باشگاه فوتبال اورتون

باشگاه فوتبال انگلیسی

باشگاه فوتبال اورتون (به انگلیسی: Everton Football Club) (‎/ˈɛvərtən/‎) یک باشگاه حرفه‌ای فوتبال در لیگ برتر انگلستان است که در شهر لیورپول انگلستان قرار دارد. از زمان تأسیس لیگ فوتبال، اورتون با ۱۱۶ فصل حضور، رکورد دار بیشترین حضور در بالاترین سطح فوتبال انگلستان است؛ تنها چهار فصل (۳۱–۱۹۳۰، ۵۲–۱۹۵۱، ۵۳–۱۹۵۲ و ۵۴–۱۹۵۳) از حضور در سطح اول فوتبال انگلیس بازماندند. ۹ عنوان قهرمانی در لیگ فوتبال انگلستان، ۵ قهرمانی در جام حذفی فوتبال انگلستان و یک قهرمانی جام برندگان جام اروپا در کارنامه اورتون ثبت شده‌است.

اورتون
Everton FC logo.svg
نام کاملباشگاه فوتبال اورتون
لقب‌(ها)آبی‌ها[الف]
تافی‌ها[ب]
باشگاه مردمی[پ]
مدرسه دانش[ت]
تاریخ بنیان‌گذاری۱۸۷۸؛ ۱۴۴ سال پیش (۱۸۷۸)
زمینِ بازیگودیسون پارک
گنجایش۳۹۴۱۴[۱]
مالکفرهاد مشیری
مدیرعاملبیل کن‌رایت
سرمربیفرانک لمپارد
لیگلیگ برتر فوتبال انگلستان
۲۱–۲۰۲۰۱۰
وبگاه
فصل جاری

اورتون در سال ۱۸۷۸ بنا نهاده شد؛ این باشگاه یکی از اعضای مؤسس لیگ فوتبال در سال ۱۸۸۸ بود و دو فصل بعد، نخستین عنوان قهرمانی خود در رقابت‌های لیگ را به دست آورد. پس از کسب چهار عنوان قهرمانی در لیگ و دو قهرمانی جام حذفی، با فرارسیدن جنگ جهانی دوم و خرابی‌های بعد از آن، باشگاه تا دهه ۱۹۶۰ یک دوره سکون را گذراند. عصر موفقیت‌های اورتون از اواسط دهه ۱۹۸۰ دوباره آغاز شد؛ جایی که موفق به کسب دو عنوان قهرمانی لیگ، یک قهرمانی جام حذفی و قهرمانی جام برندگان جام اروپا شدند. آخرین عنوان قهرمانی مهم باشگاه، به پیروزی در فینال جام حذفی فوتبال انگلستان ۱۹۹۵ مقابل منچستر یونایتد و قهرمانی جام حذفی فوتبال انگلستان بر می‌گردد.

از سال ۱۸۹۲، اورتون بازی‌های خانگی‌اش را در ورزشگاه گودیسون پارک برگزار می‌کند؛ این اقدام پس از آن صورت گرفت که باشگاه درگیر اختلافات شدید در پرداخت اجاره ورزشگاه آنفیلد با مالک آن شد. اورتون رقابتی دیرینه با همشهری‌اش لیورپول دارد که شهره است با نام شهرآورد مرزی‌ساید. لباس اول اورتون، پیراهن آبی ارغوانی به همراه شورت و جوراب سفید است.

تاریخچهویرایش

تأسیسویرایش

 
یکی از اولین تیم‌های اورتون در سال ۱۸۷۸

کلیسای کوچک سنت دومینگو در سال ۱۸۷۱ در منطقه اورتون از شهر لیورپول افتتاح شد. کلیسا نامش را از موقعیت مکانی‌اش در سنت دومینگو گرفت. در سال ۱۸۷۷ کشیش بن سوئیفت چمبرز به عنوان سرپرست این کلیسا منصوب شد.[۲] چمبرز یک تیم کریکت برای جوانان منطقه ایجاد کرد، اما از آنجا که کریکت بازی تابستانی بود، جا داشت تا در زمستان ورزش دیگری برگزار شود، بنابراین یک باشگاه فوتبال به نام سنت دومینگو در سال ۱۸۷۸ تشکیل شد. اولین بازی باشگاه، پیروزی خانگی ۱–۰ در برابر باشگاه کلیسای اورتون بود.[۳]

بسیاری بودند که در کلیسا حاضر نمی‌شدند اما علاقه‌مند به پیوستن به تیم فوتبال بودند، بنابراین تصمیم گرفته‌شد تا نام باشگاه تغییر کند. جلسه‌ای به تاریخ نوامبر ۱۸۷۹ در هتل کوئینز هد برگزار شد و نام تیم به باشگاه فوتبال اورتون؛ نام منطقه اطرافش، تغییر یافت.[۴][۵] روزهای ابتدایی، اورتون در یک زمین عمومی در آنفیلد در گوشه جنوب‌شرقی پارک استنلی که به تازگی ساخته شده‌بود، بازی می‌کرد؛ همان مکان پیشنهادی برای ساخت ورزشگاه جدید لیورپول. اولین بازی رسمی با نام باشگاه فوتبال اورتون در سال ۱۸۷۹ با پیروزی ۶–۰ مقابل سنت پیترز برگزار شد.[۳][۶]

باشگاه حرفه‌ای، امکانات مناسب و حرفه‌ای نیاز داشت. در سال ۱۸۸۲، آقای جی. کرویت زمینی را در جاده پریوری به باشگاه اهدا کرد که به مدت دو سال خانه باشگاه شد. زمین، حفاظ مناسب و گیت ورودی هم داشت، اما جمعیت روزافزون تماشاگران و سر و صدای آنها موجب شد تا آقای کرویت از باشگاه بخواهد، زمینش را ترک کند.[۷] در سال ۱۸۸۴ به آنفیلد در همان نزدیکی نقل مکان کردند و آن را از جان اورل، یکی از دوستان هولدینگ اجاره کردند. خانه جان هولدینگ پشت زمین قبلی اورتون بود. او جذب باشگاهی شد که جمعیت زیادی را به خود می‌کشید[۷] و یک سال پس از انتقال اورتون، آنفیلد را خریداری کرد. اورتون تا قبل از پرداخت اجاره به هولدینگ، به بیمارستان محلی کمک مالی می‌کرد.[۸]

در طی هفت سال پس از انتقال به آنفیلد، باشگاه زمین آجری روزهای ابتدایی را به زمینی با استانداردهای بین‌المللی و ظرفیت ۲۰٬۰۰۰ نفر تبدیل کرد و جایگاه‌های سرپوشیده مناسب برایش ساخت. بعدها میزبان یک بازی ملی، میان دو تیم انگلستان و ایرلند شد.[۹] باشگاه از آماتور به حرفه‌ای ارتقا یافت، از بنیانگذاران لیگ فوتبال شد و اولین قهرمانی خود را در فصل ۹۱–۱۸۹۰ کسب کرد. به دنبال این موفقیت‌ها، درآمد باشگاه به میزان قابل توجهی افزایش یافت.[۱۰]

بنیانگذاران لیگ فوتبالویرایش

در سال ۱۸۸۸ اورتون از بنیانگذاران لیگ فوتبال شد و در اولین فصل از آن هشتم[۱۱] و در فصل بعد نایب‌قهرمان شد.[۱۲]

اولین قهرمانی در لیگویرایش

 
تیم قهرمان لیگ در فصل ۹۱–۱۸۹۰

اورتون فصل ۹۱–۱۸۹۰ را با پنج پیروزی متوالی، فوق‌العاده آغاز کرد و فرد گری در هر شش بازی نخست، برایشان گلزنی کرد.[۱۳] تا اواسط ژانویه، اورتون تمام بازی‌هایش را به جز یکی انجام داد و ۲۹ امتیاز گرفت، در حالی که پرستون‌نورث‌اند هفت بازی تا پایان فصل داشت و یازده امتیاز از آنها عقب بود. اورتون تا دو ماه به تماشای پرستون نشست تا بازی‌هایش را کامل کرد و به دو امتیازی‌شان رسید. تنها یک بازی و دو امتیاز قابل دستیابی برای هر دو باقی ماند. آخرین بازی فصل برای هر دو تیم در ۱۴ مارس برگزار شد و اورتون ۳–۲ در برنلی و پرستون ۳–۰ در ساندرلند شکست خوردند.[۱۴] اینگونه اورتون با چهارده پیروزی از ۲۲ بازی خود، اولین قهرمانی لیگ فوتبال را به دست آورد[۱۵] و گری با ۲۱ گل بهترین گلزنشان شد.[۱۶]

انتقال به گودیسون پارکویرایش

 
گودیسون پارک، ورزشگاه اختصاصی تیم اورتون

پس از کسب اولین قهرمانی در لیگ، کمیته اورتون و جان هولدینگ درگیر مناقشه‌ای عمیق و تلخ شدند. هولدینگ ابتدا آنفیلد را از خانواده اورل اجاره کرد و به باشگاه اورتون بازاجاره داد و در سال ۱۸۸۵ زمین را خرید و مستقیماً به اورتون اجاره داد. کمیته متمایل به لیبرال معتقد بود هولدینگِ محافظه‌کار، باشگاه را مسیر رسیدن به اهداف شخصی مالی و سیاسی‌اش کرده و شیوه تجاری باشگاه و حق انحصاری هولدینگ برای فروش مشروبات، سرمنشا اختلافات بود.[۱۷] پس از فصل ۹۰–۱۸۸۹، هولدینگ حق اجاره را با ۱۵۰ درصد افزایش به ۲۵۰ پوند در سال رساند. جان اورل، که مالک زمین مجاور بود، تلاش داشت تا به کمک اشکالات قانونی دربارهٔ ساخت جایگاه اصلی جدید در زمین آنفیلد، راهی برای بازپس‌گیری زمین قبلی‌اش پیدا کند. اورتون ناچار بود هر دو زمین آنفیلد و اورل را بخرد یا هر دو را اجاره کند. اعضای کمیته اورتون، هولدینگ را متهم کردند که او از اشکال قانونی درمورد ساخت جایگاه جدید خبر داشته و بی‌اعتنا به آن کار ساخت را ادامه داده. از هولدینگ خواسته‌شد تا در مورد اجاره همزمان آنفیلد و زمین اورل به مبلغ ۳۷۰ پوند یا خرید هر دو مذاکره کند، اما به آنها گفته شد که هزینه اجاره غیرقابل مذاکره است.

هولدینگ سعی کرد تا با ایجاد شرکت محدود باشگاه فوتبال اورتون و زمین‌های ورزشی در ژانویه ۱۸۹۲، به اجبار باشگاه را به تملک خود درآورد و در مارس همان سال به دنبال ثبت آن به عنوان یک باشگاه رسمی بود. اورتون همچنان در آنفیلد مشغول بازی بود و هولدینگ به دنبال تصاحب مسابقات و موقعیت اورتون در لیگ فوتبال. لیگ فوتبال شرکت جدید هولدینگ را با عنوان اورتون به رسمیت نشناخت، در نتیجه نامش را به شرکت محدود باشگاه فوتبال لیورپول و زمین‌های ورزشی تغییر داد که سرآخر منجر به ایجاد باشگاه فوتبال لیورپول در ژوئن ۱۸۹۲ شد. بی‌اعتمادی بین هولدینگ و کمیته اورتون سبب شد تا باشگاه زمین باارزش آنفیلد را رها کند و به گودیسون پارک در شمال پارک استنلی منتقل شود.[۷][۱۷] هولدینگ حتی از پرداخت مبلغ لغو قرارداد اجاره به اورتون امتناع کرد.[۱۰] آخرین بازی اورتون در آنفیلد، در ۱۸ آوریل ۱۸۹۲ و مقابل بولتون واندررز برگزار شد.[۱۴][۱۷][۱۸][۱۹][۲۰][۲۱][۲۲] پس از آن شرکتی با نام شرکت محدود باشگاه فوتبال اورتون در ۱۴ ژوئن ۱۸۹۲ به ثبت رسید[۲۳] و ۵۰۰۰ سهم عرضه شد تا بودجه کافی برای خرید زمین جدید و ساخت ورزشگاه فراهم شود و سهم مدیران باشگاه به ۶ درصد کاهش یافت.

جام حذفیویرایش

 
تیم قهرمان جام حذفی سال ۱۹۰۶

پس از انتقال به گودیسون پارک، اورتون چهار بار فینال جام حذفی را تا قبل از جنگ جهانی اول تجربه کرد؛ در ۲۶ مارس ۱۸۹۳ به میزبانی ورزشگاه فالوفیلد شهر منچستر، ۱–۰ مقابل ولورهمپتون واندررز شکست خورد[۲۴] و چهار سال بعد، ۳–۲ مقابل استون‌ویلا در کریستال پالاس.[۲۵] در ۲۰ آوریل ۱۹۰۶ و در سومین خیزش برای قهرمانی، نیوکاسل را با یک گل در کریستال پالاس شکست داد و اولین جام حذفی را به خانه برد.[۲۶] یک سال بعد به دومین فینال متوالی خود رسید، اما با شکست ۲–۱ مقابل شفیلد ونزدی در کسب دومین جام حذفی ناکام ماند.[۲۷][۲۸]

قهرمانی دوبارهویرایش

فصل ۱۵–۱۹۱۴، آخرین قبل از تعلیق لیگ فوتبال در طول جنگ جهانی اول بود. اورتون دومین قهرمانی‌اش را در لیگ با یک امتیاز بیشتر از اولدهام اتلتیک به دست آورد[۲۹] و بابی پارکر با ۳۵ گل، فصل را به عنوان بهترین گلزن لیگ به پایان رساند.[۳۰]

سال‌های بین دو جنگ: دین و شرکاویرایش

ویلیام رالف دین، معروف به «دیکسی دین» از بهترین گلزنانی بود که فوتبال انگلستان به خود دیده‌است. پس از ثبت رکورد میانگین یک گل در هر بازی، این مهاجم پرکار ترانمر روورز به اورتون آمد تا در فصل ۲۶–۱۹۲۵ برای این تیم بازی کند. دین در همان اولین بازی خود دو گل به ثمر رساند و اولین فصل حضورش را با ثبت ۳۲ گل در ۳۸ بازی از لیگ تمام کرد[۱۶] و فصل بعد را با ۲۱ گل در ۲۷ بازی.[۱۶]

۶۰ویرایش

در فصل ۲۸–۱۹۲۷، دین با ۶۰ گلی که در ۳۹ بازی از لیگ به ثمر رساند، تاریخ‌سازی کرد و رکوردی را به نام خود ثبت کرد که تاکنون پابرجاست[۳۱] و یک‌تنه قهرمانی در لیگ را برای اورتون به ارمغان آورد.[۳۲]

در سال ۱۹۳۰ و در یک چرخش ناگهانی، اورتون کارش را در آخرین جایگاه از جدول لیگ به پایان رساند و به دسته دوم سقوط کرد.[۳۳] دین در همان دسته دوم هم، بهترین فرم خود را داشت و در ۳۷ بازی، ۳۹ گل به ثمر رساند[۱۶] و اورتون را در مسیر اولین تلاش برای صعود به دسته اول، قهرمان دسته دوم کرد.[۳۴]

 
قطار تافی‌ها به مقصد ومبلی، برای شرکت در فینال جام حذفی، سال ۱۹۳۳.

در فصل ۳۲–۱۹۳۱، دین ۴۵ گل به ثمر رساند[۱۶] و اورتون چهارمین قهرمانی‌اش را در لیگ ثبت کرد.[۳۵]

۳۳–۱۹۳۲، فصل مدافعین عنوان قهرمانی نبود و کارشان در لیگ با نشستن در جایگاه یازدهم به پایان رسید. اگرچه با گذر از وستهام در نیمه‌نهایی، مسیر جام حذفی را تا فینال طی کردند. در فینال سال ۱۹۳۳ جام حذفی، برای اولین بار شماره‌ها به پیراهن بازیکنان اضافه شد[۳۶] و دین به عنوان اولین شماره ۹ تاریخ اورتون، در پیروزی ۳–۰ تیمش مقابل منچسترسیتی، دو گل ثبت کرد.[۳۷] در ۱۱ دسامبر ۱۹۳۷، آخرین بازی خود را برای اورتون انجام داد و در مجموع ۳۸۳ گل در ۴۳۳ بازی به جای گذاشت.[۳۸] در ۱ مارس ۱۹۸۰، دین در حین تماشای دربی مرزی‌ساید در گودیسون پارک بر اثر سکته قلبی درگذشت.[۳۹]

در فصل ۳۹–۱۹۳۸، اورتون با جو مرکر، توماس جونز و تامی لاوتون بار دیگر قهرمان لیگ فوتبال شد.[۴۰] لاوتون ۱۹ ساله در طول فصل، ۳۵ گل به ثمر رساند.[۱۶] شروع جنگ جهانی دوم سبب وقفه در حرفه بازیکنان به مدت ۶ سال شد و تیمی را که می‌توانست افتخاراتی بیشتر از این به دست آورد، متوقف کرد؛ درست همانند فصل ۱۵–۱۹۱۴.

۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰: بی‌ثمریویرایش

 
تیم ۱۹۴۰–۱۹۳۹، درست قبل از جنگ جهانی دوم.

اگرچه دهه ۱۹۹۰ را دوران افول اورتون می‌دانند، اما در سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰، بدترین عملکرد تاریخ این تیم به ثبت رسید. تیم قهرمان سال ۱۹۳۹ در سال ۱۹۴۶ فروپاشید. تامی لاوتون به چلسی فروخته شد،[۴۱] جو مرکر با سرمربی تیم؛ تئو کلی به اختلاف خورد و راهی آرسنال شد[۴۲][۴۳] و سعی کردند توماس جونز را به رم بفروشند.[۴۴] دیری نگذشت که تنها تد سگار برای اورتون باقی ماند.

اورتون تحت هدایت کلیف بریتونِ بی‌دانش و ارزان‌قیمت، در پایان فصل ۵۱–۱۹۵۰ برای دومین بار در تاریخ خود به دسته دوم سقوط کرد.[۴۵] پس از گذشت سه فصل، اورتون در سال ۱۹۵۴ به عنوان نایب‌قهرمانِ دسته دوم به دسته اول بازگشت.[۴۶] پیروزی ۴–۰ در خانهٔ اولدهام اتلتیک، صعودشان را در آخرین بازی فصل قطعی کرد.

