰۳
  10. همان منبع
  11. دست نوشته‌های میرزا ابراهیم جواهری
  12. تاریخ علمی و اجتماعی اصفهان ۲ ص ۳۵۲–۳۵۳
  13. دانشمندان و بزرگان اصفهان ص ۵۵۱
  14. نگاهی به احوال و آرا حکیم مدرس اصفهانی ص ۹۳

پیوند به بیرونویرایش