باز کردن منو اصلی

کنعان منطقه‌ای باستانی در جنوب سوریه در زبان های سامی kn’n، در منطقه آلالاخ ki-in-a-nim، در زبان اکدی ki-na-aḫ-num ،در آشوری ki-na-aḫ-ḫi، در زبان هوری ki-na-a-aḫ-ḫi، در زبان فنیقی Kenaʻ ،در زبان یونانی باستان Χαναάν Chanaán، در عبری‌ כְּנַעַן (Kena’an) و در عربی کنعان نامیده شده‌است که حدودا از دویست سال قبل از میلاد به منطقه فلسطین تعمیم داده است و امروزه هر یک از کشورهای فلسطین، اسرائیل، لبنان، اردن، سوریه بخشی از آن را در خاک خود دارند. این منطقه در دوره عمارنه در پایان عصر برنز اهمیت ویژه‌ای داشته چرا که محل پیوند روابط امپراتوری‌های باستانی مصر، هیتی و آشور بوده‌است. نام این منطقه در نوشته‌های مربوط به هزاره چهارم پیش از میلاد آمده‌است و بعدها در نامه‌های عمارنه به صورت کیناحو (Kinaḫḫu) ذکر می‌شود. این در حالی است که منابع پادشاهی نوین مصر به عملیات نظامی متعدد در کا-نا-نا (Ka-na-na) اشاره می‌کنند.[۱] در متون مصر باستان کاربرد منطقه کنعان معمولاً اشاره به منطقه راهزنان و دزدان و در قالب کابرد معانی منفی و اشاره به "منطقه راهزنان" دارد. ریشه‌شناسی کلمه کنعان یعنی واژه کن در زبان‌های آرامی، عبری و عربی به معانی خم شدگان، شکست خوردگان و فراریان اطلاق می‌شود.[۲]

کنعان (منطقه)
region
موقعیت کنعان (منطقه) در نقشه
موقعیت کنعان (منطقه) در نقشه
Polities and peoples
زبان‌ها
گستره تقریبی شناخته‌شدهٔ کنعان در حدود سال ۱۳۰۰ پیش از میلاد مسیح

محتویات

ریشهویرایش

معنای دقیق نام کنعان نامشخص است. بر اساس تحقیقات موثق باستان‌شناس شهیر آلمانی Dietz-Otto Edzard در متن‌های مصر باستان نام کنعان اغلب به همراه واژگانی با بار منفی همچون «دزد» و «کنعانیان» آمده که اشاره به ساکنان آشوب‌گر منطقه داشته‌است. این مورد می‌تواند اشاره به معنای «سرزمین‌های پایین» از واژه سامی کن به معنای «پایین بودن، متواضع، سرکوب شده» داشته باشد که در تضاد با واژه آرامی است که به معنای «سرزمین‌های بلند» است. ریشه آن در عبری کن ن (כנען) می‌باشد . عبری زبانان نام کنعان را بر فنیقیان نهادند.[۳]

تاریخویرایش

پیش از کوچیدن اسرائیلیان (بنی اسرائیل) و درآمیختن آن‌ها با ساکنان بومی، کنعان سکونت‌گاه اموریها، عبریان و قبیله‌های آرامی، هوری‌ها، کنعانیان، و قبیله‌های صحرانشین سامی‌نژاد بود.[۴] در شمال، در کرانه‌های لبنان و سوریه، شهرهای فینیقی حضور داشتند. زبان کنعانی زیرشاخه‌ای از زبان‌های شمال غربی سامی است.

در هزاره دوم پیش از میلاد، بیشتر بخش‌های سرزمین کنعان زیر نظر فرمانروایی مصر بود. طبق نوشته‌های مصریان سده ۱۲ام پیش از میلاد، بعدها کنترل سوریه و فلسطین از دستان آن‌ها خارج شد.

منابعویرایش

  1. Redford, Donald B. (۱۹۹۳)، Egypt, Canaan, and Israel in Ancient Times، Princeton University Press، شابک ۰۶۹۱۰۳۶۰۶۳
  2. Dietz-Otto Edzard، Reallexikon der Assyriologie und vorderasiatischen ArchäologieReallexikon der Assyriologie und vorderasiatischen Archäologie، پنجم، De Gruyter, Berlin، ص. ۳۵۲، شابک ۳-۱۱-۰۰۷۱۹۲-۴
  3. Henry Baker Tristram. «Bible Places: The Topography of the Holy Land».
  4. Hazor, W. Horowitz, A. Shaffer (۱۹۹۲)، An Administrative Tablet from Hazor: A Preliminary Edition، (۴۲) Israel Exploration Journal، ص. ۲۱–۲۳

پیوند به پیرونویرایش