با این حال، در این دوره اورتون بازیکنان قابلی چون دیو هیکسون و بابی کالینز را در ترکیب خود دید و بازی‌های خاطره‌انگیزی را ساخت؛ پایان‌دادن به دوران طولانی شکست‌ناپذیری منچستریونایتد در اولدترافورد با پیروزی ۵–۲ در سال ۱۹۵۶ از جملهٔ آنها بود.[۴۷]

اورتون دو بار به نیمه‌نهایی جام حذفی در این دوره رسید؛ در سال ۱۹۵۰ با شکست ۲–۰ مقابل لیورپول[۴۸] و در سال ۱۹۵۳، با شکست ۴–۳ به بولتون واندررز،[۴۹] تلاششان برای رسیدن به فینال ناکام ماند.

دوران هری کتریک (۱۹۷۴–۱۹۶۱)ویرایش

بسیاری از طرفداران، دهه ۱۹۶۰ را عصر طلایی باشگاه می‌دانند. در این دوره دوگانه قهرمانی در لیگ و جام خیریه را در سال‌های ۱۹۶۳[۵۰][۵۱] و ۱۹۷۰[۵۲][۵۳] به دست آوردند و جام حذفی را در فینال ۱۹۶۶ بالای سر بردند.[۵۴] پس از دوره‌ای بی‌حاصل در دهه ۱۹۵۰، هری کتریک در سال ۱۹۶۱ هدایت اورتون را بر عهده گرفت.[۵۵] دیری نگذشت که تیم کتریک به واسطه عملکرد روشمندش، مانند اورتون دههٔ ۱۹۲۰، «مدرسه دانش» لقب گرفت.[۵۶] فوتبال آنها مبتکرانه بود و به سبک «فشار و حمله» تاتنهام شباهت داشت.[۵۶] اورتون در اولین فصل مربیگری کتریک، کمتر از هر تیم دیگری گل دریافت کرد و در ردهٔ چهارم جدول ایستاد.[۵۷]

قهرمانانویرایش

در فصل ۶۳–۱۹۶۲، تافی‌ها تنها ۶ شکست در ۴۲ بازی داشتند و ششمین قهرمانی لیگ را از آن خود کردند.[۵۸] ۴۶ گل از ۷۳ گل اورتون در این فصل، ثمرهٔ همکاری چشمگیر روی ورنون و الکس یانگ در خط حمله بود[۱۶] (آخرین باری که دو بازیکن اورتون هر کدام بیش از ۲۰ گل در یک فصل به ثمر رساندند). برای دیگر بازیکنان برجستهٔ این دوره از تاریخ اورتون می‌توان از بیلی بینگهام، جیمی گابریل، درک تمپل، بابی کالینز و برایان لبون یاد کرد.

در سال ۱۹۶۶؛ همان سالی که انگلیس قهرمان جام جهانی شد، اورتون جام حذفی را در یک بازی کلاسیک به خانه برد؛ تا دقیقه ۵۷ و با دو گل، جام در دستان شفیلدونزدی بود اما اورتون با سه گل، قهرمانی را با نتیجه ۳–۲ به نام خود نوشت.[۵۹] در سال ۱۹۶۸، اورتون دوباره به فینال رسید، اما نتوانست در ومبلی بر وست‌برومویچ آلبیون غلبه کند.[۶۰] سال بعد اورتون تا نیمه‌نهایی بالا رفت و در ویلا پارک ۱–۰ به منچسترسیتی باخت.[۶۱]

تثلیث مقدسویرایش

 
تندیس کالین هاروی، از اضلاع «مثلث مقدسِ» اورتون در دهه هفتاد

یک سال بعد و در فصل ۷۰–۱۹۶۹، اورتون با ۶۶ امتیاز و در فاصله ۹ امتیازی با لیدزیونایتد برای هفتمین بار قهرمان لیگ شد.[۶۲] گلزنی‌های جو رویل از عوامل تأثیرگذار در این قهرمانی بود که خود او بعداً باشگاه را در راه قهرمانی جام حذفی ۱۹۹۵ هدایت کرد. این تیم به سبکی که عملاً نوعی از توتال فوتبال بود بازی می‌کرد که توسط «مثلث مقدسِ» هاوارد کندال، آلن بال و کالین هاروی در خط میانی رهبری می‌شد. همراه با لابون در خط دفاعی و کاپیتان باشگاه، رویل در خط حمله، بسیاری از هواداران این تیم را بهترین تیم باشگاه می‌دانند.

به نظر می‌رسید تیم هری کتریک در فصل ۷۰–۱۹۶۹، آماده بود تا سال‌ها در لیگ بزرگی کند، اما به سرعت افول کرد. در فصل ۷۱–۱۹۷۰، اورتون نتوانست دورهٔ اوج خود را حفظ کند[۶۳] اما در جبههٔ دو جام پیشرفت کرد. در دومین حضورش در جام باشگاه‌های اروپا، اورتون به یک‌چهارم نهایی رسید اما به دست تیم یونانی پاناتینایکوس و با قانون گل‌های خارج از خانه حذف شد.[۶۴] آخر هفته قبل، اورتون در نیمه‌نهایی جام حذفی ۷۱–۱۹۷۰ به مصاف رقیبش لیورپول رفت و ۲–۱ شکست خورد.[۶۵]

اورتون در سال ۱۹۷۱ چهاردهم شد[۶۳] و در سه فصل بعد، رده‌های پانزدهم،[۶۶] هفدهم[۶۷] و هفتم[۶۸][۶۹] جدول نصیبش شد. گفته می‌شود استرس حاصل از عملکرد ضعیف تیم، سلامتی هری کاتریک را به خطر انداخته و عاملی برای استعفایش در سال ۱۹۷۴ بود.[۷۰]

بیلی بینگهام و گوردون لی (۱۹۸۱–۱۹۷۴)ویرایش

اورتون در فصل ۷۵–۱۹۷۴، تحت هدایت بیلی بینگهام در مسیر کسب قهرمانی مجدد بود به‌طوری بعضی از دلال‌های شرط‌بندی حتی در عید پاک شرط‌بندی را متوقف کرده بودند، اما چند باخت ناباورانه مقابل حریفان خرده‌پا به امیدشان پایان داد و نهایتاً چهارم شدند.[۷۱][۷۲] با عملکرد ضعیف تیم و کسب رده‌های یازدهم[۷۳] و نهم[۷۴] در دو فصل آینده، بینگهام در سال ۱۹۷۷ تیم را ترک کرد.[۷۵]

اورتون در دوران بین دو مربی به اولین فینال جام اتحادیه رسید و استون‌ویلا را حریف خود دید و در نیمه‌نهایی جام حذفی مقابل لیورپول قرار گرفت. فینال جام اتحادیه در ومبلی، به تساوی رسید و در بازی تکراری به میزبانی ورزشگاه هیلزبورو تساوی تکرار شد. سومین بازی در اولدترافورد در وقت‌های معمول ۲–۲ شد و با گل استون‌ویلا در اواخر وقت اضافهٔ دوم، جام را باختند.[۷۶] نیمه‌نهایی جام حذفی با تساوی ۲–۲ به پایان رسید اما این بازی با گل برایان همیلتون که مردود اعلام شد برای همیشه در خاطره ماند.[۷۷] اورتون با شکست ۳–۰ در بازی تکراری فرصت قهرمانی را در جام حذفی نیز از دست داد.[۷۸]

با هدایت گوردون لی، اورتون در فصل ۷۸–۱۹۷۷ سوم شد[۷۹] و باب لَچفورد با ۳۰ گل در صدر جدول گلزنان دسته اول قرار گرفت.[۸۰] فصل بعد در ظاهر یک مدعی جدی قهرمانی رقابت کردند اما درآخر چهارم شدند.[۸۱] موفقیت‌های لیورپول، انتظارات هواداران را بالا برده بود و از سوی دیگر، رتبه نوزدهم در فصل ۸۰–۱۹۷۹[۸۲] و پانزدهم در فصل بعد از آن،[۸۳] اورتون را تا یک قدمی سقوط رسانده‌بود. باشگاه تصمیم به اخراج لی گرفت[۸۴] و هاوارد کندال را جایگزینش کرد.[۸۵] اورتون در سال ۱۹۸۰ بار دیگر به نیمه‌نهایی جام حذفی رسید اما پس از تساوی مقابل وستهامِ دسته دومی در بازی اول، بازی تکراری را ۲–۱ واگذار کرد.[۸۶]

دوران هاوارد کندال (۱۹۸۷–۱۹۸۱)ویرایش

 
تندیس هاوارد کندال، یکی از سه ضلع مثلث مقدس اورتون در دهه هفتاد

هاوارد کندال، بازیکن سابق اورتون، برای فصل ۸۲–۱۹۸۱ در جایگاه سرمربی به باشگاهش بازگشت. او با بلکبرن روورز از دسته سوم صعود کرد و در فاصله‌ای کوتاه با دومین صعود متوالی، آنها را به دسته اول آورد.[۸۷] دوران هدایت کندال با پیروزی ۳–۱ مقابل بیرمنگام‌سیتی در روز آغازین فصل،[۸۸] امیدوارکننده شروع شد و در دسته اول هشتم شدند.[۸۹][۹۰] پیشرفت ثابت آنها در فصل ۸۳–۱۹۸۲ ادامه یافت و با یک رتبه بالاتر، رده هفتم را کسب کردند[۹۱] و تنها یک قدم از کسب سهمیه جام یوفا جا ماندند.[۹۲] تنها شکست واقعی‌شان در آن فصل، شکست خانگی ۵–۰ مقابل لیورپول در ۶ نوامبر ۱۹۸۲ بود.[۹۳][۹۴]

در طول سه فصل اول پس از انتصابش به عنوان سرمربی اورتون، کندال بازیکنان جوان‌تری چون نویل سَوتال، گری استیونز، درک مونت‌فیلد، پیتر رید، کوین شیدی و ترور استیون را به خدمت گرفت و مهره‌هایی چون کوین رتکلیف و گرائم شارپ را از پیش در دست داشت.[۹۵] بازیکنان دیگری نیز اضافه شدند، اما مهم‌ترین خرید باشگاه در اواخر سال ۱۹۸۳، اندی گری بود.[۹۶] از اوایل دهه ۱۹۷۰، اورتون به شدت تحت‌الشعاع موفقیت‌های لیورپول قرار گرفته بود و امیدوار بود با کسب موفقیتی از سایه همشهری‌شان درآید.

فصل ۸۴–۱۹۸۳، فصل دست و پا زدن در نیمه پایین جدول بود. هواداران پیوسته خواستار اخراج کندال بودند اما در هفته‌های پایانی، تیم فرم خوبش را بازیافت و تا رده هفتم بالا رفت.[۹۷] اورتون اما در دو جام پیش رفت. آبی‌ها به دومین فینالشان در جام اتحادیه رسیدند و در ومبلی مقابل لیورپول به تساوی بدون گل رسیدند، اما در نهایت بازی تکراری را از دست دادند.[۹۸][۹۹] با این حال، پیروزی ۲–۰ مقابل واتفورد در فینال جام حذفی، به قحطی ۱۴ ساله جام پایان داد.[۱۰۰][۱۰۱] این چهارمین قهرمانی اورتون در جام حذفی بود.[۱۰۲]

۸۵–۱۹۸۴ویرایش

۸۵–۱۹۸۴، از بهترین فصل‌های اورتون شد.[۱۰۳][۱۰۴] با وجود شروعی نه چندان متقاعدکننده، این تیم جوان اورتون شروع به شکوفایی کرد و هشتمین قهرمانی خود در لیگ را چهار بازی مانده به پایان فصل به دست آورد.[۱۰۵] در کنار آن، اورتون در دو جام پیش می‌رفت. در بازی رفت از مرحلهٔ نیمه‌نهایی جام در جام اروپا، بایرن‌مونیخ را در خانه‌اش با تساوی بدون گل متوقف کرد[۱۰۶] و در گودیسون پارک، این غول آلمانی را با نتیجه ۳–۱ زمین زد[۱۰۶] تا دروازه ورود به اولین فینال اروپایی‌شان باز شود. این مسابقه به عنوان یکی از خاطره‌انگیزترین‌ها در تاریخ باشگاه شناخته می‌شود.[۱۰۷][۱۰۸] راپیدوین نیز در فینال، شکست ۳–۱ را پذیرفت تا اورتون اولین جام اروپایی تاریخش را بالای سر ببرد.[۱۰۹][۱۱۰][۱۱۱]

در جام حذفی، اورتون به دومین فینال متوالی رسید. آنها که جام لیگ و سه روز قبل از فینال حذفی، جام در جام اروپا را به خانه بردند، در پی تاریخ‌سازی و کسب سه‌گانه بودند اما اورتون خسته، فینالِ ومبلی را با یک گل به منچستریونایتد واگذار کرد.[۱۱۲]در صورت قهرمانی، اورتون به عنوان دومین تیم انگلیسی که سه جام بزرگ را در یک فصل کسب می‌کرد به لیورپول می‌پیوست.[۱۱۳]

رقابت‌های جام در جام ۸۵–۱۹۸۴ بدون حاشیه نبود. در بازی با فورتینا سیتارت هلند، یکی از هواداران اورتون وارد زمین بازی شد و هنگامی که از حصارها بالا رفت تا به جایگاه برگردد، دستگیر شد. این نمونه‌ای از هجوم هواداران انگلیسی به زمین، چه در بازی‌های داخلی و چه در بازی‌های خارج از کشورشان در آن دوره بود. فاجعه استادیوم هیسل در همان سال، منجر به محرومیت باشگاه‌های انگلیسی از مسابقات اروپایی توسط یوفا شد.[۱۱۴]

در انتهای سال ۱۹۸۵، لینه‌کر، مهاجم ۲۴ سالهٔ لسترسیتی جذب شد.[۱۱۵] با آمدن لینه‌کر، اندی گری محبوب، در یک جدایی بحث‌برانگیز به استون‌ویلا بازگشت.[۹۶]

دوگانهٔ نایب‌قهرمانیویرایش

فصل ۸۶–۱۹۸۵، حتی بدون رقابتی اروپایی، فصلی هیجان‌انگیز برای اورتون بود. در پایان سپتامبر، به نظر می‌رسید که منچستریونایتد پس از پیروزی در ده بازی اولش، مدعی اول قهرمانی در لیگ دسته اول باشد و اورتون با ۱۳ امتیاز اختلاف نسبت به آنها، پایین‌تر از لیورپول، چلسی و نیوکاسل در رده پنجم قرار داشت.[۱۱۶] با این حال، فرم عالی یونایتد به تدریج از بین رفت و اورتون در ۱ فوریه ۱۹۸۶ به لطف پیروزی ۱–۰ در خانه تاتنهام، صدرنشین لیگ شد.[۱۱۷][۱۱۸] اورتون در ادامهٔ فصل برای حفظ صدرنشینی‌اش جنگید، اگرچه لیورپول و وستهامِ شگفتی‌ساز همچنان در تعقیبشان بودند. با این حال، ناکامی در پیروزی برابر ناتینگهام فارست و به دنبال آن شکست ناباورانهٔ ۱–۰ مقابل آکسفوردیونایتدِ تازه‌وارد در ۳۰ آوریل، سبب شد تا تنها سه بازی مانده به پایان فصل، اورتون صدر را به لیورپول ببازد. جدال برای قهرمانی در ۳ می ۱۹۸۶ به پایان رسید و لیورپول با پیروزی در آخرین بازی فصل، بی‌نیاز از نتیجهٔ بازی اورتون، عنوان قهرمانی را به دست آورد.[۱۱۹] با پیروزی ۶–۱ اورتون مقابل ساوتهمپتون در گودیسون پارک[۱۱۷] و شکست ۳–۱ وستهامِ مدعی در آخرین روز از فصل، نایب‌قهرمانی به نام آبی‌ها نوشته شد.[۱۲۰] در ۱۰ می ۱۹۸۶ و در اولین فینال تمام مِرزی‌سایدی از جام حذفی، اورتون به مصاف لیورپول رفت.[۱۲۱] با گل گری لینه‌کر که چهلمین گلش در آن فصل بود، جام تا پایان نیمه نخست در دستان آبی‌های مرزی‌ساید بود، اما دو گل از ایان راش و تک گل کریگ جانستون برای قرمزها، سبب شد تا فصل برای اورتون با دست خالی و برای لیورپول با قهرمانی دوگانه تمام شود.[۱۲۱]

اگر در پایان آن فصل، یوفا محرومیت تیم‌های انگلیسی را از رقابت‌های اروپایی لغو می‌کرد،[یادداشت ۱] اورتون به رقابت‌های جام در جام اروپا راه می‌یافت. اما یوفا این محرومیت را حداقل برای یک فصل دیگر ادامه داد تا برای دومین فصل متوالی، مسیر رقابت‌های اروپایی برای باشگاه‌های انگلیسی بسته شود.

در انتهای فصل، اورتون، گلزن برترش، گری لینه‌کر را به بارسلونای اسپانیا فروخت،[۱۲۲] و دیو واتسونِ مدافع را از نوریچ‌سیتی آورد[۱۲۳] و آدریان هیث از خط میانی به گرائم شارپ در خط حمله ملحق شد.[۱۲۴]

قهرمانی لیگویرایش

جدالِ قهرمانیِ فصل ۸۷–۱۹۸۶ با مدعیانی آشنا آغاز شد؛ اورتون در کنار لیورپول. اگرچه، این بار تیم‌های دیگری از جمله نوریچ‌سیتی و کاونتری‌سیتی نیز در عرصهٔ رقابت مدعیان بودند.[۱۲۵] تا کریسمس، اورتون یک پله پایین‌تر از لیورپول، چهارمین تیم جدول بود و تا ناتینگهام فارستِ رده دومی یک امتیاز فاصله داشت و آرسنال احیاء شده با شش امتیاز اختلاف نسبت به آنها، صدرنشین لیگ بود،[۱۲۶] اما با پیروزی ۳–۱ مقابل کاونتری سیتی در ۷ فوریه ۱۹۸۷، صدر را از آرسنال گرفتند[۱۲۷] و در ۴ مه ۱۹۸۷ با پیروزی ۱–۰ در خانهٔ نوریچ سیتی، قهرمانی‌شان را تثبیت کردند.[۱۲۸][۱۲۹] محرومیت از رقابت‌های اروپایی برای باشگاه‌های انگلیسی، یک فصل دیگر تمدید شد و اورتون با وجود کسب سهمیه، جام باشگاه‌های اروپا در فصل ۸۸–۱۹۸۷ را از دست داد.

