باز کردن منو اصلی


گَهرو شهری در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. این شهر در بخش کیار از توابع شهرستان کیار و بین شهرکرد و شلمزار واقع شده‌است. گهرو در فاصله ۸کلیومتری شلمزار مرکز شهرستان کیار و در فاصلهٔ ۴۳ کیلومتری شهرکرد مرکز استان و ۸۲۰ کیلومتری شهر تهران پایتخت واقع شده‌است.

گهرو
کشور  ایران
استان چهارمحال و بختیاری
شهرستان کیار
بخش شلمزار
نام(های) قدیمی گهر رود
سال شهرشدن ۱۳۷۳
مردم
جمعیت ۶٬۲۶۳ نفر(۱۳۹۵)
رشد جمعیت ۵٪+ (۵سال)
تراکم جمعیت ۲۵ نفر بر کیلومتر مربع
جغرافیای طبیعی
مساحت ۹۸۵۶
ارتفاع از سطح دریا ۲۱۴۰ متر
آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه ۱۸درجه سلسیوس
میانگین بارش سالانه ۷۰۰ میلی‌متر
روزهای یخبندان سالانه زمستان
اطلاعات شهری
ره‌آورد انگور
پیش‌شماره تلفنی ۰۳۸۳۲۶۸
شناسهٔ ملی خودرو  ایران
کد آماری ۲۳۵۸
تابلوی خوش‌آمد به شهر

محتویات

جمعیتویرایش

بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۶٬۲۶۳ نفر (۱٬۸۹۴ خانوار) بوده‌است.[۱]

سالجمعیت±%
۱۳۸۵۶٬۰۹۳—    
۱۳۹۰۵٬۹۴۹−۲٫۴٪
۱۳۹۵۶٬۲۶۳+۵٫۳٪

موقعیت جغرافیاییویرایش

این شهر در ۴۳ کیلومتری شهرکرد مرکز استان و ۱۹۰ کیلومتری شهر ایذه در استان خوزستان و در ۳۹۵ کیلومتری شهر اهواز قرار دارد. از محصولات مهم کشاورزی این شهر انگور و بادام و گردو است. این شهر از سمت غرب به روستای جعفرآباد و شهر شلمزار و از سمت شرق به روستاهای حاجی‌آباد و قلعه ممکا و شهر بلداجی و از سمت شمال به ارتفاعات زاگرس و از سمت جنوب به روستای زوردگان محدود می‌باشد.
شهرستان گهرو طبق سر شماری سال ۱۳۹۱، ۷۸۵۶ نفر جمعیت دارد اما همچون قسمت‌های دیگر استان از منطقه‌های دافع جمعیت بوده و بسیاری از مردم این شهر، به شهرهایی نظیر اصفهان، ایذه و مسجدسلیمان در استان خوزستان مهاجرت کرده‌اند. این شهرستان دارای خاک مناسب و بارندگی کافی و زمین‌های وسیع و حاصل‌خیز است و در آن امکان تولید محصولات کشاورزی و مرکبات وجود دارد. این منطقه همچنین مستعد توسعه در زمینه‌های گوناگون از جمله گردشگری، تولید و صادرات محصولات باغی، پرورش دام و طیور، تولید گوشت و مرغ و بسیاری از صنایع و کارخانجات است.

تاریخچهویرایش

نام «گهرو» به معنای جای پردرخت است. این شهر یکی از اولین سکونت گاه‌ها در استان چهارمحال و بختیاری بوده و از نظر موقعیت جغرافیایی یکی از بهترین نقاط در چهارمحال است.[نیازمند منبع] هنگام انقلاب مشروطه و قیام ایل بختیاری که از ایذه به طرف تهران راه افتادند اولین محل استراحت آنان پس از ۲روز حرکت در گردنه‌ها از ایذه شهر گهرو بود که در آنجا چند تن از افراد گهرو با سردار اسعد و علیمردان خان بختیاری دست یاری داده و به آن‌ها پیوستند.
شهر گهرو همواره ییلاق مردم قوم بختیاری بوده‌است. اقوام ساکن در گهرو امروزه شامل چند طایفه هستند که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به بهرامی (اولاد سلیمان)،رئیسی (اولاد رمضان)،محمدی، رمضانی، عسگری، شهبازی، محمودی، مهربانی و جمشیدی اشاره نمود. گویش، موسیقی و فرهنگ گهرو اصالتاً بختیاری است.[۲]

دیدنی‌هاویرایش

جاذبه‌های گردشگری گهرو عبارت اند از:سرچشمه گهرو، استخر مینو، تفریحگاه دره بید، باغات و رود واقع در تنگه گهرو - کوهستان زردگله، چشمه سرچاییلی در ارتفاع ۲۰۰۰ متری -دره ته تنگ- مزرعه همایی، مسیر گهرو به زوردگان (دالان بهشت)، امامزاده حمزه علی و باغ آورگان و منطقه ویژه گردشگری چغاخور. امامزاده گهرو نیز که اکنون بازسازی شده‌است، از نقاط دیدنی این شهرستان است.[۳]
گهرو در فصل‌های بهار و تابستان روزانه پذیرای هزاران نفر گردشگر و مسافر است.

منابعویرایش

  1. «تعداد جمعیت و خانوار به تفکیک تقسیمات کشوری براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵» (اکسل). درگاه ملی آمار.
  2. بختیاری در جلوه‌گاه فرهنگ، عبدالعلی خسروی، ۱۳۸۴
  3. خبرگزاری مهر، ۱۳۸۷/۰۸/۲۱