باز کردن منو اصلی

شهرستان پاوه

یکی از شهرستان‌های استان کرمانشاه
شهرستان پاوه
اطلاعات کلی
کشور Flag of Iran.svg ایران
استان کرمانشاه
مرکز پاوه
سال شهرستان شدن ۱۳۳۷[۱]
مردم
جمعیت ۶۰٬۴۳۱ نفر (۱۳۹۵)
مذهب سنی
شهرها
پاوه، باینگان، نوسود، بانه‌وره، نودشه
تعداد بخش‌ها
بخش مرکزی
بخش باینگان
بخش نوسود

شهرستان پاوه یکی از ۱‌۴ شهرستان استان کرمانشاه ایران است و مرکز آن شهر پاوه است. مردمان شهرستان پاوه به زبان هورامی تکلم می‌نمایند .زبان هورامی بازمانده از کهنترین زبانها و زبانی مستقل از کردی است.

این شهرستان، سه بخش،پنج شهر و پنج دهستان دارد و جمعیت آن ۶۰٬۴۳۱ نفر است (آمار ۱۳۸۳خ).

موقعیت شهرستان پاوهویرایش

شهرستان پاوه از شمال و شرق با استان کردستان؛ از جنوب با شهر ستان جوانرود؛ از جنوب شرقی با شهرستان روانسر همجوار و از غرب با کشور عراق مرز مشترک دارد. این شهرستان در فاصله ۱۱۵ کیلومتری شمال غرب شهرکرمانشاه و ۱۶۵ کیلومتری جنوب غربی شهر سنندج قرار دارد.

تقسیمات کشوریویرایش

بخش‌هاویرایش

# بخش مرکز بخش
نام جمعیت (۱۳۸۵) تعداد دهستان تعداد شهر مرکز جمعیت مرکز
۱ بخش مرکزی ۳۵٬۲۱۷ نفر ۲ دهستان ۱ شهر پاوه ۲۵٬۷۷۱ نفر (۱۳۹۵)
۲ بخش باینگان ۹٬۳۱۹ نفر ۲ دهستان ۲ شهر باینگان ۱٬۵۱۳ نفر (۱۳۹۵)
۳ بخش نوسود ۸٬۲۴۷ نفر ۱ دهستان ۲ شهر نوسود ۱٬۵۶۲ نفر (۱۳۸۵)

دهستان‌هاویرایش

دهستان
نام بخش جغرافیای انسانی
جمعیت (۱۳۸۵) رتبه
دهستان شمشیر بخش مرکزی ۸٬۶۸۰ نفر ۱
دهستان هولی ۶٬۳۳۰ نفر ۲
دهستان ماکوان بخش باینگان ۲٬۳۲۷ نفر ۵
دهستان شیوه‌سر ۵٬۰۲۶ نفر ۳
دهستان سیروان بخش نوسود ۲٬۸۷۴ نفر ۴

شهرهاویرایش

نام شهر رتبه در شهرستان رتبه در بخش بخش جمعیت
پاوه ۱ ۱ بخش مرکزی ۲۵٬۷۷۱ نفر (۱۳۹۵)
باینگان ۵ ۲ بخش باینگان ۱٬۵۱۳ نفر (۱۳۹۵)
بانه‌وره ۳ ۱ ۳٬۱۸۷ نفر (۱۳۹۵)
نوسود ۴ ۲ بخش نوسود ۱٬۵۶۲ نفر (۱۳۸۵)
نودشه ۲ ۱ ۳٬۵۴۸ نفر (۱۳۸۵)

گردشگریویرایش

شهرستان پاوه با آب و هوای دلپذیر و باغات سرسبز از پتانسیل های زیادی برای جذب گردشگر برخوردار است. روستاهای نمونه گردشگری از جمله روستا نسمه، شمشیر، خانقاه، هجیج و شهر پلکانی پاوه و نودشه، سد داریان منطقه گردشگری میگوره باینگان، غار سنگی حسین کوه کن از جمله مناطق گردشگری شهرستان پاوه است.

منابعویرایش

  1. «بانک اطلاعات تقسیمات کشوری». وبگاه رسمی وزارت کشور ایران. بایگانی‌شده از اصلی در ۹ مه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۷ مرداد ۱۳۹۲.
  • اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران ۱۳۸۳.