در انتهای فصل، هاوارد کندال روانهٔ اسپانیا شد تا مربی اتلتیک بیلبائو شود[۱۳۰] و دستیار سابقش کالین هاروی به عنوان سرمربی، جایگزینش شد.[۱۳۱]

کالین هاروی (۱۹۹۰–۱۹۸۷)ویرایش

 
ترسیم آماری از پیشرفت اورتون در فوتبال انگلستان از فصل ۸۹–۱۸۸۸ تاکنون.

در اولین فصلِ مربیگری کالین هاروی، سهم اورتون از جدول، مقام چهارم شد.[۱۳۲] در انتهای فصل ۸۸–۱۹۸۷، اورتون یکی از اولین خریدهای ۲ میلیون پوندی را در فوتبال انگلیس با خرید تونی کوتی، مهاجم ۲۳ سالهٔ وستهام‌یونایتد ثبت کرد.[۱۳۳] بعلاوه، در همان تابستانِ نقل و انتقالات، هاروی، استوارت مک‌کالِ هافبک را از برادفورد سیتی به خدمت گرفت.[۱۳۴]

علیرغم اینکه کوتی در اولین بازی خود برابر نیوکاسل هت‌تریک کرد و همچنان از بهترین مهاجمانی است که پیراهن اورتون را به تن کرده، فصل ۸۹–۱۹۸۸ برای اورتون با رده هشتم پایان یافت.[۱۳۵] در این فصل، اورتون برای شرکت در دو فینال به ومبلی بازگشت. در آوریل، فینال جام فول ممبرز را با شکست ۴–۳ به ناتینگهام فارست واگذار کرد[۱۳۶] و در فینالِ حذفیِ ماهِ مه که تحت‌الشعاع فاجعهٔ هیلزبورو در نیمه‌نهایی قرار داشت، پس از تساوی ۱–۱ در وقت‌های معمول و شکست ۲–۱ در وقت اضافه، جام را با نتیجه ۳–۲ به لیورپول باخت.[۱۳۷]

آن فصلِ ناامیدکننده و گسترش دوباره شکاف بین اورتون و رقیب دیرینه‌شان در آن سوی پارک استنلی، سبب شد تا هاروی در بازار نقل و انتقالات تابستان دست به کار شود. او نورمن وایت‌ساید را از منچستریونایتد[۱۳۸] و مایک نیول را از لسترسیتی به تیمش اضافه کرد[۱۳۹] و ترور استیون را به رنجرز فروخت.[۱۴۰]

فصل ۹۰–۱۹۸۹ شروع خوبی برای اورتون داشت و حتی در اواخر پاییز به مدت دو هفته، لیگ را رهبری کرد. در این فصل انگیزه‌های بیشتری برای کسب عنوان قهرمانی وجود داشت، زیرا یوفا قول داده بود محرومیت باشگاه‌های انگلیسی را از رقابت‌های اروپایی برای فصل بعد لغو کند، مشروط بر اینکه هواداران انگلیس در جام جهانی رفتار خوبی داشته باشند.[۱۴۱] با این حال، اورتون هرگز برتری‌اش در اوایل نوامبر را بازنیافت و در جدول پایانی، رتبه ششم را گرفت.[۱۴۲]

در ۳۱ اکتبر ۱۹۹۰، اورتون در رتبه هجدهم از جدول ۲۰ تیمی دسته اول دیده شد. از آنجا که تعیین شده‌بود تا دستهٔ اول برای فصل ۹۲–۱۹۹۱ به ۲۲ تیم افزایش پیدا کند، برخلاف فصل‌های گذشته تنها دو باشگاه انتهایی در این فصل سقوط می‌کردند.[۱۴۳] با این حال، این بدترین شروعِ فصل برای اورتون بود و کالین هاروی، تاوان این ناکامی را با اخراجش پرداخت.[۱۴۴]

بازگشت هاوارد کندال (۱۹۹۳–۱۹۹۰)ویرایش

 
رتبه‌های نهایی اورتون در دسته برتر در فاصله سال‌های ۱۹۵۵ تا ۲۰۱۱

کالین هاروی، از کار برکنار[۱۳۱] و اورتون در چند ماه اول از فصل ۹۱–۱۹۹۰ با چالشی جدی مواجه شد. باشگاه به دنبال بازگرداندن هاوارد کندال بود تا برای دومین بار، سرمربی تیم باشد. در ماه نوامبر کندال منچسترسیتی را ترک کرد و به همراه هاروی در جایگاه دستیارش، به اورتون بازگشت. اورتون برای فینال فول ممبرز، بار دیگر به ومبلی بازگشت و به نظر می‌رسید تیم راه خود را پیدا کرده باشد، اما بعد از تساوی در وقت‌های معمول، وقت‌های اضافه را با سه گل واگذار کردند و جام را به کریستال پالاس باختند.[۱۴۵][۱۴۶] اگرچه دست هدایت‌گرِ کندال، اورتون را از منطقه سقوطِ دستهٔ اول بیرون کشید و تا ردهٔ نهم بالا برد.[۱۴۷]

در انتهای فصل، قهرمانِ اورتون، گرایم شارپ از تیم جدا شد،[۱۴۸][۱۴۹] اما جای خالی او با خریدهایی چون پیتر بردزلی از لیورپول[۱۵۰] و مو جانستون از رنجرز، پر شد.[۱۵۱]

علیرغم این تغییرات، روند نزولِ اورتون در فصل ۹۲–۱۹۹۱ ادامه داشت و رده دوازدهم؛ پایین‌ترین رتبه آنها در یک دههٔ گذشته، نصیبشان بود.[۱۵۲] فصل ۹۳–۱۹۹۲، آغاز لیگ برتر بود که به عنوان بالاترین سطح از فوتبال انگلیس از دستهٔ اول لیگ فوتبال جدا شد.[۱۵۳] اورتون اولین فصل از لیگ برتر را در جایگاه سیزدهم به پایان رساند تا فشارها بر هاوارد کندال بیشتر شود.[۱۵۴]

هفته‌های ابتدایی از فصل ۹۴–۱۹۹۳، نقطه تحول هاوارد کندال در دومین دورهٔ مربیگری او برای اورتون بود، چرا که با پیروزی در سه بازی اول، خود را در صدر لیگ برتر دیدند.[۱۵۵][۱۵۶][۱۵۷][۱۵۸] با این حال، در طی چند هفته، تیم فرم خوبش را از دست داد و تا میانه جدول سقوط کرد.[۱۵۸] کندال در اوایل دسامبر از اورتون کنار رفت، اما روند ناامیدکنندهٔ تیم، تحت هدایتِ موقتِ جیمی گابریل[۱۵۹] دوام داشت تا آنجا که در اواسط ژانویه، وارد عرصهٔ نبرد برای بقا شدند.[۱۵۸]

فرار بزرگ با مایک واکر (۱۹۹۴)ویرایش

در ژانویه ۱۹۹۴، اورتون با جذب مایک واکر، جانشین هاوارد کندال را پیدا کرد. او به همراه نوریچ سیتی در فصل گذشته از لیگ برتر به مقام سوم رسیده بود و در جام یوفا ۹۴–۱۹۹۳، بایرن مونیخ بزرگ را در دور دوم حذف کرد. بعدها به دلیل «تشویق غیرمستقیم» واکر به ترک نوریچ، لیگ برتر اورتون را ۷۵٬۰۰۰ پوند جریمه کرد.[۱۶۰] واکر اکنون با چالشی بزرگ روبرو بود؛ اورتون لیگ برتری را که ۴۰ فصل متوالی در آن عضویت داشته و تنها هفت سال قبل قهرمان آن شده‌بود از سقوط نجات دهد. نتایج، زیر نظر سرمربی جدید در ابتدا خوب بود، اما تیم در ماه مارس بار دیگر دچار لغزش شد و روند وحشتناک دیگری را تجربه کرد. در کنار اینها، نتایج عجیب و غریب در روز ماقبل آخر فصل، اورتون را به قعر جدول رده‌بندی فرستاد. سقوط حتمی بود مگر آنکه نه تنها در آخرین بازی‌شان پیروز می‌شدند، بلکه نتایج دیگر بازی‌ها نیز وفق مراد آنها می‌شد.

اورتون برای بقا در لیگ برتر در آخرین روز فصل، باید ویمبلدون را در خانه شکست می‌داد. ویمبلدون با دو گل پیش افتاد، اما اورتون به لطف پنالتی نیمه اول گراهام استوارت، گل بری هورنای در نیمهٔ دوم و گل پیروزی‌بخشِ دیرهنگام از استوارت موفق شد نتیجه را ۳–۲ به سود خود تغییر دهد و شفیلد یونایتد و اولدهام اتلتیک را به همراه سویندون تاونِ از پیش سقوط‌کرده به دستهٔ اول بفرستد.[۱۶۱] اورتون شروع ضعیفی در فصل ۹۵–۱۹۹۴ داشت. پس از ۱۴ بازی به انتهای جدول لیگ رسیدند و تا سیزدهمین بازی خود، تنها یک پیروزی کسب کرده بودند. در پی این نتایج، واکر در نوامبر ۱۹۹۴ اخراج شد.[۱۶۰]

سگ‌های جنگِ جو رویل (۱۹۹۷–۱۹۹۴)ویرایش

 
دانکن فرگوسن در ۱۹۹۴

چند روز پس از اخراج واکر، بازیکن سابق اورتون، جو رویل پس از ۱۲ سال هدایت اولدهام اتلتیک در قامت سرمربی به باشگاه سابقش بازگشت.[۱۶۲][۱۶۳][۱۶۴] اولویت اصلی او، نجات اورتون از سقوط بود و در چند ماه اولِ حضورش، تغییراتی در تیم ایجاد کرد و در یک نمونه، انتقالِ قرضیِ دانکن فرگوسنِ مهاجم را با مبلغ رکوردشکنِ ۴ میلیون پوند، دائمی کرد.[۱۶۵][۱۶۶] اورتون بقای خود در لیگ برتر را با پیروزی ۱–۰ مقابل ایپسویچ تاونِ از پیش سقوط‌کرده، در هفته سی و هفتم تضمین کرد.[۱۶۷][۱۶۸]

اما بزرگترین موفقیت فصل اورتون در ۲۰ مه ۱۹۹۵ به دست آمد؛ زمانی که با تَک‌گل پُل رایداَوت، منچستریونایتد را مغلوب و جام حذفی را تصاحب کردند.[۱۶۹] تیم بی‌ادعای اورتون که «سگ‌های جنگ» لقب گرفت، مدافع عنوان قهرمانی را در فینال شکست داد و درخشش نویل ساوتال، دروازه‌بان اورتون، نقش مهمی در اولین قهرمانی بزرگ آنها پس از هشت سال داشت.[۱۶۹]

 
کانچلسیس در سال ۲۰۰۱؛ او در پنج سال آخر دوران حرفه‌ای خود برای هفت باشگاه بازی کرد.

رویل، اورتون را برای فصل ۹۶–۱۹۹۵ تقویت کرد و با رکورد باشگاهی ۵ میلیون پوند، آندری کانچلسکیس، وینگر اوکراینی منچستریونایتد را به تیم آورد.[۱۷۰][۱۷۱][۱۷۲][۱۷۳]او مصمم بود تا افتخار قهرمانی در جام حذفی با عملکردی شایسته در جام برندگان جام اروپا همراه شود، اگرچه حضورشان در این رقابت‌ها، دوام کوتاهی داشت و در دور دوم حذف شدند.[۱۷۴] اورتون در لیگ به خوبی پیش رفت و حتی فرصت داشت تا سهمیهٔ جام یوفا را کسب کند، اما پیروزی آرسنال در آخرین روز از فصل، این شانس را از آنها گرفت و کارشان با کسب رتبه ششم پایان یافت. برای کانچلسکیس، فصل به خوبی گذشت و با ثبتِ ۱۶ گل، همچنان بهترین وینگر راست در لیگ برتر نامیده می‌شد،[۱۷۵] اگرچه، او در نیم‌فصل ۱۹۹۷، اورتون را به مقصد فیورنتینای ایتالیا ترک کرد.[۱۷۶] بدون کانچلسکیس، اورتون به آرامی از هم پاشید. سایهٔ سنگین سقوط و اختلاف نظر در نقل و انتقالات، سبب شد تا رویل در ۲۷ مارس ۱۹۹۷ از سمتش کنار برود.[۱۷۷] دیو واتسون، مدافع و کاپیتان کهنه‌کار اورتون تا پایان فصل، تیم را سرپرستی کرد و ضامن بقای اورتون شد، اما او به دنبال حضور دائم در این شغل نبود[۱۷۸] و اکنون مأموریت اورتون، یافتن یک سرمربی جدید بود.

هاوارد کندال: عصر سوم (۱۹۹۸–۱۹۹۷)ویرایش

با پایان فصل ۹۷–۱۹۹۶، پس از رد درخواست مربیگری باشگاه از سوی بابی رابسون[۱۷۹] و اندی گری،[۱۸۰] اورتون برای سومین بار به هاوارد کندال روی آورد.[۱۸۱] کندال که سرمربی وقت شفیلد یونایتد بود،[۱۸۲] بازگشت و با شروع فصل جدید، هیایوی بسیاری شد که آیا کندال هنوز هم می‌تواند جادوی قدیمی‌اش را نشان دهد و اورتون را به جمع تیم‌های برتر انگلیس بازگرداند. فصل ۹۸–۱۹۹۷، اما فصلی دشوار بود. همانند سال ۱۹۹۴، بقای اورتون تا آخرین بازی فصل تضمین نشد و تنها با تفاضل گل بهتر نسبت به بولتون واندررز در لیگ ماند.[۱۸۳] خارج از زمین، باشگاه در این زمان، درگیر بحران مالی بزرگی بود که تا سال ۱۹۹۹ حل نشد.[۱۸۴]

سومین دوره از مربیگری کندال در ژوئن ۱۹۹۸ با اخراجش به پایان رسید.[۱۸۵] اینچنین به نظر می‌رسید که پیتر جانسون، رئیس باشگاه به دنبال برایان کید، دستیار سرمربی منچستریونایتد است تا خلاء کندال را پر کند، اما سرآخر، کار هدایت اورتون به والتر اسمیت واگذار شد.[۱۸۶]

والتر اسمیت (۲۰۰۲–۱۹۹۸)ویرایش

 
آبی‌ها در اولدترافورد، ۲۰۰۰

در تابستان ۱۹۹۸، والتر اسمیت، سرمربی موفق رنجرز جای کندال را گرفت.[۱۸۷] با خریدهای برجسته در فصل نقل و انتقالات، انتظار می‌رفت اتفاقات بزرگی رخ دهد، اما فصل اول مربیگری اسمیت، نبرد دیگری برای بقا بود و تنها به لطف چهار پیروزی در شش بازی آخرشان از سقوط گریختند و سرآخر در جایگاه چهاردهم ایستادند.[۱۸۸] در طول فصل ۹۹–۱۹۹۸، دانکن فرگوسن، بدون اطلاع اسمیت به نیوکاسل فروخته شد. شیوه فروش او، خشم طرفداران را در پی داشت و منجر به کناره‌گیری پیتر جانسون از ریاست باشگاه شد.[۱۸۹] بیل کن‌رایت، تهیه‌کنندهٔ تئاتر، کنترل باشگاه را در دست گرفت و فیلیپ کارتر را رئیس هیئت‌مدیرهٔ باشگاهش کرد.[۱۹۰] محدودیت‌های مالی باشگاه که در سال‌های گذشته نیز منجر به افت باشگاه شده‌بود، شانس موفقیت اسمیت را کاهش داد. ۲۰۰۰–۱۹۹۹، فصل بهتری بود و در بیشتر فصل، شانس راهیابی به جام یوفا را داشتند، اما برخلاف سال قبل، اورتون در ماه‌های پایانی رقابت‌ها از هم پاشید و تنها دو پیروزی از دوازده بازی آخرش به دست آورد و با یک رتبه بالاتر از سال قبل، سیزدهم شدند.[۱۹۱] فصل ۰۱–۲۰۰۰، گام بزرگی به عقب بود و مصدومیت طولانی مدت چندین بازیکن کلیدی مزید بر علت شد تا اورتون بار دیگر در ورطه سقوط قرار گیرد.[۱۹۲]

در مارس ۲۰۰۰، ارائه‌دهنده تلویزیون کابلی آمریکایی ان‌تی‌ال[ث] به این باشگاه نزدیک شد تا ۹٫۹ درصد از سهام باشگاه را خریداری کند. اورتون انتظار داشت تا قبل از شروع فصل ۰۱–۲۰۰۰، قرارداد توافقشان را اعلام کند، اما در اکتبر ۲۰۰۰ هرگونه احتمالی برای توافق از بین رفت و اورتون با مشکلات مالی روبرو شد.[۱۹۳] فروش بازیکنان تیم اصلی و بازیکنانی چون فرانسیس جفرز[۱۹۴] و مایکل بال[۱۹۵]؛ که از پرورش‌یافتگان آکادمی جوانان بودند، راه‌حل باشگاه برای متعادل کردن هزینه‌ها بود. پیش از این، هیئت مدیره ۱۸٫۴ میلیون پوند برای خرید بازیکنان جدید و بازگرداندن دانکن فرگوسن، بر اساس توافقی که وجود داشت، هزینه کرده‌بود.[۱۹۶]

به دنبال حذف از جام حذفی به دستِ میدلزبرو،[۱۹۷] بالاخره صبر هیئت‌مدیره با اسمیت تمام شد و در مارس ۲۰۰۲ برکنارش کردند.[۱۸۷] اورتون اما هنوز در سراشیبی سقوط قرار داشت.

دههٔ دیوید مویز (۲۰۱۳–۲۰۰۲)ویرایش

سال‌های ابتدایی (۲۰۰۴–۲۰۰۲)ویرایش

 
دیوید مویز در فاصله سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۳ هدایت اورتون را به عهده داشت.

در مارس ۲۰۰۲، هیئت مدیره باشگاه، هدایت تیم را به دیوید مویز، سرمربی جوان و آینده‌دار پرستون‌نورث‌اند واگذار کرد.[۱۹۸] او توانست باشگاه را در چند بازی آخر فصل به سمت خانه‌های امن جدول هدایت کند و در نهایت پانزدهم شدند.[۱۹۹] در اولین فصلِ حضور کامل مویز در جایگاه سرمربی، اورتون هفتمین تیم لیگ برتر شد[۲۰۰] و تا کسب جواز حضور در جام یوفا، تنها یک خانه جا ماند. فصل، تحت‌الشعاع ظهور مهاجمی جوان و باهوش به نام وین رونی قرار گرفت. او در هفته دهم و در ده دقیقه پایانی از بازی مقابل آرسنال به بازی آمد[۲۰۱] و با گلش تساوی ۱–۱ را به پیروزی ۲–۱ تبدیل و اولین شکست مدافعان عنوان قهرمانی را پس از یک سال به آنها تحمیل کرد.[۲۰۲] رونی به شهرتی ملی رسید و این گل، او را جوانترین گلزن لیگ انگلیس و جوانترین گلزن تاریخ اورتون کرد.[۲۰۳]

از زمان کسب مقام ششم در فصل ۹۶–۱۹۹۵،[۲۰۴] ۰۳–۲۰۰۲، بهترین فصل اورتون بود و برای مدتی، حتی شانس کسب سهمیهٔ لیگ قهرمانان اروپا را داشتند.[۲۰۵] در دور سوم از جام حذفی، تافی‌ها در خانه شروزبری تاون حذف شدند[۲۰۶] که به دستِ کوین رتکلیف، کاپیتان سابق اورتون هدایت می‌شد[۲۰۷] و تنها چهار ماه تا سقوط از دسته سوم لیگ فوتبال فاصله داشت.[۲۰۸] تیم فصل بعد، اما تیم دیگری بود و با کسب کمترین امتیاز در تاریخ باشگاه در جایگاه هفدهم قرار گرفت.[۲۰۹]

لیگ قهرمانان اروپا (۰۵–۲۰۰۴)ویرایش

 
وین رونی در اوت ۲۰۰۴ با مبلغ ۲۳ میلیون پوند، اورتون را به قصد منچستریونایتد ترک کرد.

وین رونی درخواست انتقال داد و در اوت ۲۰۰۴ با مبلغ ۲۳ میلیون پوند به منچستریونایتد فروخته شد که با پاداش برای رتبه‌های برتر لیگ، جام‌ها، بازی‌های ملی و ۲۵ درصد مازاد فروش، احتمال افزایش مبلغ قراردادش تا ۳۰ میلیون پوند وجود داشت.[۲۱۰][۲۱۱] علیرغم از دست دادن رونی، فصل ۰۵–۲۰۰۴ برای اورتون بالاتر از رقیب سنتی‌شان لیورپول و در جایگاه چهارم به پایان رسید[۲۱۲] که بالاترین رتبه آنها از سال ۱۹۸۸ بود و جوازی شد برای حضورشان در مرحله انتخابی لیگ قهرمانان اروپا. به لطف تاکتیک ۱–۵–۴ مویز و آمادگی هافبک دانمارکی تیم، توماس کراوسن که در اواسط فصل به رئال مادرید فروخته شد،[۲۱۳] اورتون بعد از سال‌ها بهترین فوتبال خود را بازی کرد.

حضور در نیمه دوم جدول (۰۶–۲۰۰۵)ویرایش

علیرغم نتایج رؤیایی در فصل قبل و راهیابی به لیگ قهرمانان، فصل ۰۶–۲۰۰۵، بد شروع شد[۲۱۴][۲۱۵][۲۱۶][۲۱۷] و با شکست مقابل ویارئال در مرحله انتخابی از لیگ قهرمانان به گروه‌بندی نرسیدند.[۲۱۸] از حواشی این بازی، رد بحث‌برانگیز گل مهم اورتون با سوت کولینای داور در بازی برگشت بود.[۲۱۹] اورتون به جام یوفا تنزل پیدا کرد اما در همان دور اول از مرحله انتخابی با شکست سنگین ۵–۱ در خانه دینامو بوکورشتِ رومانی، حذف شدند و از مرحله گروهی جا ماندند.[۲۲۰]

در اکتبر ۲۰۰۵، اورتون تا منطقه سقوط لیگ برتر رسید،[۲۲۱] اما در هفته دهم، روند ۹ پیروزی متوالی چلسی را با یک تساوی ۱–۱ متوقف کرد[۲۲۲] که جرقه‌ای برای احیای کوتاه مدتشان شد.[۲۲۳][۲۲۴] با این حال، دو شکست ۴–۰ مقابل تیم‌های نیمهٔ انتهایی جدول[۲۲۵][۲۲۶][۲۲۷] و شکست ۳–۱ در شهرآوردی یک‌طرفه مقابل لیورپول،[۲۲۸] روند بد دیگری را ایجاد کرد. پیروزی ۱–۰ مقابل ساندرلند در شب سال نو،[۲۲۹] شروعی برای ۵ برد متوالی در لیگ برتر و ۶ بازی بدون باخت از جمله پیروزی ۱–۰ مقابل آرسنال بود[۲۳۰] که بهترین روند نتیجه‌گیری باشگاه از زمان شروع لیگ برتر بود. تیم از منطقه سقوط دور شد و حضور در جمع تیم‌های نیمه بالایی در جدول نهایی یا حتی کسب سهمیه رقابت‌های اروپایی محتمل شد. اما تیم مثل همیشه ناهماهنگ بود و تساوی ناامیدکننده در روز آخر،[۲۳۱] نهایتاً جایگاه یازدهم را نصیبشان کرد.[۲۳۲] ناهماهنگی و ناتوانی در امر گلزنی، اورتون را در فصل ۰۶–۲۰۰۵ زمین زد و به امیدشان برای حضور در یک رقابت اروپایی پایان داد.

جام یوفا (۲۰۰۸–۲۰۰۶)ویرایش

اورتون فصل ۰۷–۲۰۰۶ را به خوبی آغاز کرد.[۲۳۳] پس از ۲۰ سال، در وایت هارت لین در یک بازی از لیگ به پیروزی رسیدند[۲۳۴] و به دنبال آن، ۳–۰ شهرآورد مرزیساید را فتح کردند.[۲۳۵] رکورد نقل و انتقالات باشگاه با جذب اندرو جانسون از کریستال پالاس شکسته شد.[۲۳۶] در پایان فصل، اورتون در رده ششم قرار گرفت[۲۳۷][۲۳۸] و برای جام یوفای سال بعد آماده شد. در تابستان ۲۰۰۷، باشگاه اعلام کرد تیم بسکتبال حرفه‌ای اورتون تایگرز را به عنوان بخشی از سه امتیاز توسعه خریداری کرده‌است و برای فصل ۰۸–۲۰۰۷، وارد لیگ بسکتبال بریتانیا شد.[۲۳۹]

در فصل ۰۸–۲۰۰۷ با خرید یاکوبو به مبلغ ۱۱٫۲۵ میلیون پوند از میدلزبرو، بار دیگر رکورد نقل و انتقالات اورتون شکسته‌شد.[۲۴۰] باشگاه به مرحله گروهی جام یوفا رسید و در تمام بازی‌هایش از جمله بازی مقابل زنیت سن‌پترزبورگ؛ قهرمان نهایی جام، پیروز شد.[۲۴۱][۲۴۲][۲۴۳][۲۴۴] در مرحله یک‌شانزدهم نهایی، بران نروژ را در مجموع دو بازی رفت و برگشت، ۸–۱ مغلوب خود کردند[۲۴۵] و در مرحله یک‌هشتم نهایی، اما به دست فیورنتینا و در ضربات پنالتی حذف شدند.[۲۴۶] در جام کارلینگ، اورتون برای اولین بار پس از ۲۰ سال به نیمه‌نهایی رسید و چلسی، سد راهشان برای رسیدن به فینال شد.[۲۴۷] اورتون بیشتر فصل را در جمع چهار تیم برتر لیگ سپری کرد، اما در نهایت، لیورپول از آنها پیشی گرفت و اورتون با ایستادن در خانه پنجم،[۲۴۸][۲۴۹] جواز حضور در جام یوفا را برای دومین فصل متوالی کسب کرد.

فینال جام حذفی (۰۹–۲۰۰۸)ویرایش

 
در سال ۲۰۰۸، مروان فلینی با عقد قراردادی به مبلغ ۱۵ میلیون پوند به اورتون پیوست و رکورد خرید بازیکن در باشگاه شکسته شد.

در تابستان ۲۰۰۸، اوضاع اورتون آشفته شد؛ در جلب موافقت دولت برای انتقال ورزشگاه پیشنهادی خود به کرکبی ناکام بودند،[۲۵۰] کیت واینس، مدیر اجرایی باشگاه از سمتش کناره‌گیری کرد[۲۵۱] و ظاهراً دیوید مویز تمایلی برای امضای قرارداد جدید نداشت.[۲۵۲] اینها همه، هواداران را در هاله‌ای از ناامیدی قرار داد. در آخرین هفتهٔ نقل و انتقالات، با جذب مروان فلینی به مبلغ ۱۵ میلیون پوند از استاندارد لیژ، رکورد خرید بازیکن در تاریخ باشگاه شکسته شد.[۲۵۳] اورتون برای رسیدن به مرحله گروهی جام یوفا، لیژ را در مرحله انتخابی رو به رویش داشت و خرید گران‌قیمتشان، فلینی، روی سکوها نشست چرا که حق بازی در برابر تیم سابق خود را نداشت.[۲۵۴] بازی رفت در خانه به تساوی رسید[۲۵۵][۲۵۶] و با شکست ۲–۱ در خانه حریف، حضور کوتاه مدتشان در جام یوفا پایان یافت.[۲۵۷][۲۵۸]

مویز در نهایت یک قرارداد جدید و پنج ساله با باشگاه امضا کرد و ورق برای اورتون برگشت.[۲۵۲] عملکرد قدرتمند آبی‌ها در ماه‌های نوامبر و دسامبر با ۸ برد و دو تساوی در ۱۲ بازی از لیگ،[۲۵۹][۲۶۰] اورتون را به رده‌های بالای جدول لیگ رساند و امیدها برای حضور در جمع ۶ تیم برتر افزایش یافت.[۲۶۱]

در اوایل فوریه، اورتون سه بار پیاپی به لیورپول رسید، یک بار در لیگ که به تساوی ۱–۱ در آنفیلد کشیده شد[۲۶۲] و دو بار در جام حذفی که پس از تساوی در بازی اصلی،[۲۶۳] اورتون بازی مجدد را در گودیسون پارک با پیروزی ۱–۰ به سود خود تغییر داد.[۲۶۴]

مصدومیت‌های یاکوبو، میکل آرتتا[۲۶۵] و فیل جگیلکا[۲۶۶] در روزهای انتهایی فصل، مانع از پیشرفت اورتون نشد و در پایان این تیم با تنها سه شکست در ۲۹ بازی، دوباره در رده پنجم لیگ قرار گرفت[۲۶۷] تا واجد شرایط حضور در فصل پیش روی لیگ اروپا باشد.[۲۶۸] در نیمه‌نهایی جام حذفی، اورتون با غلبه بر منچستریونایتد در ضربات پنالتی[۲۶۹] برای اولین بار پس از سال ۱۹۹۵ به فینال رسید.[۲۷۰] در فینال اما مغلوب چلسی شد و با نتیجه ۲–۱ جام را از دست داد.[۲۷۱][۲۷۲]

بدون سهمیه‌ای اروپایی (۲۰۱۱–۲۰۰۹)ویرایش

فصل ۱۰–۲۰۰۹ با شکست در دو بازی خانگی آغازین شروع شد؛ ابتدا شکست ۶–۱ مقابل آرسنال در هفته اول[۲۷۳] و شکست با یک گل مقابل برنلی در هفته سوم.[۲۷۴] پس از مدت‌ها گمانه‌زنی، جولین لسکاتِ مدافع به مبلغ ۲۲ میلیون پوند به منچسترسیتی فروخته شد.[۲۷۵][۲۷۶] اورتون به مرحله گروهی لیگ اروپا رسید، اما عملکرد ضعیفش در لیگ ادامه داشت. نتایج لیگ در دسامبر ۲۰۰۹ بهبود یافت و از گروهش در لیگ اروپا به عنوان تیم دوم صعود کرد،[۲۷۷] اما در همان اولین مرحله از دور حذفی، به دست اسپورتینگ کنار رفت.[۲۷۸][۲۷۹][۲۸۰] در پایان ماه مارس، با ۷ پیروزی متوالی خانگی، یک رکورد باشگاهی در لیگ برتر ثبت کردند که برد مقابل چلسی[۲۸۱] و منچستریونایتد[۲۸۲] از جمله آنها بود. اورتون فصل را در فاصله دو امتیازی از لیورپول و یک پله پایین‌تر از آنها در رده هشتم به پایان رساند و سهمیه فصل بعد لیگ اروپا را به رقیب دیرینه باخت.[۲۸۳][۲۸۴] در شش فصل گذشته، این دومین بار بود که تافی‌ها از رقابت‌های اروپایی جا ماندند.[۲۸۴]

فصل ۱۱–۲۰۱۰، برای آبی‌ها ضعیف آغاز شد. تا اکتبر در لیگ به پیروزی نرسیدند[۲۸۵] و توسط برنتفورد از جام اتحادیه حذف شدند.[۲۸۶][۲۸۷] تا پایان آن ماه شرایط به ثبات رسید و در رده هشتم جدول قرار گرفتند.[۲۸۸] فرم ناهماهنگ‌شان در لیگ تا سال جدید ادامه یافت، اما پیروزی در دور چهارم از جام حذفی مقابل چلسی، نقطه عطف فصل شد.[۲۸۹][۲۹۰] تنها سه شکست در ۱۸ بازی لیگ تضمین کرد که باشگاه، پایانِ فصلی قوی خواهد داشت و تا اواسط آوریل با دو امتیاز کمتر از لیورپول در رده هفتم لیگ قرار داشتند.[۲۹۱] در انتها، جایگاه اورتون با ۵۴ امتیاز در همان رده هفتم تثبیت شد که کمترین امتیازگیری آنها در پنج سال گذشته بود.[۲۹۲][۲۹۱]

بر فراز لیورپول (۲۰۱۳–۲۰۱۱)ویرایش

اورتون در فصل ۱۲–۲۰۱۱، به شیوه مرسوم شروع ضعیفی داشت و در ابتدای نوامبر در رده شانزدهم قرار گرفت.[۲۹۳] با این حال، آغاز سال جدید و جذب نیکیتسا یلاویچ از رنجرز،[۲۹۴] بهبود چشمگیری برای تیم بود. باشگاه روند موفقی را آغاز کرد و در ۱۷ بازی از لیگ و جام حذفی تنها دو شکست داشت که برد مقابل منچسترسیتی،[۲۹۵] چلسی[۲۹۶] و تاتنهام[۲۹۷] از جمله آنها بود. اورتون در نیمه‌نهایی جام حذفی خود را در مقابل لیورپول دید[۲۹۸] و در سوی دیگر، تاتنهام یا چلسی حریفشان در فینال ومبلی بود.[۲۹۸] اورتون با گل یلاویچ نیمه اول را پیروز به رختکن رفت، اما سوارز بازی را برای لیورپول به تساوی کشید و گل دیرهنگام و پیروزی‌بخشِ اندی کارول، جام حذفی را برای آبی‌ها پایان داد.[۲۹۹] با این حال، گل‌های یلاویچ (۹ گل در ۱۳ بازی از زمان انتقالش) و تنها ۴ شکست در ۲۴ بازی‌های اخیر لیگ، اورتون را به مقام هفتم رساند و برای اولین بار در ۸ فصل گذشته، بالاتر از لیورپول فصل را پایان دادند.[۳۰۰]

اورتون، فصل ۱۳–۲۰۱۲ را قوی آغاز کرد و تا اواسط نوامبر در ۱۱ بازی اول خود در لیگ، تنها یک شکست داشت.[۳۰۱][۳۰۲] با در نظر گرفتن بازی‌های فصل قبل تا ژانویه ۲۰۱۳، اورتون در ۲۹ بازی قبلش در لیگ، تنها ۳ شکست داشت.[۳۰۱][۳۰۲][۳۰۳] شهرآورد داغ مرزیساید در گودیسون‌پارک با تساوی ۲–۲ به پایان رسید؛ لیورپول با گل‌به‌خودی لیتون بینز پیش افتاد و با گل سوارز اختلاف را به دو رساند، اما اورتون در همان نیمه نخست بازی را به تساوی کشاند.[۳۰۴] با شروع سال جدید، اورتون موقعیت خود را به عنوان مدعی واقعی کسب سهمیه لیگ قهرمانان اروپا در رده پنجم تثبیت کرد و تنها سه بازی از ۲۴ بازی اول فصلش را باخت.[۳۰۳] با گذر از کریسمس، تیم فرمش را تا حدودی از دست داد و در فاصله ژانویه تا فوریه تنها یک پیروزی در شش بازی از لیگ ثبت کرد و فرصت کسب سهمیه لیگ قهرمانان به خطر افتاد.[۳۰۳] اورتون به یک‌چهارم نهایی جام حذفی رسید و به نظر می‌رسید برای رسیدن به سومین نیمه‌نهایی در پنج فصل گذشته، موقعیت خوبی داشته باشد، اما ویگان‌اتلتیک در خانه غافلگیرشان کرد.[۳۰۵] با این حال، فرم تیم در لیگ بهبود یافت و پس از برد خانگی مقابل منچسترسیتی؛ قهرمان نهایی،[۳۰۶] سه پیروزی به ثبت رساندند[۳۰۷][۳۰۸] و امید باشگاه برای صعود به رقابتی اروپایی حفظ شد.

با این حال، تاتنهام و آرسنال، فصل را با یک پایان‌بندی قدرتمند بستند و اورتون از رتبه‌های کسب سهمیه‌های اروپایی دور شد و به جایگاه ششم بسنده کرد.[۳۰۱][۳۰۲] تسلی خاطر هواداران این بود که برای دومین سال متوالی، فصل را بالاتر از لیورپول تمام کردند.[۳۰۱][۳۰۲]

یک هفته بعد از تساوی در شهرآورد مرزی‌ساید،[۳۰۹] دیوید مویز اعلام کرد که با پایان قراردادش، باشگاه را ترک می‌کند تا پس از بازنشستگی سر الکس فرگوسن، سرمربیگری منچستریونایتد را بر عهده بگیرد.[۳۱۰][۳۱۱]

میراث مویز هسته‌ای قوی از بازیکنانی بود که در چارچوب محدودیت‌های مالی اورتون، اندکی به برتری رسیدند. او هدایت تیمی را برعهده گرفت که تا چندین فصل قبل از ورودش با خطر سقوط به دسته پایین‌تر دست و پنجه نرم می‌کرد. اگرچه، ثباتی که او برای باشگاه به ارمغان آورد زیر سایه عدم موفقیتی واقعی قرار گرفت؛ با آماری ضعیف در بازی‌های خارج از خانه مقابل تیم‌های بزرگ، آماری نه چندان قوی در رقابت‌های اروپایی و بدون دستآوردی قابل قبول در طول یازده فصل.[۳۱۲]

روبرتو مارتینز (۲۰۱۶–۲۰۱۳)ویرایش

 
مارتینز، سرمربی اورتون، ۲۰۱۳

پس از چندین هفته جستجو، باشگاه به روبرتو مارتینز، سرمربی ویگان اتلتیک رسید و در ژوئن ۲۰۱۳ با قراردادی چهار ساله سرمربی اورتون شد.[۳۱۳]

مارتینز تا قبل از پایان پنجره نقل و انتقالات هفت خرید انجام داد که چهار بازیکن سابق ویگان را شامل می‌شد؛ آرونا کونه،[۳۱۴]خوئل روبلس،[۳۱۵] آنتولین آلکاراز[۳۱۶] و جیمز مک‌کارتی.[۳۱۷] در کنارش توانست با متقاعد کردن بارسلونا و چلسی، بازیکنان جوان و آینده‌دارشان، جرارد دلوفئو[۳۱۸] و روملو لوکاکو[۳۱۹] را قرضی و برای یک فصل به باشگاه بیاورد. چنین بود که مارتینز، کودتایی در تیم مویز به‌پا کرد.

