باز کردن منو اصلی
نقش آتشدانی که مردمان پیرامون آن گرد آمده اند در بسیاری از سکه های دوران ساسانی دیده می شود.
سکه منصوب به دوران شاپور دوم ساسانی

آتش یا آذر بهرام (وهرام) شعله ای ابدی است که والاترین گونه ی آتش‌ در آیین زرتشتی به‌ شمار می‌آید. آتش بهرام، نگهبان همه آتش‌های جهان است.

برای افروختن آتش بهرام ۱۶ آتش از اجاق‌های گوناگون گردآوری و در جشنی آیینی به دست ۳۲ موبد با هم یکی می‌شوند. این آتش‌ها عبارتند از:

  1. آتش کورهٔ رنگرزی،
  2. آتش کورهٔ سفال‌گری،
  3. آتش کورهٔ آجرپزی،
  4. آتش کورهٔ زرگری،
  5. آتش کورهٔ آهنگری،
  6. آتش کورهٔ نانوایی،
  7. آتش کورهٔ آبجوسازی،
  8. آتش میخکده،
  9. آتش زرهی،
  10. آتش اجاق یک چوپان،
  11. آتش اجاق یک سرباز،
  12. آتش اجاق یک فرد پرهیزگار،
  13. آتش اجاق سرای پادشاه،
  14. آتش اجاق یک پیروی آیین زرتشت،
  15. آتشی که برای سوزاندن مردگان استفاده شده (آتش نساسوز)،
  16. آتش بیشه ای که در آن آذرخشی فرود آمده.

آتش بهرام به آتشکدههای بزرگ دورهٔ ساسانیان گفته می‌شد. در برابر این آتشکده‌ها، آدریان یا آگیاری، به آتشکده‌های کوچک اطلاق می‌شود. ترتیب تهیهٔ آتش برای آتش بهرام با دیگر آتش‌ها متفاوت است و با روش‌های خاصی صورت می‌گیرد که اساس آن بر تهیهٔ آتش از اجاق صنف‌های مختلف است تا همه باهم، پیوند همبستگی داشته باشند.[۱]


میراث بشریویرایش

 
آتشکده یزد با آذرفرنبغ روشن شده که از دوران ساسانی به جای مانده.

از آذران بهرام مانند یادگارانی از دورانی کهن تر نگه داری می‌شده. از این یادگاران چندی به جای مانده‌اند که مردمان دوران کنونی از آنها به عنوان میراث فرهنگی بشر یا میراث ملی پاسداری می‌کنند.

پانویسویرایش

منابعویرایش

  • اوشیدری، جهانگیر (۱۳۸۳). دانشنامهٔ مزدیسنا: واژه‌نامهٔ توضیحی آیین زرتشت. تهران: نشر مرکز. شابک ۹۶۴-۳۰۵-۳۰۷-۵.