نیک‌شهر

شهری در استان سیستان و بلوچستان

نیک‌شهر یکی از شهرستان‌های استان سیستان و بلوچستان ایران است که مرکز آن شهر نیک‌شهر است.

نیک‌شهر
گِه
نیک‌شهر.jpg
کشور ایران
استانسیستان و بلوچستان
شهرستاننیک‌شهر
بخشمرکزی
نام(های) پیشینگِه
سال شهرشدن۱۳۶۹
مردم
جمعیت۱۷،۷۳۲ نفر (۱۳۹۵)
تراکم جمعیت۱۰۰ نفر بر کیلومتر مربع
جغرافیای طبیعی
مساحت۲۳۹۳۰ کیلومتر مربع
ارتفاع۴۵۰ متر
آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه۱۵
میانگین بارش سالانه۱۷۵
اطلاعات شهری
شهردارفریبرز باور
ره‌آوردصنایع دستی مرکبات ترشی جات حلوای نیکشهری
پیش‌شمارهٔ تلفن۰۵۴۳۵۲
شناسهٔ ملی خودرو ایران ۹۵ ص ، و
کد آماری۱۴۴۸
نیک‌شهر بر ایران واقع شده‌است
نیک‌شهر
روی نقشه ایران
۲۶°۱۳′۳۲″شمالی ۶۰°۱۲′۴۴″شرقی / ۲۶٫۲۲۵۶°شمالی ۶۰٫۲۱۲۲°شرقی / 26.2256; 60.2122

زیست‌محیطیویرایش

شهرستان نیک‌شهر به لحاظ اقلیمی، دارای اقلیم گرم بوده، از رودخانه‌های مهم آن می‌توان به رودخانه کاجو، تنگ سرحه، بنت، نیک‌شهر ـ داروکان و نسفران و بلپیر و گنگ اشاره نمود. این شهرستان جزو نواحی کوهستانی استان به‌شمار می‌رود و کوه‌های آهوران مهم‌ترین ارتفاعات این شهرستان را تشکیل می‌دهند. بیشتریت محصولات کشاورزی این شهرستان خرما، برنج و مرکبات می‌باشد.

مردم‌شناسیویرایش

مردم این شهرستان از قوم بلوچ هستند و به زبان بلوچی تکلم می‌کنند و پیرو دین اسلام و مذهب تسنن هستند.

اشعار و نویسندگانویرایش

ایوب ایوبی (زاده 4 فروردین 1351 در حمیری) نویسنده ، شاعر ، ادیب ، لغت شناس ، زبان شناس ،استاد و مدرس ،ابداع کننده ی رسم الخط بلوچی و از مهم‌ترین شاعران و نویسندگان معاصر ایران در زبان بلوچی است ،که کتب و اشعارش به زبان‌های فارسی و بلوچی نوشته شده‌اند.

پیشینه تاریخیویرایش

نام قدیم شهرستان نیک‌شهر «گِه» به معنی گِهتر و بهتر بوده‌است که در سال ۱۳۲۰ هجری شمسی در زمان رضا شاه به نیک‌شهر تغییر نام یافت و در خردادماه سال ۱۳۶۹ از شهرستان چابهار منفک و به شهرستان تبدیل شد. شهرستان نیک‌شهر با داشتن سابقه تاریخی درخشان در برگیرنده آثار تاریخی و باستانی ارزشمندی است که از دیدگاه باستان‌شناسی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. سفالینه‌های بدست آمده در بررسی‌های باستان‌شناسی در گمانه زنی‌ها قدمت این شهرستان را بالای پنج هزار سال تخمین می‌زند شهرستان نیک‌شهر با بیش از ۳۰۰ اثر تاریخی و آثار دورهٔ اسلامی یکی از کانون‌های آثار باستانی در سطح استان است.

اقوام و آداب رسومویرایش

  1. در دهه اول محرم الحرام و خصوصاً در روزهای نهم و دهم محرم روزه می‌گیرند.[نیازمند منبع]
  2. مردم این شهر پیش از عروسی مراسمی به نام نشانگ (شیرینی خوران) دارند. مراسم های عروسی آنها گاهی تا هفت روز به طول می انجامد‌. براساس رسمی به نام بجاریگ افرادی که به مراسم ازدواج می روند مبالغی جهت کمک تقدیم عروس و داماد می کنند.

خوراکویرایش

از انواع معروفترین خوراک‌های محلی شهرستان نیک‌شهر می‌توان به موارد ذیل اشاره نمود:

  • تباهگ: یک نوع گوشت خشک شده می‌باشد.
  • تنورچه: گوشتی که در تنورهای محلی پخت می‌شود.
  • چانگال: از مخلوط خرما، نان و روغن درست می‌شود.
  • نان تیموش: یک نوع نان خیلی نازک است.
  • هارگ: یک نوع خرمایی پخته شده‌است.

تقسیمات اداریویرایش

این شهر مرکز شهرستان نیک‌شهر می‌باشد که خود یکی از شهرستان‌های بزرگ و پرجمعیت استان سیستان و بلوچستان است. سه شهر فنوج، بنت و اسپکه از لحاظ اداری زیر نظر نیک شهر هستند.

جمعیتویرایش

بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۳٬۳۹۹ خانوار) ۱۵٬۸۸۹ نفر بوده‌است.[۱]

رتبه جمعیتویرایش

نیک شهر از نظر جمعیتی در حد متوسط قرار دارد و در استان سیستان و بلوچستان هفتمین شهر پرجمعیت این استان می‌باشد. همچنین نیک شهر ۳۶۵ اُمین شهر پرجمعیت در بین تمامی شهرهای ایران است و از شهرهایی مانند بیله سوار، فریدون‌شهر، بشرویه، مهران، منوجان و بندر جاسک بزرگتر و پرجمعیت تر است.

دیدنی‌هاویرایش

از جاذبه‌های گردشگری این شهر می‌توان به درخت مکرزن (انجیر معابد انبه) رودخانه تنگ سرحه، سد خیرآباد، قلعه وقبرستان چهل دختران <روستای تخت ملک، روستای بلپیر و رودخانه نسفران اشاره کرد. چند قلعه تاریخی نیز در اطراف شهر دیده می‌شوند.

راه‌های ارتباطیویرایش

نیک شهر از طریق راه‌های اصلی آسفالته به شهرهای مهمی مانند چابهار، کنارک و ایرانشهر متصل است. همچنین راه‌آهن مهم چابهار - کرمان که در آینده به بهره‌برداری می‌رسد از این شهر عبور می‌کند. نیک شهر بعد از کنارک، نزدیکترین شهر به بندرچابهار است.

محصولات کشاورزیویرایش

کشت برنج در سطح ۳ هزار هکتار و برداشت دو بار در سال و نخیلات در ۶ هزار هکتار و ۹۰۰ هکتار یونجه با برداشت ۱۸ چین در سال و انبه محصولات کشاورزی این شهرستان هستند؛ و به علت اینکه بین دو رودخانه گنگ و کشیک وپائین دست سد خیرآباد رودخانه کشیک قرار دارد دارای آب کافی برای کشاورزی می‌باشد.

پانویسویرایش

  1. «نتایج سرشماری ایران در سال ۱۳۸۵». درگاه ملی آمار. بایگانی‌شده از روی نسخه اصلی در ۲۱ آبان ۱۳۹۲.

منابعویرایش