باز کردن منو اصلی

ایوبیان (عربی: الأیوبیون‎)، یک دودمان کرد مسلمان سنی مذهب بود[۲][۳][۴] که صلاح‌الدین ایوبی به مرکزیت مصر بنیاد گذاشت. این سلسله در طول قرون ۱۲ و ۱۳ میلادی بر بخش عظیمی از خاورمیانه حکم می‌راند. این سلسله پس از دودمان فاطمیان و زنگیان به حکومت رسید و دست به فتوحات گسترده‌ای در سراسر خاورمیانه زد. سرانجام صلاح‌الدین با شکست پادشاهی اورشلیم در جنگ حطین سرزمین مقدس را ضمیمه خاک ایوبیان کرد.

سلطنت ایوبیان
الأيوبيون
ئەیووبی
Eyûbî
امپراتوری

 

 

 

۱۱۷۱–۱۲۶۰
 

پرچم

سلطنت ایوبیان در زمان مرگ صلاح‌الدین ایوبی در سال ۱۱۹۳
پایتخت قاهره (۱۱۷۱–۱۱۷۴)
دمشق (۱۱۷۴–۱۲۱۸)
قاهره (۱۲۱۸–۱۲۵۰)
حلب (۱۲۵۰–۱۲۶۰)
زبان‌(ها) زبان عربی، زبان‌های کردی، زبان آرامی
دین تسنن
دولت سلطنت
سلطان
 - ۱۱۷۴–۱۱۹۳ صلاح‌الدین ایوبی (اولین)
 - ۱۱۹۳–۱۱۹۸ سلطان عثمان العزیز
 - ۱۱۹۸–۱۲۰۰ المنصور ناصر الدین محمد
 - ۱۲۰۰–۱۲۱۸ عادل یکم
 - ۱۲۱۸–۱۲۳۸ الکامل محمد بن عادل
 - ۱۲۳۸–۱۲۴۰ عادل دوم
تاریخچه
 - تأسیس ۱۱۷۱
 - فروپاشی ۱۲۶۰
مساحت
 - ۱۱۹۰ ۲۰۰۰۰۰۰کیلومترمربع (۷۷۲٬۲۰۴مایل‌مربع)
 - ۱۲۰۰[۱] ۱۷۰۰۰۰۰کیلومترمربع (۶۵۶٬۳۷۴مایل‌مربع)
جمعیت
 -  حدود قرن ۱۲ میلادی ۷٬۲۰۰٬۰۰۰ (تخمین) 
یکای پول دینار

سقوطویرایش

مهم‌ترین دلیل سقوط ایوبیان حمله مغولان بود اما ظهور ممالیک و سقوط حلب هم تأثیرات زیادی بر آن گذاشت.

فرمانروایان ایوبیویرایش

سلطان صلاح‌الدین ایوبی ۱۱۷۴–۱۱۹۳
سلطان عثمان العزیز ۱۱۹۳–۱۱۹۸
سلطان المنصور ناصر الدین محمد ۱۱۹۸–۱۲۰۰
سلطان عادل یکم ۱۲۰۰–۱۲۱۸
سلطان الکامل محمد بن عادل ۱۲۱۸–۱۲۳۸
سلطان عادل دوم ۱۲۳۸–۱۲۴۰
سلطان الصالح ایوب ۱۲۴۰–۱۲۴۹
سلطان المعظم توران‌شاه ۱۲۴۹–۱۲۵۰
ملکه شجر الدر ۱۲۵۰–۱۲۵۷

شاخه‌های بعدی ایوبیانویرایش

منابعویرایش

ویکی‌پدیای عربی.