اورتون فصل را به خوبی آغاز کرد و در ۱۸ بازی نخستش تنها یک شکست داشت.[۳۲۰] این کمترین شکست در هر چهار دسته برتر انگلیس بود و رکوردی شد که تنها به دست بایرن‌مونیخ و رم در لیگ‌های کشورشان بهتر شد.[۳۲۱][۳۲۲] در ۴ دسامبر ۲۰۱۳، اورتون، منچستریونایتد، مدافع عنوان قهرمانی را که اکنون هدایتش بر عهده دیوید مویز بود، با یک گل در اولدترافورد شکست داد[۳۲۳][۳۲۰][۳۲۴] و اولین بردشان در خانه منچستر پس از ۲۱ سال حاصل شد.[۳۲۵][۳۲۶][۳۲۷]

در کریسمس، آبی‌ها در رده پنجم لیگ قرار گرفتند و تنها دو امتیاز با صدر فاصله داشتند. تا حد زیادی پیش‌بینی‌ها درست بود و آن فصل، نزدیک‌ترین رقابت برای قهرمانی لیگ برتر در تاریخ شد.[۳۲۸]

اورتون تا مرحله یک‌چهارم نهایی از جام حذفی صعود کرد اما در خانه آرسنال شکست خورد.[۳۲۹] در مارس و آوریل هفت پیروزی متوالی داشتند[۳۲۰] و جایگاه پنجمشان در جدول تثبیت شد. امید می‌رفت تا در پایان فصل، جایگاهی را تصاحب کنند که سهمیه حضورشان در لیگ قهرمانان اروپا باشد، با این حال، باخت غافلگیرکننده در خانه مقابل کریستال پالاس، فرصت کسب سهمیه اروپایی را تهدید کرد.[۳۳۰] در بازی برگشت، منچستریونایتد را با نتیجه ۲–۰ شکست دادند[۳۳۱] که دو روز بعد، سبب اخراج دیوید مویز شد.[۳۳۲][۳۳۳]

با دو شکست متوالی مقابل ساوتهمپتون[۳۳۴] و منچسترسیتی؛ قهرمان نهایی،[۳۳۵] امیدها برای حضور در لیگ قهرمانان به پایان رسید، اما واجد شرایط شرکت در فصل بعد لیگ اروپا شدند. در انتها اورتون با فاصله هفت امتیازی نسبت به آرسنالِ رده چهارمی و با ۷۲ امتیاز در جایگاه پنجم قرار گرفت که بالاترین بازدهی آنها از آغاز لیگ برتر بود.[۳۲۳]

 
در آخرین روز از نقل و انتقالات تابستان ۲۰۱۳، لوکاکو به شکل قرضی جذب شد و برای فصل ۱۵–۲۰۱۴، این انتقال دائمی شد.

در ماه ژوئیه، انتقال قرضی روملو لوکاکو با مبلغ ۲۸ میلیون پوند، دائمی[۳۱۹] و رکورد خرید بازیکن برای اورتون شکسته‌شد.[۳۳۶] محمد بشیچ، هافبک بوسنیایی فرنتس‌واروشیِ مجارستان با ۴ میلیون پوند به تیم ملحق شد[۳۳۷] و در اقدامی عجیب، دیوید هنن، مهاجم زیر ۱۸ سال بلژیکی به صورت قرضی از المپیاکوس جذب شد.[۳۳۸][۳۳۹] همچنین، تا قبل از بسته شدن پنجره نقل و انتقالات، کریستین آتسو به شکل قرضی از چلسی[۳۴۰][۳۴۱] و ساموئل اتوئو با انتقالی آزاد خریداری شدند.[۳۴۲][۳۴۳][۳۴۴][۳۴۵][۳۴۶]

سال ۲۰۱۴، ضعیف شروع شد و اورتون از ۷ بازی اول خود در لیگ تنها یک برد کسب کرد و در این مدت ۱۶ گل خورده داشت.[۳۴۷][۳۴۸][۳۴۹] همچنان که فصل پیش می‌رفت، اورتون تا روز سال نو ۶ بازی متوالی را بدون برد پشت سر گذاشت و تا سقوط فاصله کمی داشت.[۳۴۹]

با این حال، در لیگ اروپا عملکردی قدرتمند داشتند و در پنج بازی از گروهشان، پیروز شدند.[۳۵۰][۳۵۱] دو پیروزی ۴–۱ در بازی رفت و ۲–۰ در بازی برگشت مقابل ولفسبورگ،[۳۵۲][۳۵۳] نایب‌قهرمان بوندس‌لیگا در آن فصل از جمله آنها بود.[۳۵۴] اورتون در مرحله یک‌شانزدهم نهایی، یانگ‌بویز سوئیس را با پنج گل لوکاکو در مجموع ۷–۲ شکست داد.[۳۵۵] در دور بعد، اورتون به مصاف دیناموکیف اکراین رفت و ۲–۱ در خانه به برتری رسید،[۳۵۶] اما در بازی برگشت در کیف، با شکست سنگین ۵–۲ پذیرایی شد.[۳۵۷] ۸ گل لوکاکو در ۹ بازی از لیگ اروپا، همچنان کفش طلای این رقابت‌ها را برایش به ارمغان داشت.[۳۵۸]

در لیگ، اما اورتون در ده بازی اخیرش، شش برد؛ از جمله پیروزی ۳–۰ مقابل منچستریونایتد در گودیسون پارک، کسب کرد[۳۵۹][۳۴۷] و در پایان با ۲۵ امتیاز کمتر از فصل قبل، در خانه یازدهم نشست.[۳۴۹][۳۴۸] در پنجره نقل و انتقالات زمستانی، اتوئو در انتقالی آزاد راهی سمپدوریا شد[۳۶۰][۳۶۱][۳۶۲] و انتقال قرضی آرون لنون از تاتنهام[۳۶۳] کمک بزرگی شد تا از منطقه خطر فاصله بگیرند و عملکرد ضعیفشان در لیگ پایان یابد. لوکاکو با ده گل، برترین گلزن فصل اورتون شد.[۱۶]

جام‌های داخلی ارمغانی برای اورتون نداشت. در دور سوم از جام حذفی و در ضربات پنالتی به دست وستهام کنار رفت[۳۶۴][۳۶۵] و در جام اتحادیه با نتیجه ۳–۰ مغلوب سوانزی‌سیتی شد.[۳۶۶]

 
تافی‌ها در لیگ اروپا، مقابل دینامو کیف

علی‌رغم عملکرد ضعیف، روبرتو مارتینز برای فصل ۱۶–۲۰۱۵ حفظ شد. در تابستان، قرارداد جرارد دلوفئو با مبلغ ۶ میلیون پوند دائمی شد[۳۱۸] و تام کلورلیِ هافبک به عنوان بازیکن آزاد از منچستریونایتد به خدمت گرفته شد.[۳۶۷][۳۶۸] دو بازیکن از آمریکای جنوبی نیز به تیم ملحق شدند؛ رامیرو فونس موری، مدافع میانی آرژانتینی با ۹٫۵ میلیون پوند از ریور پلاته[۳۶۹] و لئاندرو رودریگز، مهاجم اروگوئه‌ای با ۵۰۰ هزار پوند از ریور پلاتهٔ مونته‌ویدئو خریداری شدند.[۳۷۰][۳۷۱] آرون لنون نیز با قراردادی دائمی به مبلغ ۴٫۵ میلیون پوند از اسپرز به اورتون پیوست.[۳۶۳]

نتایج همچنان بد بود، اما با شروع سال جدید، جایگاه اورتون در میانه جدول محکم شد.[۳۷۲] در جام اتحادیه تا نیمه‌نهایی بالا رفتند و نهایتاً منچسترسیتی مانع از پیشروی آنها تا فینال شد.[۳۷۳][۳۷۴] در پنجره ژانویه، اورتون با پرداخت ۱۳٫۵ میلیون پوند، عمر نیاسی از لوکوموتیو مسکو را مهاجم خود کرد.[۳۷۵][۳۷۶]

در ۲۷ فوریه، فرهاد مشیری، میلیاردر ایرانی که قبلاً سهامدار آرسنال بود، با خرید ۴۹٫۹ درصد از سهام اورتون، رسماً از سوی باشگاه به عنوان سهامدار جدید اعلام شد.[۳۷۷][۳۷۸][۳۷۹][۳۸۰][۳۸۱]

شکست‌های اورتون مقابل لیورپول در آنفیلد[۳۸۲] و مقابل منچستریونایتد در نیمه‌نهایی از جام حذفی،[۳۸۳] اعتراض هواداران به مربیگری را در پی داشت و مارتینز در ۱۲ مه ۲۰۱۶ اخراج شد.[۳۱۳][۳۸۴] اورتون برای دومین فصل متوالی، کارش را در جایگاه یازدهم به پایان رساند.[۳۸۵][۳۷۲]

رونالت کومان و سم اَلردایس (۲۰۱۸–۲۰۱۶)ویرایش

 
کومان در امر هدایت اورتون، ۲۰۱۷

در ژوئن ۲۰۱۶ رونالت کومان هلندی تحت قراردادی سه ساله، سرمربی اورتون شد.[۳۸۶] اورتون کل فصل ۱۷–۲۰۱۶ را در نیمه بالای جدول سپری کرد. در باکسینگ دی هفتم شدند و باقی فصل در همان جایگاه ماندند و به لیگ اروپا راه یافتند. پس از گری لینه‌کر ۲۵ گله در فصل ۸۶–۱۹۸۵، روملو لوکاکو اولین بازیکن اورتون شد که به آمار ۲۰ گلِ لیگ در یک فصل رسید[۳۸۷] و دومین گلزن برتر لیگ شد.[۳۸۸]

پیش از آغاز فصل ۱۸–۲۰۱۷، رکورد اورتون در زمینه فروش بازیکن شکست و لوکاکو با ۹۰ میلیون پوند به منچستریونایتد رفت که ۴۵ میلیون پوند از مبلغ فروشش، صرف خرید کیلوی سیگرثسون از سوانزی‌سیتی شد.[۳۸۹] در مجموع حدود ۱۵۰ میلیون پوند برای خرید بازیکنان صرف شد که ۲۵ میلیون پوندش برای خرید جردن پیکفورد بود و رکوردی برای خرید دروازه‌بان در بریتانیا شد.[۳۹۰] وین رونی نیز با انتقالی آزاد به باشگاه برگشت.[۳۹۱]

فصل با پیروزی در بازی‌های مرحله مقدماتی لیگ اروپا آغاز شد و اورتون به مرحله گروهی رسید. اما پس از آن، تیم به سرعت فرمش را از دست داد و شکست ۵–۲ مقابل آرسنال در اکتبر، باشگاه را تا منطقه سقوط پایین کشید و حذف از لیگ اروپا نیز تقریباً قطعی بود. روز بعد کومان اخراج شد[۳۹۲] و مربی زیر ۲۳ سال، دیوید آنس‌ورث به‌طور موقت هدایت تیم اصلی را بر عهده گرفت،[۳۹۲] اما نتوانست مانع از حذف اورتون از لیگ اروپا یا جام اتحادیه شود و علاوه بر آن، شکست تحقیرآمیز ۴–۱ را در ساوتهمپتون متحمل شد. پس از یک ماه، سم الردایس جایگزین دائم آنس‌ورث شد.[۳۹۳] تحت هدایت الردایس، اورتون نتایج پایداری داشت تا جایی که توانست از منطقه سقوط فاصله بگیرد و هشتم شود و در شهرآورد مرزی‌ساید، چه در خانه و چه در آنفیلد به تساوی برسد. با این حال، سبک اصلی او در فوتبال، هرگز دلگرمی هواداران نشد و در پایان فصل از کارش کنار گذاشته شد.

مارکو سیلوا و کارلو آنچلوتی (۲۰۲۱–۲۰۱۸)ویرایش

پس از اخراج کومان، مارکو سیلوا در ۳۱ مه منصبش را گرفت که تا قبل از انتخاب سم الردایس، اولین انتخاب فرهاد مشیری، مالک باشگاه بود.[۳۹۴][۳۹۵] سیلوا از زمان اخراجش از واتفورد در اواسط فصل قبل، بیکار بود. اولین تجربه مربیگریش در فصل ۱۹–۲۰۱۸، مقام هشتم را برای اورتون به ارمغان داشت.[۳۹۶] در این مدت، مارسل برندز، مدیر ورزشی شد و ریشارلیسون با ۳۵ میلیون پوند از واتفورد به گودیسون پارک آمد.[۳۹۷] پس از یک سری نتایج ضعیف و باخت ۵–۲ به مالکان آنفیلد در ۲۳۴اُمین شهرآورد مرزی‌ساید،[۳۹۸] باشگاه به نطقه سقوط رسید و سیلوا در ۵ دسامبر ۲۰۱۹ از کار اخراج شد.[۳۹۹]

 
کارلو آنچلوتی

نقش سرمربی موقت به دانکن فرگوسن سپرده شد تا آنکه در ۲۱ همان ماه، سرمربی سابق ناپولی و رئال مادرید، کارلو آنچلوتی با قراردادی چهار ساله هدایتگر اصلی شد و فرگوسن دستیارش.[۴۰۰] در زمان ورودش، اورتون در جایگاه پانزدهم قرار داشت و زیر نظر او، نهایتا فصل ۲۰–۲۰۱۹ را در رده دوازدهم به پایان رساند.[۴۰۱] در فصل ۲۱–۲۰۲۰، رده دهم سهمشان شد.[۴۰۲][۴۰۳] تا روز ششم از فصل، اورتون پس از چهار پیروزی متوالی، صدرنشین لیگ بود[۴۰۳][۴۰۴] که می‌توان آن را مدیون خریدهای جدیدی چون خامس رودریگز،[۴۰۵] آلن[۴۰۶] و عبدولای دوکوره[۴۰۷] دانست.[۴۰۸][۴۰۹][۴۱۰] تا تعطیلات زمستانی، اورتون نایب‌قهرمان بود،[۴۰۳] اما شروع به لغزش کرد و در ماه‌های مارس و آوریل پنج بازی را بدون برد پشت سر گذاشت که در نهایت از مکان‌های کسب سهمیه‌های اروپایی دورشان کرد.[۴۰۴] در پایان فصل، آنچلوتی باشگاه را ترک کرد و به رئال مادرید بازگشت.[۴۱۱] این خبر، هواداران را شوکه کرد، چراکه ایتالیایی قبلاً گفته بود: می‌خواهم تا زمان افتتاح ورزشگاه براملی مور داک در اورتون بمانم.[۴۱۲][۴۱۳] اگرچه فصل ناامیدکننده‌ گذشت، اما فتح ۲–۰ شهرآورد مرزی‌ساید در خانه لیورپول، نقطه عطف آن بود.[۴۱۴] آخرین برد اورتون در آنفیلد، به سپتامبر ۱۹۹۹ برمی‌گشت و پس از ۲۲ سال، این اولین بردشان بود و از سال ۲۰۱۰، اولین برد آنها در شهرآورد.[۴۱۵][۴۱۶]

رافائل بنیتز و فرانک لمپارد (حال–۲۰۲۱)ویرایش

بنیتز در ۳۰ ژوئن ۲۰۲۱ با قراردادی سه ساله جانشین کارلو آنچلوتی شد.[۴۱۷] قبل از امضای قرارداد، گروهی از هواداران اورتون که مخالف انتصاب او بودند تهدیدش کردند و بنری در نزدیکی خانه‌اش گذاشتند که روی آن نوشته شده بود: «می‌دونیم کجا زندگی می‌کنی. قرارداد نبند.»[۴۱۸] پس از ویلیام ادوارد بارکلی در دهه ۱۸۹۰، بنیتز دومین کسی شد که هدایت هر دو تیم لیورپول و اورتون در کارنامه مربیگری‌اش ثبت شد.[۴۱۹]

در پنج بازی اول مربیگریش، بنیتز چهار برد در لیگ برتر و جام حذفی برای اورتون آورد.[۴۲۰] روند بدون شکست آنها، بنیتز را نامزد دریافت جایزه بهترین مربی ماه در اوت کرد.[۴۲۱] ماه‌های بعد، اما اورتون راه سقوط در پیش گرفت و پس از شکست ۲–۱ در خانه نوریچ[۴۲۲] تا رتبه پانزدهم نزول کرد و تنها شش امتیاز تا منطقه خطر فاصله داشت.[۴۲۳] بنیتز که در ۱۳ بازی آخرش، ۹ شکست داشت[۴۲۰] در ۱۶ ژانویه ۲۰۲۲ اخراج شد و حضورش روی نیمکت اورتون تنها شش و نیم ماه دوام آورد.[۴۲۴]

در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۲، لمپاردی که یک سال بیکار بود، سرمربی شد. در زمان انتصاب او، باشگاه در جایگاه شانزدهم قرار داشت و تنها چهار امتیاز بالاتر از منطقه سقوط بود.[۴۲۵]

ورزشگاه و زمین تمرینویرایش

زمین‌های اولیهویرایش

یک زمین عمومی در آنفیلد در گوشه جنوب‌شرقی پارک تازه ساخته‌شده استنلی، اولین زمین اورتون بود. اولین بازی رسمی پس از تغییر نامشان از سنت دومینگو به اورتون در همین زمین پارک استنلی به تاریخ ۲۰ دسامبر ۱۸۷۹ برگزار شد و تماشای آن رایگان بود. اورتون در این بازی، ۶–۰ سنت پیتر را شکست داد.[۴][۷]

در سال ۱۸۸۲، آقای جی. کرویت زمینی را در جاده پریوری به باشگاه اهدا کرد که به مدت دو سال خانه باشگاه شد. زمین، حفاظ مناسب و گیت ورودی هم داشت، اما جمعیت روزافزون تماشاگران و سر و صدای آنها موجب شد تا آقای کرویت از باشگاه بخواهد، زمینش را ترک کند.[۸]

آنفیلدویرایش

 
جان هولدینگ، رئیس سابق اورتون و مالک آنفیلد

اورتون به زمینی در نزدیکی جاده آنفیلد نقل مکان کرد که جایگاه‌های سرپوشیده مناسبی در آن ساخته شده بود و آن را از جان اورل، اجاره کرد.[۴۲۶] از سال ۱۸۸۴ تا ۱۸۹۲ زمین آنفیلد، خانه اورتون بود.[۴۲۷][۴۲۸] اورتون در طول دوران حضور خود در آنفیلد، اولین باشگاهی بود که تورهای دروازه را به فوتبال حرفه‌ای معرفی کرد.[۴۲۹]

در دهه ۱۸۹۰، کمیته اورتون با جان هولدینگ که مالک آنفیلد و رئیس وقت باشگاه بود، درگیر اختلاف بر سر نحوه مالکیت و اداره باشگاه شد.[۴۳۰] اختلاف نظر اولیه دربارهٔ خرید یا عدم خرید کامل زمین آنفیلد از مالک آن، آقای اورل بود که هولدینگ موافق و کمیته باشگاه مخالف این کار بود. این اختلاف به مناقشه‌ای اصولی در مورد نحوه اداره باشگاه کشیده‌شد. هولدینگ از اورتون می‌خواست تا تنها محصولات آبجوسازی او را در بازی‌ها بفروشند و بازیکنان اورتون انتظار داشتند تا از میخانه‌اش به عنوان اتاق رختکن استفاده کنند.[۴۳۱]

معروف‌ترین اختلافاتشان مربوط به میزان افزایش اجاره‌بها بود. در سال ۱۸۸۹، اورتون، اجاره ۱۰۰ پوندی به هولدینگ پرداخت می‌کرد که در فصل ۹۰–۱۸۸۹ به ۲۵۰ پوند افزایش یافت.[۴۳۱] این اختلافات منجر شد تا اجاره‌بها به ۳۷۰ پوند در سال افزایش پیدا کند.

خرید زمین از اورل توسط هولدینگ، آتش اختلافاتشان را بیشتر و عمیقتر کرد. یک قطعه زمین باریک در کنار آنفیلد و زمین همسایه که متعلق به آقای اورل بود قرار داشت. زمین اورل محصور بود و این قطعه زمین می‌توانست جاده‌ای برای دسترسی مستقیم به زمین بلااستفاده‌اش شود. در اوایل سال ۱۸۹۱، باشگاه جایگاهی ساخت که روی زمین اورل همپوشانی داشت و کمیته اورتون از آن بی‌اطلاع بود. در اوت ۱۸۹۱ اورل اعلام کرد می‌خواهد زمینش را در کنار زمین فوتبال توسعه دهد و جاده‌ای برای دسترسی به آن در زمینی که متعلق به هولدینگ است و توسط باشگاه اورتون اشغال شده، بسازد.

اورتون اظهار داشت از اشکال قانونی دربارهٔ ساخت جایگاه جدید بی‌اطلاع است، اگرچه هولدینگ خلافش را گفت. این وضعیت شکاف بی‌اعتمادی را بین هولدینگ و کمیته اورتون بیشتر کرد. اهداف تجاری و شخصی هولدینگ، اختلاف نظر سیاسی و عقیدتی، سدی میان کمیته اورتون و هولدینگ بود که مانع از هر گونه تفاهمی می‌شد. در این شرایط، باشگاه باید جایگاه جدید را که درآمدزایی قابل توجهی برایشان داشت، از بین می‌برد یا به اورل غرامت می‌داد.

راه حل هولدینگ این بود که شرکتی محدود با نام اورتون ایجاد شود تا اینگونه باشگاه بتواند زمین هولدینگ و اورل را یک‌جا بخرد و امید داشت ۱۲٬۰۰۰ پوند جمع‌آوری کند. تلاش‌های قبلی اورتون برای جمع‌آوری پول از عموم، شکست خورده بود. این بدان معنا بود که باشگاه باید ۶٬۰۰۰ پوند نقد با ۴٬۸۷۵ پوند اضافی برای رهن زمین جور می‌کرد. در ابتدا کمیته اورتون، پیشنهاد هولدینگ را پذیرفت، اما در یک جلسه به آن رای منفی داد.[۴۳۲]

پس از مذاکرات زیاد و درگیری‌های مابین دو طرف، اورتون آنفیلد را تخلیه کرد و یک ورزشگاه خالی برای هولدینگ ماند. در نتیجه، هولدینگ باشگاه فوتبال خودش، یعنی لیورپول را شکل داد تا زمین آنفیلد بلااستفاده نماند.[۴۳۱]

هر دو باشگاه، اما روایتی متفاوت از وقایع و علل آن دارند.

در آوریل ۱۸۹۳ و در برنامه بازی لیورپول مقابل کلیفتونویل، هولدینگ دربارهٔ چرایی وضعیت به وجود آمده توضیح داد. او اشاره کرد که زمین را رایگان به اورتون اجاره داده بود تا اینکه باشگاه شروع به کسب درآمد کرد. اگر باشگاه نابود می‌شد، او همه چیز را از دست می‌داد.

علیرغم اینکه این تعامل هیچ عایدی برایش نداشت، موضوعی که اعضای کمیته اورتون را بیش از همه ناراحت کرد، برنامه او برای فروش آنفیلد و زمین‌های مجاور آن بود که طبیعتاً سودش برای هولدینگ بود. او احساس می‌کرد، این پاداشی معقول برای ریسکی بود که به مدت ۹ سال در باشگاه انجام داده بود. هولدینگ، تاجری بلندهمت بود و آینده خوبی برای باشگاه می‌دید. او می‌خواست باشگاه زمین خود را داشته باشد و از آنها خواست زمین را بخرند تا باشگاه در زمان مناسب گسترش پیدا کند.

متأسفانه اکثر اعضای هیئت مدیره باشگاه اورتون نتوانستند تفکر رو به جلوی او را بپذیرند و به او اطمینان نداشتند. در عوض یک قرارداد اجاره بلندمدت برای تمام زمین می‌خواستند، اما برای اینکه هولدینگ چنین خواسته‌ای را بپذیرد، اجاره‌ای خواست که البته مبلغش برای باشگاه بسیار بالا بود. واکنش اعضای کمیته، پیشنهادی برای پرداخت اجاره کمتر بود. چنان‌که انتظار می‌رفت، هولدینگ از پذیرفتن این «پیشنهاد» خودداری کرد و اظهار داشت که نمی‌خواهد برایش تعیین تکلیف کنند: «نمی‌توانم درک کنم چرا با آقایی که برای باشگاه (اورتون) و اعضای آن، این همه کار انجام داده، چنین رفتاری می‌شود.»

— روایت لیورپول از رویدادها[۴۳۱]

در طول دوران حضور اورتون در آنفیلد، جان هولدینگ تصمیم گرفت اجاره باشگاه را بر اساس افزایش حق ورودی از تماشاگران و نه همان‌طور که قبلاً اتفاق می‌افتاد، با نرخی ثابت، دریافت کند.

این مسئله در کنار سایر مناقشاتی که مابین اورتون و هولدینگ بود منجر شد تا باشگاه آنفیلد را در سال ۱۸۹۲ ترک کند و در جست‌وجوی خانه‌ای جدید برآید…

همان‌طور که انتظار می‌رفت، هولدینگ اورتون را از خانه خود در آنفیلد اخراج کرد، او (جرج ماهون) زمینی را در پارک استنلی به نام «زمین سرسبز» به دست آورد و همچنین اطمینان حاصل کرد که باشگاه نام خود را حفظ کند.

— روایت اورتون از رویدادها[۴۳۳]

گودیسون پارکویرایش

گودیسون پارک
«بانوی بزرگ پیر»
 
گودیسون پارک، اکتبر ۲۰۲۱
 
نام‌های پیشینمِر گرین فیلد[ج]
(زمین سرسبز)
مکانجاده گودیسون
والتون، لیورپول، انگلستان
مختصات۵۳°۲۶′۲۰″ شمالی ۲°۵۷′۵۹″ غربی / ۵۳٫۴۳۸۸۹°شمالی ۲٫۹۶۶۳۹°غربی / 53.43889; -2.96639
ترابری همگانیایستگاه راه‌آهن کیرکدیل
مالکباشگاه فوتبال اورتون
گردانندهباشگاه فوتبال اورتون
گنجایش۳۹٬۴۱۴[۱]
رکورد بیشترین شمار تماشاگر۷۸٬۲۹۹
(اورتون برابر لیورپول، ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۸)
ابعاد زمین۱۰۰٫۴۸ در ۶۸ متر (۱۰۹٫۹ در ۷۴٫۴ یارد)[۱]
سطحدسو گرس‌مستر
ساخت
گشایش۲۴ اوت ۱۸۹۲؛ ۱۲۹ سال پیش (۱۸۹۲-۰۸-24)
هزینه ساخت۳٬۰۰۰ £[یادداشت ۲]
معارکلی برادرز
هنری هارتلی
آرچیبالد لیچ
استفاده‌کنندگان
اورتون (حال–۱۸۹۲)

در سپتامبر ۱۸۹۱، یک جلسه عمومی در رویال استریت هال، نزدیک اورتون‌وَلی برگزار شد.[۴۳۴] رئیس اورتون، جان هولدینگ پیشنهاد داد تا یک شرکت محدود ایجاد شود و این شرکت جدید، زمین او و زمین مجاور آن که در تملک جوزف اورل بود را خریداری کند.[۴۳۴] باشگاهی که به‌عنوان یک شرکت محدود اداره شود در آن زمان غیرمعمول بود، چراکه باشگاه‌های فوتبال معمولاً به‌عنوان «باشگاه‌های ورزشی» اداره می‌شدند که اعضای آن هزینه‌ای سالانه پرداخت می‌کردند. این پیشنهاد از سوی منشی باشگاه، ویلیام بارکلی و یکی از دوستان نزدیک هولدینگ حمایت شد.[۴۳۵]

جرج ماهون، سیاستمدار حزب لیبرال و عضو هیئت مدیره اورتون، با ارائه طرح اصلاحی خود که توسط هیئت مدیره اورتون حمایت می‌شد، پیشنهاد هولدینگ را رد کرد. در آن زمان هیئت مدیره اورتون، اعضای هر دو حزب محافظه‌کار و لیبرال را شامل می‌شد. از قبل، هولدینگ و ماهون در جریان انتخابات محلی با هم درگیر بودند.[۴۳۶][۴۳۷]

دو طرف توافق داشتند که اورتون باید به عنوان یک شرکت محدود فعالیت کند، اگرچه، ایده‌های متفاوتی در مورد مالکیت سهام داشتند. هولدینگ پیشنهاد کرد که ۱۲٬۰۰۰ سهم ایجاد شود و هر یک از اعضای هیئت مدیره اورتون یک سهم داشته باشد و مابقی به عموم مردم یا اعضای هیئت مدیره اورتون فروخته شود. ماهون مخالفت کرد و پیشنهاد داد تا ۵۰۰ سهم ایجاد شود که هیچ عضوی بیش از ۱۰ سهم نداشته باشد و اعضای هیئت مدیره ۷ یا ۸ سهم داشته باشند. استدلال ماهون چنین بود: «ترجیح می‌دهیم تقاضای فردی بیشتری داشته باشیم تا اینگونه، باشگاه طرفداران بیشتری داشته باشد.»[۴۳۵]

یک مجمع عمومی فوق‌العاده تشکیل شد، اما طرح جان هولدینگ بار دیگر با پیشنهاد جورج ماهون که اورتون به مکان دیگری نقل‌مکان کند، رد شد. کسی فریاد زد: «نمی‌تونی جایی رو پیدا کنی!» ماهون پاسخ داد: «یکی در جیبم دارم» و ایده‌اش را برای اجاره زمین مِر گرین فیلد، محل گودیسون پارک فعلی، مطرح کرد.[۴۳۴]

مطبوعات لیورپول از طرفداران ماهون بودند. روزنامه لیبرالِ لیورپول دیلی پست، این جابه‌جایی را حرکتی مثبت برای باشگاه دانست و اخراج هولدینگ را «خلاص شدن از شر اینکوبوس» توصیف کرد.[۴۳۸] برخی از روزنامه‌ها برای حمایت از هولدینگ، مرتباً نامه‌هایی در انتقاد از حامیان ماهون منتشر می‌کردند که بسیاری از آنها ناشناس بود.[۴۳۹] در مقابل برخی از تولیدکنندگان محلی حمایتشان را از ماهون اعلام کردند.[۴۴۰]

نهایتاً، اورتون به زمین جدید نقل مکان کرد و آن را به اجاره خود درآورد. نامش را گودیسون پارک گذاشتند چرا که در کنار جاده گودیسون ساخته شده‌بود.[۴۳۵] در ابتدا، زمین نیاز به کار داشت و «هزینه هنگفت اولیه» برای آماده‌سازی آن، ۵۵۲ پوند درآمد.[۴۳۴] شرکت ساختمانی «کِلی برادرز» در والتون، کار ساخت جایگاه‌های تماشاگران را بر عهده داشت.[۴۳۴] این ورزشگاه اولین زمین فوتبال در انگلستان بود که هدفمند ساخته شد و سکوهایی در سه طرف داشت.

گودیسون پارک، رسماً در ۲۴ اوت ۱۸۹۲ به دست لرد کینیرد و فردریک وال از اتحادیه فوتبال افتتاح شد. بازی فوتبالی برگزار نشد، بلکه در عوض، ۱۲٬۰۰۰ جمعیت یک رقابت دو و میدانی کوتاه‌مدت را تماشا کردند و به دنبال آن موسیقی و آتش‌بازی بود.[۴۳۴] زمین اصلی سلتیک به نام سلتیک پارک در گلاسکوی اسکاتلند در همان روز افتتاح شد.[۴۴۱]

در ۲ سپتامبر ۱۸۹۲، اولین مسابقه فوتبال در گودیسون پارک برگزار شد. اورتون با پیراهن جدیدش به رنگ سالمون و یقه‌های آبی تیره به مصاف بولتون واندررز رفت و این بازی دوستانه را ۴–۲ برد.[۴۴۱] در ۳ سپتامبر ۱۸۹۲، اولین بازی از رقابت‌های لیگ در گودیسون پارک برگزار شد. حریف، ناتینگهام فارست بود و بازی با تساوی ۲–۲ به پایان رسید. در این ورزشگاه، اولین گل رسمی به نام هوراس پایک از ناتینگهام فارست ثبت شد و اولین گل اورتون به نام فرد گری. در بازی خانگی بعدی، نیوتن هیث را با نتیجه ۶–۰ شکست دادند و اولین پیروزی اورتون در بازی‌های لیگ در ورزشگاه جدیدشان، مقابل چشمان ۱۰٬۰۰۰ تماشاگر رقم خورد.[۴۴۲]

در یک مجمع عمومی به تاریخ ۲۲ مارس ۱۸۹۵ اعلام شد که باشگاه سرانجام می‌تواند هزینه خرید گودیسون پارک را بپردازد. به گفته ماهون، اورتون گودیسون پارک را ۶۵۰ پوند کمتر از قیمت آنفیلدِ سه سال قبل خریداری کرد، در حالی که ورزشگاه جدید وسیع‌تر و ظرفیتش ۲۵ درصد بیشتر بود. پیشنهاد خرید گودیسون پارک به اتفاق آرا تصویب شد.[۴۳۵] در این زمان، ترسیم مجدد مرزهای سیاسی، والتون و در نتیجه گودیسون پارک را جزیی از شهر لیورپول کرد.[۴۴۳]

سازه گودیسون پارک به شکل مرحله‌ای ساخته شد[۴۴۴] و جایگاه‌ها را هنری هارتلی[۴۴۱][۴۴۵] و آرچیبالد لیچ طراحی کردند.[۴۴۶]

اورتون در سال ۱۹۳۱، نیمکت ذخیره سرپوشیده برای ورزشگاهش ساخت. این ایده را از ورزشگاه پیتودری در بازی دوستانه‌شان مقابل آبردین الهام گرفتند و از این نظر، گودیسون پارک، اولین در انگلستان شد.[۴۴۷]

در سال ۱۹۴۰ و در طول جنگ جهانی دوم، یک بمب مستقیماً در خیابان گلادیس فرود آمد و جایگاه سمت خیابان، آسیب جدی دید. هزینه تعمیرش را کمیسیون خسارت جنگ پرداخت کرد.[۴۴۷]

در ۹ اکتبر ۱۹۵۷، اورتون در مقابل ۵۸۷۷۱ تماشاگر، میزبان لیورپول بود که اولین بازی برگزار شده زیر نورافکن در گودیسون پارک بود.[۴۴۲] در سال ۱۹۵۸، اولین سیستم گرمایش زیر خاک در فوتبال انگلستان در این ورزشگاه نصب شد[۴۴۸] و اولین ورزشگاهی بود که مجهز به اسکوربرد شد.[۴۴۹] تا سال ۱۹۶۳، گودیسون پارک تغییرات اندکی داشت، اگرچه بازسازی‌هایی در دهه ۱۹۷۰ صورت گرفت.

دو قانون دولت بریتانیا؛ قانون ایمنی زمین‌های ورزشی در سال ۱۹۷۵ و قانون تماشاگران فوتبال در سال ۱۹۸۹، باشگاه را مجبور به بهبود شرایط و امکانات ورزشگاه کرد.[۴۵۰]

اسطوره‌های اورتون، ویلیام رالف «دیکسی» دین[۴۵۱] و سرمربی سابق تیم، هری کتریک،[۴۵۲] هر دو در گودیسون پارک بر اثر حمله قلبی درگذشتند. دین در سال ۱۹۸۰ در سن ۷۳ سالگی و کتریک پنج سال بعد در سن ۶۵ سالگی.

با انتشار گزارش تیلور در سال ۱۹۹۰ در پی فاجعه هیلزبورو، دستور رسید که ورزشگاه‌های دسته برتر فوتبال انگلیس باید تمام-صندلی شوند.[۴۵۳] حصارهای اطراف زمین که قرار بود از ورود هواداران، به‌ویژه هولیگان‌ها به داخل زمین جلوگیری کند، بلافاصله پس از هیلزبورو و درست هنگام بازی مجدد لیگ با لیورپول، برداشته شد. مسابقه اورتون در مقابل لوتون تاون در ماه مه ۱۹۹۱، آخرین باری بود که تماشاگران ایستاده بازی را تماشا کردند.[۴۴۲]

 
گودیسون پارک

در اوت ۱۹۹۲، اورتون صدمین سالگرد گودیسون پارک را با بازی مقابل بروسیا مونشن گلادباخ آلمان جشن گرفت.[۴۵۴] علاوه بر این، ۲۰۰ مدال در نسخه محدود ایجاد شد[۴۵۵] و کن راجرز، نویسنده و روزنامه‌نگار لیورپولی، کتابی به نام صد سال شکوه گودیسون برای بزرگداشت این مناسبت نوشت.

خاکستر بیش از ۸۰۰ هوادار در گودیسون پارک دفن شده‌است. از سال ۲۰۰۴ باشگاه مجبور شد درخواست‌های بعدی را رد کند چراکه جایی برای این کار باقی نماند.[۴۵۶] تامی لاوتون از کسانی بود که می‌خواست خاکسترش در گودیسون پراکنده شود، اما پسرش به دلیل آینده نامشخص گودیسون ترجیح داد آنها را به موزه ملی فوتبال اهدا کند.[۴۵۷]

زمین تمرینویرایش

از سال ۱۹۶۶ تا ۲۰۰۷، اورتون در زمین بلفیلد در منطقه داربی غربی شهر لیورپول تمرین می‌کرد.[۴۵۸] در سال ۲۰۰۷ به مجتمع تمرینی فینچ فارم در هیل‌وود نقل مکان کردند. این مجتمع، مورد استفاده تیم اصلی مردان و زنان اورتون و آکادمی جوانان است. تیم اول به‌طور رسمی در ۹ اکتبر ۲۰۰۷ به این مجموعه نقل مکان کرد.

مدرسه دانش لقبی است که برخی از هواداران به این مجموعه داده‌اند و به نام مستعار دیرینه باشگاه اشاره دارد.

این مرکز دارای برخی از بهترین امکانات تمرینی در جهان است و ۱۰ زمین چمن با اندازه کامل دارد به همراه یک زمین چمن مصنوعی با نورافکن و همچنین مناطق تمرینی تخصصی برای بدنسازی و دروازه‌بانان، بعلاوه بازسازی دقیقی از زمین گودیسون پارک. در داخل مجموعه تمرینی، امکانات گسترده‌ای هم برای تیم بزرگسالان و هم برای بازیکنان آکادمی وجود دارد. امکانات پیشرفته در این مجموعه، کمک بزرگی برای جذب خریدهای آینده و پیشرفت بازیکنان آکادمی باشگاه است. از جمله امکانات این مجموعه است: سالن ورزش، زمین تمرینی چمن مصنوعی داخل سالن، استخرهای آب درمانی، آبگرم، سونا، اتاق‌های فیزیوتراپی، مرکز رسانه، سالن‌های ویدئویی شامل مجموعه ویرایش ویدئو.

ورزشگاه جدیدویرایش

از سال ۱۹۹۶، زمزمه‌هایی مبنی بر انتقال اورتون به ورزشگاهی جدید به گوش می‌رسید. طرح اولیه، ورزشگاهی ۶۰٬۰۰۰ نفری بود، اما در سال ۲۰۰۰ پیشنهادی برای ساخت یک ورزشگاه ۵۵٬۰۰۰ نفری به عنوان بخشی از برنامه بازسازی اسکله کینگ ارائه شد. اما اورتون نتوانست نیمی از سهم پروژه ورزشگاه به مبلغ ۳۰ میلیون پوند را فراهم کند و شورای شهر، طرح را در سال ۲۰۰۳ رد کرد.[۴۵۹] در اواخر سال ۲۰۰۴ با هدایت شورای لیورپول و شرکت توسعه شمال غربی، اورتون دربارهٔ پیشنهاد ورزشگاهی مشترک در استنلی پارک با باشگاه لیورپول وارد مذاکره شد. اگرچه، با ناتوانی اورتون در تأمین ۵۰٪ از هزینه‌ها، مذاکرات شکست خورد.[۴۶۰] در ۱۱ ژانویه ۲۰۰۵، لیورپول اعلام کرد ساخت ورزشگاه مشترک امکان‌پذیر نیست و طرح اختصاصی ورزشگاه استنلی پارک را دنبال کرد.[۴۶۱]

در ژوئن ۲۰۰۶، اورتون با شورای کلان‌شهر نوزلی و تسکو برای ساخت ورزشگاه جدید ۵۵٬۰۰۰ نفری در کرکبی وارد مذاکره شد که البته امکان افزایش ظرفیت آن به ۶۰٬۰۰۰ نفر بود.[۴۶۲] این طرح، پروژه کرکبی نام گرفت. در حرکتی غیرمعمول، باشگاه با برگزاری یک رأی‌گیری، نظر هواداران را دربارهٔ این پروژه جویا شد که نتیجه آن، ۵۹٪ به ۴۱٪ مثبت بود.[۴۶۳] از مخالفان این طرح، یکی شوراهای محلی بودند که نگران تأثیر ساخت یک فروشگاه بزرگ تسکو به عنوان بخشی از این پروژه بودند و دیگری، گروهی از طرفداران بودند که می‌خواستند اورتون در محدوده شهر لیورپول باقی بماند.[۴۶۳] پس از یک تحقیق عمومی در مورد پروژه،[۴۶۴] دولت مرکزی این پیشنهاد را رد کرد.[۴۶۵] سیاستمداران محلی و منطقه‌ای تلاش کردند تا طرحی اصلاح‌شده را با شورای شهر لیورپول تنظیم کنند و جلسه‌ای را با اورتون تشکیل دادند. این طرح برای ارزیابی برخی از مکان‌های مناسب در محدوده شهر بود.[۴۶۶][۴۶۷] با این حال، این طرح اصلاحی هم موفقیت‌آمیز نبود.

در سپتامبر ۲۰۱۴، باشگاه با همکاری شورای شهر لیورپول و انجمن تأمین مسکن لیورپول، برنامه اولیه‌ای را برای ساخت یک ورزشگاه جدید در پارک والتون هال مطرح کرد[۴۶۸] که البته، این برنامه‌ها با احتمال شناسایی دو مکان جدید برای ورزشگاه، در سال ۲۰۱۶ لغو شد.[۴۶۹] در جلسه عمومی سالانه در ژانویه ۲۰۱۷، رئیس باشگاه، بیل کن‌رایت اعلام کرد که بارانداز براملی-مور، مکان مورد نظر برای ورزشگاه جدید است و دسترسی به آن با یک ایستگاه راه‌آهن و یک جاده جدید توسط شورای شهر فراهم می‌شود.[۴۷۰] انتخاب این بارانداز به عنوان محل ساخت ورزشگاه جدید در سال ۲۰۱۸ تأیید شد،[۴۷۱] اما یونسکو با حذف لیورپول از فهرست میراث جهانی، انتقاد شدید خود را نسبت به این طرح ابراز کرد.[۴۷۲] طراحی این ورزشگاه جدید به دن میس معمار سپرده شد[۴۷۳] و پس از آن، نام پروژه، «پروژه مردمی» شد.[۴۷۴]

لباس و نشانویرایش

لباسویرایش

رنگ‌های سنتی اورتون در بازی‌های خانگی پیراهن آبی ارغوانی، شورت و جوراب سفید است. اگرچه در دهه‌های اول تاریخ خود، اورتون چندین رنگ لباس متفاوت داشت. تیم ابتدا با پیراهن سفید و سپس راه‌راه‌های سفید و آبی بازی کرد.[۴۷۵] با این حال، پس از آنکه بازیکنان جدید باشگاه، پیراهن‌های تیم قدیمی خود را در طول مسابقات پوشیدند، سردرگمی ایجاد شد. تصمیم بر این شد که هم برای صرفه‌جویی در هزینه‌ها و هم برای القای ظاهری حرفه‌ای، پیراهن‌ها یکدست مشکی رنگ شوند.[۴۷۵] لباس یادآور مرگ بود، بنابراین یک خط مورب قرمز روشن به آن اضافه شد.[۴۷۵][۴۷۶] هنگامی که باشگاه در سال ۱۸۹۲ به گودیسون پارک نقل مکان کرد، رنگ‌های آن صورتی سالمون و پیراهن‌های راه‌راه آبی تیره با شورت آبی تیره بود. در دوره‌ای باشگاه به پیراهن‌های یاقوتی با یقه‌دوزی آبی و شورت آبی تیره روی آورد. پیراهن آبی ارغوانی با شورت سفید برای اولین بار از فصل ۰۲–۱۹۰۱ استفاده شد.[۴۷۶] در سال ۱۹۰۶، اورتون با لباس آبی آسمانی بازی کرد اما به دنبال اعتراض هواداران به همان رنگ آبی ارغوانی بازگشت. گاهی اورتون در سایه‌های روشن‌تر از آبی ارغوانی بازی کرد؛ مانند دو فصل ۳۱–۱۹۳۰ و ۹۸–۱۹۹۷.[۴۷۷] لباس خانگی فعلی، پیراهن‌های آبی ارغوانی همراه با شورت و جوراب سفید است. گاهی ممکن است یکدست آبی بپوشند تا درگیری رنگ با حریف را سبب نشود.

رنگ‌های سنتی اورتون برای بازی‌های خارج از خانه، پیراهن‌های سفید با شورت مشکی بود، اما از سال ۱۹۶۸ پیراهن‌های کهربایی و شورت‌های آبی ارغوانی رایج شدند. رنگ‌های مختلفی در طول دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ به کار برده شد؛ پیراهن‌های سیاه، سفید، خاکستری و زرد.[۴۷۸]

تولیدکنندگان و حامیان مالی لباسویرایش

آرمویرایش

 
از فصل ۱۹۳۸، بازداشتگاه اورتون بر روی نشان باشگاه نقش بست.

در پایان فصل ۳۸–۱۹۳۷، تئو کِلی، دبیر اورتون که بعدها سرمربی باشگاه شد، تصمیم گرفت یک کراوات برای باشگاه طراحی کند. توافق شد که رنگش آبی باشد و به دنبال طراحی یک لوگو بود تا بر روی کراوات کار شود. او به مدت چهار ماه روی آن کار کرد تا اینکه به بازداشتگاه اورتون، که در قلب منطقه اورتون قرار دارد، رسید.[۴۸۶] بازداشتگاه از زمان ساختش در سال ۱۷۸۷ به‌طور جدایی‌ناپذیری با منطقه اورتون پیوند خورده‌است. هدف از ساخت آن زندانی‌کردن افراد مست و مجرمین خرده‌پا بود و تا به امروز روی تپهٔ اورتون پابرجاست. دو تاج گل در دو طرف طرح این بازداشتگاه کار شد که به گفته کالج هرالد در لندن، کلی تاج گل‌ها را به عنوان نماد قهرمانان طراحی کرد. این نشان با شعار باشگاه؛ «Nil Satis Nisi Optimum»، کامل شد؛ به معنای «هیچ‌چیز جز بهترین به اندازه کافی خوب نیست».[۴۸۶] در اولین روز از فصل ۳۹–۱۹۳۸، کراوات‌ها برای اولین بار توسط کِلی و رئیس وقت اورتون، آقای گرین، پوشیده شدند.[۴۸۶]

 
لوگوی اورتون، ۱۹۷۶–۱۹۷۲
 
لوگوی اورتون، ۱۹۷۸–۱۹۷۶

باشگاه به ندرت نشانی بر روی پیراهن خود درج می‌کرد. طرح درهم‌تنیدهٔ «EFC» بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۰ و در سال ۱۹۷۲، حروف برجسته «EFC» به کار گرفته شدند.[۴۸۷] نشان طراحی‌شده توسط کِلی برای اولین بار در سال ۱۹۷۸ بر روی پیراهن‌های تیم نشست و تاکنون باقی است و با تغییراتی جزیی به نسخه مورد استفاده امروز تبدیل شد.[۴۸۷]

در می ۲۰۱۳، باشگاه یک نشان جدید را طراحی کرد و علت را بهبود تکرار طرح در چاپ و نمایش آن در رسانه‌ها، به ویژه در مقیاس کوچک، عنوان کرد.[۴۸۸] منتقدان معتقد بودند علت تغییر لوگو، فشار خارجی از سوی تولیدی ورزشی نایکی بوده تا با کاهش رنگ‌ها و حذف اثر شعاعی، تولید مجدد لباس‌ها مقرون‌به‌صرفه‌تر شود. طراحی جدید با استقبال ضعیفی از سوی هواداران مواجه شد و در یک نظرسنجی در سایتی مستقل، ۹۱ درصد از هواداران اورتون، نارضایتی خود را از نشان جدید ثبت کردند.[۴۸۹] نامه‌ای اعتراضی توسط بیش از ۲۲٬۰۰۰ هوادار به امضا رسید. باشگاه عذرخواهی و اعلام کرد، نشان جدیدی برای فصل ۱۵–۲۰۱۴ با تأکید بر مشورت با هواداران ایجاد می‌شود. کمی بعد، رئیس بازاریابی باشگاه اخراج شد. طرح‌هایی از چند نشان در ۳ اکتبر ۲۰۱۳ توسط باشگاه رونمایی شد و پس از مشورت با هواداران، سه نشان در لیست نهایی قرار گرفتند. در رای‌گیری نهایی، نشان فعلی توسط تقریباً ۸۰ درصد از هوادارانی که در نظرسنجی شرکت کردند، برگزیده شد[۴۹۰][۴۹۱] و از ژوئیه ۲۰۱۴ مورد استفاده قرار گرفت.[۴۹۲]

القابویرایش

شناخته‌شده‌ترین لقب اورتون، «تافی‌ها» یا «مردان تافی» است که پس از انتقالشان به گودیسون پارک به وجود آمد.[۴۹۳] توضیحات متعددی برای این اقتباس وجود دارد که معروف‌ترینش این است؛ مغازه‌ای به نام «خانه قدیمی تافی اورتون» که ما بوشل اداره‌اش می‌کرد در نزدیکی هتل کوئینز هد قرار داشت که جلسات اولیه باشگاه در آن برگزار می‌شد. او تافی‌های اورتون را خلق کرد که در میان هواداران محبوب شد.[۴۹۴][۴۹۵] با انتقال باشگاه به گودیسون پارک، مغازه دیگری در همان نزدیکی بود به نام «قنادی مادر نوبلت» که تافی نعنایی اورتون می‌فروخت. مغازه‌اش هم روبروی زندان اورتون قرار داشت که نشان باشگاه با الهام از آن طراحی شد.[۴۹۴][۴۹۵] بر همین اساس، سنتی پا گرفت به نام «بانوی تافی» که در آن یک دختر قبل از شروع بازی در اطراف زمین راه می‌رود و تافی‌های نعنایی اورتون را رایگان به میان جمعیت می‌اندازد.[۴۹۵][۴۹۶][۴۹۷][۴۹۴]

اورتون در طول این سال‌ها نام مستعار کم نداشته‌است. هنگامی که در فصل ۸۲–۱۸۸۱ سراپا سیاه پوشیدند، مانند هنگ ارتش، به «پاسداران سیاه» معروف شدند.[۴۹۸] زمانی که در سال ۱۹۰۱ آبی را انتخاب کردند، ساده، «آبی‌ها» لقب گرفتند. سبک بازی جذاب اورتون منجر شد تا در سال ۱۹۲۸، استیو بلومر تیم را «علمی» بنامد که تصور می‌شود الهام‌بخش لقب «مدرسه دانش» باشد.[۴۹۹] تیمی که در سال ۱۹۹۵ با جنگندگی قهرمان جام حذفی شد، به عنوان «سگ‌های جنگ» شناخته می‌شد. هنگامی که دیوید مویز به عنوان سرمربی وارد تیم شد، اورتون را «باشگاه مردمی» نامید که به عنوان لقبی نیمه رسمی در باشگاه پذیرفته شد.[۵۰۰]

رقابت‌های دیرینهویرایش

شهرآورد مرزی‌سایدویرایش

 
شهرآورد مرزی‌ساید، سیلوین دیستین در حال دفاع از دروازه اورتون، مقابل لوییس سوارز، مهاجم لیورپول.

رقابت اصلی اورتون با همسایه‌اش لیورپول است که در قالب شهرآورد مرزی‌ساید به مصاف هم می‌روند. نام آن از شهرستان مرزی‌ساید آمده که شهر لیورپول در آن واقع است. این رقابت طولانی‌ترین شهرآورد در دسته برتر فوتبال انگلستان است و از فصل ۶۳–۱۹۶۲ پیوسته برگزار شده. بخشی از این رقابت به فاصله ناچیز میان ورزشگاه دو تیم برمی‌گردد که از پهنه پارک استنلی برای یکدیگر قابل رویتند،[۵۰۱][۵۰۲] بخش دیگر، حاصل اختلاف داخلی بین مقامات اورتون و مالکان آنفیلد بود که منجر به انتقال اورتون از آنفیلد به گودیسون پارک و تشکیل باشگاه لیورپول شد.

به دنبال این وقایع، رقابتی میان دو باشگاه شکل گرفت که البته، نسبت به دیگر شهرآوردها در فوتبال انگلیس، محترمانه‌تر تلقی می‌شود. از دیرباز، این شهرآورد را با عنوان «شهرآورد دوستانه» یاد می‌کنند چرا که خانواده‌های لیورپول از هر دو تیم هوادارانی در خود دارند[۵۰۳] و از معدود رقابت‌هایی است که تفکیک هواداران در آن اعمال نشده.[۵۰۴] فینال جام اتحادیه ۱۹۸۴ در ومبلی میان این دو تیم به «فینال دوستانه» ملقب شد چراکه سکوهای ورزشگاه ترکیبی از هواداران آبی و قرمز بود که سرود مرزی‌ساید می‌خواندند. فینال جام حذفی ۱۹۸۴ روایتی مشابه از این همبستگی بود.[۵۰۵] پس از فاجعه هیلزبورو، به عنوان ادای احترام به هواداران کشته‌شده لیورپول، زنجیره‌ای از شال‌های قرمز و آبی بین ورودی ورزشگاه‌های دو باشگاه، در سراسر پارک استنلی بسته شد.[۵۰۶][۵۰۷] از اواسط دهه ۱۹۸۰، رقابت‌شان چه در داخل و چه در خارج از زمین تشدید شد و با آغاز لیگ برتر در قیاس با دیگر مسابقات، کارت‌های قرمز بیشتری در آن ثبت شد.[۵۰۸]

هوادارانویرایش

 
موقعیت شهر لیورپول

آیا فوتبال مهم‌ترین مسئله در زندگی است؟ این سؤالی است که ۳۷٪ از هواداران اورتون در نظرسنجی لیگ برتر به آن پاسخ مثبت داده‌اند.[۵۰۹] اورتون از باشگاه‌های پرطرفدار است و در نه فصل ابتدایی از لیگ فوتبال، بالاترین میانگین حضور تماشاگران را داشت[۵۱۰] و از این نظر در فصل ۱۹–۲۰۱۸، نهمین تیم لیگ برتر بود.[۵۱۱] برای فصل ۱۰–۲۰۰۹، اورتون بیش از ۲۴۰۰۰ بلیط فصل فروخت[۵۱۲] که برای فصل ۱۷–۲۰۱۶، این رقم به ۳۱۰۰۰ افزایش یافت.[۵۱۳] در فصل ۶۳–۱۹۶۲، میانگین حضور تماشاگران در بازی‌های اورتون، ۵۱۶۰۳ نفر بود و از این نظر، رتبه برتر را در آن فصل داشت.[۵۱۴] فصل بعد، بار دیگر برترین تیم مورد حمایت هواداران در انگلستان شد.[۵۱۵] هواداران بسیاری هستند که در بازی‌های خارج از خانه، چه در سطح کشوری و چه در رقابت‌های اروپایی همراه تیم هستند. در بازی‌های لیگ اروپا از فصل ۱۰–۲۰۰۹، حدود ۷۰۰۰ اورتونی برای حمایت از تیمشان مقابل بنفیکا به لیسبون سفر کردند،[۵۱۶] که از زمان فینال جام در جام اروپا ۱۹۸۵، بیشترین جمعیت هواداران اورتون در بازی‌های خارج از خانه اروپایی بود. باشگاه یک طرح امتیاز وفاداری به کار گرفته و طبق آن، دارندگان بلیط فصل که بیشترین حضور در مسابقات خارج از خانه را داشته‌اند، اولین فرصت را برای خرید بلیط‌های خارج از خانه دارند.[۵۱۷] اغلب، بلیط‌های بازی‌های خارج از خانه اورتون، کامل به فروش می‌رسد، به‌ویژه، برای بازی‌های شمال غرب انگلستان.

اکثر هواداران اورتون از شمال غرب انگلیس، مرزی‌ساید، چشر، بخش‌های غربی و جنوبی لنکشر، مناطق غربی منچستر بزرگ جذب می‌شوند و در کنار آنها هستند طرفدارانی که از ولز شمالی و ایرلند برای تماشای مسابقات سفر می‌کنند. آمار لیگ برتر نشان می‌دهد که ۷۳٪ از هواداران اورتون متولد همان منطقه‌اند.[۵۰۹] در شهر لیورپول، حمایت از اورتون یا رقیب همشهری‌شان لیورپول، بر اساس مبنای جغرافیایی تعیین نمی‌شود و طرفدارانشان در سراسر شهر پراکنده‌اند. نظرسنجی لیگ برتر از ۱۴۰۰ هوادار اورتون در فصل ۰۵–۲۰۰۴ نشان داد که ۳۰ درصد از این هواداران در لیورپول زندگی می‌کنند.[۵۱۸]

پل مک‌کارتنی از بیتلز از شناخته‌شده‌ترین طرفداران آبی‌هاست.[۵۱۹] اورتون کانون‌های هواداری بسیاری در سرتاسر جهان دارد[۵۲۰] از آمریکای شمالی،[۵۲۱] سنگاپور،[۵۲۲] اندونزی، لبنان، مالزی،[۵۲۳] تایلند، هند و استرالیا.[۵۲۴][۵۲۵] اگرچه، باشگاه رسمی هواداران، فوراوتون[چ] است.[۵۲۶] باشگاه هواداران اورتون امرالد در ایرلند، باشگاه هواداران اورتون در ایرلند شمالی[ح] و باشگاه هواداران اورتون در جزیره من، از کانون‌های هواداری بزرگ خارج از انگلستان هستند.[۵۲۷][۵۲۸][۵۲۹][۵۳۰]

آکادمی و تیم جوانان اورتونویرایش

ذخیره‌ها و جوانان اورتونویرایش

تیم‌های ذخیره از اولین روزهای فوتبال وجود داشتند. در ابتدا، برگزاری بازی میان باشگاه‌ها، اتفاقی نادر بود و زمانی هم که اتفاق می‌افتاد، باشگاه‌ها معمولاً توافق می‌کردند که دو بازی را همزمان انجام دهند. بهترین بازیکنان دو تیم در زمین یک باشگاه و تیم‌های دوم یا ذخیره آنها در زمین دیگری بازی می‌کردند. اینگونه الگوی تیم اول و تیم ذخیره شکل گرفت. اما مدتی طول کشید تا این تیم‌های ذخیره، در لیگ‌هایی که امروز معمول است سازماندهی شوند.[۵۳۱]

اورتون سویفتز و اورتون اتلتیک

تاریخچه تیم ذخیره‌های اورتون به اواخر قرن نوزدهم بازمی‌گردد. آن زمان در فوتبال انگلیس غیرمعمول نبود که بازیکنان ذخیره یک باشگاه با نام دیگری بازی کنند و اکنون اعتقاد بر این است که بازی‌هایی که اورتون سویفتز[خ] در سال‌های ۸۷–۱۸۸۶ انجام داد، اولین بازی‌هایی بود که توسط تیم دوم باشگاه اورتون انجام شد.[۵۳۱]

۹۰–۱۸۸۹ اولین فصل از «لیگ لیورپول و نواحی» بود. در فصل دوم آن، تیمی با نام اورتون اتلتیک[د]، برای اولین بار در این لیگ شرکت کرد که احتمال می‌رود نام دیگری برای ذخیره‌های اورتون باشد.[۵۳۱]

کامبینیشن و لنکاشر کامبینیشن

از دیگر لیگ‌ها، «کامبینیشن»[ذ] بود که در سال ۱۸۹۰ تأسیس شد و ذخیره‌های اورتون یک سال بعد به آن پیوستند و کارشان را با سه قهرمانی متوالی آغاز کردند. برای فصل ۹۵–۱۸۹۴، ذخیره‌های اورتون به «لنکاشر کامبینیشن»[ر] تغییر لیگ دادند و با رکورد میانگین ۶ گل در هر بازی، قهرمان آن شدند. فصل بعد، به لیگ «کامبینیشن» بازگشتند و تا فصل ۹۹–۱۸۹۸، چهار قهرمانی متوالی داشتند. در سال ۱۸۹۹، ذخیره‌های اورتون به «لنکاشر کامبینیشن» بازگشتند، اما دانه‌های افول تیم ریشه دواند و در ۱۲ فصل بعد، تنها ۵ قهرمانی را به دست آوردند.[۵۳۱]

سنترال لیگ

در سال ۱۹۱۱، ذخیره‌های اورتون همراه با تیم‌های ذخیره از دیگر باشگاه‌ها، لیگ «لنکاشر کامبینیشن» را ترک کردند تا به لیگ تازه‌تاسیس «سنترال لیگ»[ز] بپیوندند. «سنترال لیگ» با حضور ۱۷ تیم از شمال و میدلندز در فصل ۱۲–۱۹۱۱ آغاز شد. تا ۷۰ سال آینده ذخیره‌های اورتون در این لیگ رقابت کردند و چهار قهرمانی داشتند.[۵۳۱]

برای فصل ۸۳–۱۹۸۲، تعداد تیم‌های «سنترال لیگ» به ۳۲ افزایش یافت و به دو دسته اول و دوم تقسیم‌بندی شد. اورتون هشت فصل را در دسته اول آن گذراند و یک قهرمانی داشت.[۵۳۱]

در فصل ۹۱–۱۹۹۰، به دلیل حمایت مالی، نام این لیگ به «پونتیز سنترال لیگ»[ژ] تغییر کرد. فصل بعد، ذخیره‌های اورتون برای اولین بار به دسته دوم سقوط کردند، اما بلافاصله به دسته اول بازگشتند.[۵۳۱]

در سال ۱۹۹۶، «سنترال لیگ» مجدداً سازماندهی شد و پونتینز ۱۳ تیم برتر را از دسته اول لیگ گذشته برگزید و «دسته برتر پونتیز»[س] را برای تیم‌های ذخیره تشکیل داد. ذخیره‌های اورتون در ساختار جدید موفقیتی نداشتند.[۵۳۱]

لیگ برتر ذخیره‌ها/زیر-۲۱ سال

با توسعه رقابت‌های لیگ جوانان آکادمی، زیر چتر اتحادیه فوتبال انگلستان در سطوح زیر-۱۷ و زیر-۱۹ سال، پس از آن در سطح تیم‌های ذخیره/زیر ۲۱ سال، لیگ برتر ذخیره‌ها/زیر-۲۱ سال برای باشگاه‌های لیگ برتر، جایگزین «سنترال لیگ» تاریخی لیگ فوتبال شد. لیگ به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شد که در ابتدا هر کدام ۱۳ تیم داشتند. ذخیره‌های اورتون در بخش شمالی این ساختار جدید شرکت کردند. با شروعی ضعیف، فصل اول را در رده نهم تمام کردند، اما در فصل دوم با عملکردی خوب قهرمان شدند.[۵۳۱]

برای فصل ۱۱–۲۰۱۰، بخش شمالی به گروه‌های آ و ب تقسیم شد. اورتون در گروه ب، بیشتر فصل را در جمع پنج تیم انتهای جدول گذراند تا اینکه با چهارمین برد خود در آن فصل، تا جایگاه چهارم جدول صعود کرد.[۵۳۱]

نقش و حتی نام ذخیره‌ها زیر سؤال رفته بود، چرا که ترکیب کنونی، بازیکنان کمتری از تیم اصلی داشت و بازیکنان جوان‌تری از آکادمی جوانان اورتون در آن به چشم می‌خورد و دیگر نمی‌شد آنها را ذخیره‌های اورتون نامید و این عنوان «ذخیره‌ها» بالاخره کنار گذاشته شد.[۵۳۱]

لیگ برتر زیر-۲۱ سال

در ۳ اوت ۲۰۱۲، رسماً اعلام شد که لیگ ۱ توسعه حرفه‌ای، جایگزین لیگ برتر ذخیره‌ها برای بازیکنان زیر-۲۱ سال می‌شود. تیم‌ها بر اساس طبقه‌بندی آکادمی‌های باشگاه‌ها رتبه‌بندی شدند (طبقه‌بندی هر سه سال یکبار مجدداً ارزیابی می‌شود) و اورتون، در رده آ قرار گرفت. دوران جدیدی برای ذخیره‌های تیم‌ها آغاز شده بود که تاریخچه آنها به دوران قبل از تشکیل لیگ فوتبال در سال ۱۸۸۸ بازمی‌گردد. اورتون، اما در این رقابت‌ها دستاوردی نداشت.[۵۳۱]

لیگ برتر ۲

از فصل ۱۷–۲۰۱۶، لیگ برتر ۲، با قالب و قوانین جدید به عنوان برترین سطح از لیگ توسعه حرفه‌ای معرفی شد. محدوده سنی بازیکنان در آن از زیر ۲۱ سال به زیر ۲۳ سال تغییر کرد. همچنین باشگاه‌ها مجاز بودند تا سه بازیکن و یک دروازه‌بان «بالاتر از سن مجاز» را وارد میدان کنند. در فصل اول و سوم از رقابت‌های جدید، تیم زیر-۲۳ سال اورتون با هدایت دیوید آنس‌ورث، موفق شد جام قهرمانی را به دست آورد.[۵۳۱]

برای فصل ۲۲–۲۰۲۱ تیم زیر-۲۳ سال اورتون در دسته اول از لیگ برتر ۲ رقابت می‌کند و بازی‌های خانگی‌اش را در ورزشگاه هِیگ اونیو شهر ساوت‌پورت انجام می‌دهد. گاهی، گودیسون پارک میزبان بازی‌های آنها بوده‌است.[۵۳۲][۵۳۳][۵۳۱]

آکادمی اورتونویرایش

«آکادمی اورتون» در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد و استعدادهای جوان را از سن ۶ سالگی برای باشگاه پرورش می‌دهد. این آکادمی در مجموعه تمرینی فینچ فارم واقع شده و بازیکنان همه گروه‌های سنی در آن تمرین می‌کنند.[۵۳۲][۵۳۳]

از تربیت شدگان برجسته آکادمی اورتون می‌توان به وین رونی، ریچارد دان، مایکل بال، گوین مک‌کن، فرانسیس جفرز و اخیراً جان‌جو کنی، راس بارکلی، شکودران مصطفی و تام دیویس اشاره کرد.[۵۳۴][۵۳۵]

زنان اورتونویرایش

 
زنان اورتون در مصاف با چلسی، سپتامبر ۲۰۲۱

این باشگاه کار خود را با عنوان باشگاه فوتبال زنان هوی‌لِیک در سال ۱۹۸۳ آغاز کرد.[۵۳۶] سپس با باشگاه دولفینز ادغام شدند و لیسوو را تشکیل دادند. پس از آن و در ضمیمه یک قرارداد حمایت مالی، پاسیفیک را به عنوان خود اضافه کردند.[۵۳۶] با قهرمانی در فصل ۸۸–۱۹۸۷ از لیگ شمال غرب و نائب قهرمانی در فینال سال ۱۹۸۸ از جام حذفی زنان، به شهرت رسیدند. تا فصل ۹۲–۱۹۹۱، پنج سال پیاپی را در لیگ منطقه‌ای گذراندند و با گسترش لیگ‌های کشوری، فصل بعد در دسته یک لیگ شمال پذیرفته شدند و با قهرمانی در آن به لیگ برتر زنان اتحادیه فوتبال رسیدند.[۵۳۶]

از سال ۱۹۹۵، این باشگاه به عنوان بانوان اورتون کارش را ادامه داد و اکنون بخشی از باشگاه فوتبال اورتون است.[۵۳۶] در سال ۱۹۹۸، قهرمانی در لیگ برتر کشوری را به دست آوردند که بزرگترین افتخارشان تا به امروز است.[۵۳۶] با نایب قهرمانی در فصل ۰۸–۲۰۰۷، برای اولین بار به سهمیه جام یوفا دست یافتند و در فینال جام اتحادیه لیگ برتر از همان فصل، آرسنالی را که تا آن زمان، دو سال بی‌شکست را در انگلستان سپری کرده بود، مغلوب کردند.[۵۳۶][۵۳۷]

 
بانوان اورتون در جشن قهرمانی جام حذفی، ۲۰۱۰

در سال ۲۰۱۰، آرسنال را در فینال شکست دادند و اولین جام حذفی را با نام اورتون بالای سر بردند.[۵۳۸]

در سال ۲۰۱۱، تا مرحله یک چهارم نهایی از لیگ قهرمانان اروپا صعود کردند، جایی که بهترین عملکردشان تاکنون، توسط تیم آلمانی دیسبورگ متوقف شد.[۵۳۹][۵۴۰]

اورتون از هشت تیم مؤسس سوپرلیگ زنان در مارس ۲۰۱۱ بود.[۵۳۶][۵۴۱] پس از آنکه چندین فصل را در میانه جدول به پایان رساندند، در سپتامبر ۲۰۱۴ و پس از ۲۱ سال حضور در دسته برتر، به دسته دوم سقوط کردند.[۵۴۲][۵۴۳]

 
جشن قهرمانی دسته دوم سری بهار سوپرلیگ زنان، ۲۰۱۷

در سال ۲۰۱۷، قهرمان دسته دوم سری بهاره سوپر لیگ زنان شدند. این سری، صعود و سقوطی برای تیم‌ها نداشت،[۵۴۴] اما از آنجا که پیش از آغاز فصل ۱۸–۲۰۱۷، ناتس کونتی از دسته یک منحل شد، اورتون دعوت‌نامه بازگشت به لیگ برتر را دریافت کرد.[۵۴۵][۵۴۶] اگرچه در فصل ۱۸–۲۰۱۷، عملکردی ناامیدکننده داشتند، به سبب افزایش تعداد تیم‌ها برای فصل بعد از سقوط اجتناب کردند.[۵۴۲][۵۴۷]

قبل از فصل ۲۰–۲۰۱۹، بانوان را از نام خود حذف کردند و اگرچه اکنون به سادگی اورتون نامیده می‌شوند، در صورت لزوم و به صورت رسمی از عنوان زنان اورتون استفاده خواهند کرد تا از سردرگمی با تیم مردان جلوگیری شود.[۵۳۶][۵۴۸]

در حال حاضر و برای فصل ۲۲–۲۰۲۱، اورتون در سوپرلیگ زنان اتحادیه فوتبال رقابت می‌کند.[۵۴۲]

مالکیتویرایش

اورتون به لحاظ ساختاری، یک شرکت محدود با هیئت مدیره ای است که اکثریت سهام را در اختیار دارد.[۵۴۹] آخرین حساب‌های باشگاه از مه ۲۰۱۴، کل بدهی خالص را ۲۸٫۱ میلیون پوند با گردش مالی ۱۲۰٫۵ میلیون پوند و سود ۲۸٫۲ میلیون پوند نشان می‌داد.[۵۵۰] اضافه برداشت باشگاه با بانک بارکلیز با کمک «صندوق جوایز پایه» لیگ برتر تضمین می‌شود،[۵۵۱] که مبلغی تضمین‌شده‌است که به باشگاه‌ها برای رقابت در لیگ برتر پرداخت می‌شود.[۵۵۲] اورتون در سال ۲۰۰۲، با دو شرکت خدمات مالی بِر استِرنز و پرودنشال پی‌ال‌سی برای یک وام بلندمدت ۳۰ میلیون پوندی در طی ۲۵ سال به توافق رسید. این قرض در آن زمان برای تجمیع بدهی‌ها و همچنین منبع سرمایه‌ای برای خرید بازیکنان جدید بود.[۵۵۳] برای این وام، گودیسون پارک وثیقه گذاشته شد. در ۲۷ فوریه ۲۰۱۶، اردوان فرهاد مشیری تاجر و سرمایه‌گذار ایرانی-انگلیسی، ