احمد آرامش

احمد آرامش (۱۲۸۷ یزد – ۱۳۵۲ تهران) از سیاست‌مداران جنجالی دوره محمدرضا شاه پهلوی بود که سرانجام زندانی و کشته شد.

احمد آرامش
وزیر کار و تبلیغات ایران
مشغول به کار
آذر ۱۳۲۵ – ۱۳۲۶
در زمانِمحمدرضا شاه پهلوی
نخست‌وزیراحمد قوام
پس ازمحمدولی میرزا فرمانفرماییان
پیش ازسلمان اسدی
وزیر مشاور و مدیر عامل سازمان برنامه
مشغول به کار
اسفند ۱۳۳۹ – خرداد ۱۳۴۰
نخست‌وزیرجعفر شریف‌امامی
وزیر مشاور
مشغول به کار
۱۳۲۶ – شهریور ۱۳۲۶
نخست‌وزیراحمد قوام
اطلاعات شخصی
زاده۱۲۸۷
یزد
درگذشت۱۳۵۲
پارک فرح (لاله کنونی)، تهران
ملیت ایران
شغل، سیاستمدار
مذهباسلام شیعه

آغاز کارویرایش

تحصیلاتش را در یزد آغاز کرد و در كالج آمریكایى تهران به انجام رساند و در وزارت طرق و شوارع (راه) استخدام شد. پس از تشکیل وزارت پیشه و هنر و بازرگانى در سال ۱۳۲۰ [۱] به آن وزارت‌خانه منتقل و رئیس حسابدارى و در مهر ۱۳۲۴ مدیرکل امور مالی شد.[۲]

ورود به سیاستویرایش

آرامش سپس معاون وزارت بازرگانی و پیشه و هنر و در آذر ۱۳۲۵ در کابینه قوام‌السلطنه وزیر کار و تبلیغات شد. پس از آنکه قوام حزب دموكرات ایران را تأسیس كرد، آرامش در این حزب فعالیت زیادى داشت و سرانجام قائم‌‏مقام دبیركل حزب شد و سیاست تبلیغاتى حزب را اداره مى‌‏كرد. او روزنامه‏‌هاى بهرام و دیپلمات را كه مدیر و صاحب امتیازشان بود ارگان حزب کرد و به ریاست انجمن روزنامه‌‏نگاران برگزیده شد.[۱]

پس از سقوط کابینه قوام، آرامش گرچه سمت دولتی نداشت اما در سیاست فعال ماند. در جریان كودتاى ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، رابط میان عده‌‏اى با كرمیت روزولت بود و پول‏‌هایى میان آنها تقسیم و دسته‌جاتى براى تظاهرات بسیج و به مركز شهر روانه می‌کرد.[۱] پس از كودتا عضو هیئت نظارت سازمان برنامه شد تا اینكه شوهر خواهرش جعفر شریف امامى در سال ۱۳۳۹ به نخست‌وزیری رسید او را وزیر مشاور و رئیس سازمان برنامه کرد.

آرامش پس از استقرار در سازمان برنامه شروع به افشاگرى كرد و ابوالحسن ابتهاج مدیرعامل سابق سازمان را متهم به حیف و میل‏‌هاى بزرگ در سازمان برنامه کرد. با سخنرانى‏‌هاى او در مجلس شوراى ملى (دوره بیستم) و مصاحبه‌هایش، موضوع سوء استفاده در سازمان برنامه ابعاد گسترده‌‏اى پیدا كرد و ابتهاج نیز متقابلا به دفاع از خود برخاست و این اتهامات را رد كرد.

زندان و قتلویرایش

كابینه شریف امامى به علت افشاگرى‏‌هاى آرامش و اعتصاب فرهنگیان و بحران اقتصادى ساقط شد. مدت ریاست آرامش بر سازمان برنامه كمتر از سه ماه بود. پس از آن به فعالیت علیه دولت و سپس علیه شاه پرداخت و اعلامیه‏‌هایى انتشار داد که به بازداشت و محاکمه و محکومیتش به اعدام انجامید. مجازات او تخفیف یافت و مجموعاً هفت سال زندانى بود. چند بار دست به خودكشى زد كه نجات یافت. در سال ۱۳۵۲ به وساطت شریف امامى از زندان آزاد شد اما پس از مدتی در پارک فرح (لاله کنونی) تهران هدف گلوله مأموریت امنیتى قرار گرفت و به قتل رسید. روزنامه‏‌ها نوشتند خرابكارى به نام احمد آرامش كه قصد ترور مأموران را داشت به قتل رسید.

آرامش در قطعه ۷، ردیف ۵۳، شماره ۳۰ بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.پس از انقلاب كتابى به نام هفت سال در زندان آریامهر به قلم او انتشار یافت که گفته می‌شود جز چند صفحه، بقیه‏ آن را اسماعیل رائین نوشته است.

پانویسویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ عاقلی، باقر (۱۳۸۰). شرح حال رجال سیاسی و نظامی معاصر ایران - جلد اول. تهران: نگاه. صص. ۷ - ۹.
  2. «مذاکرات جلسه ۱۴۹ دوره چهاردهم مجلس شورای ملی نوزدهم مهر ۱۳۲۴».

پیوند به بیرونویرایش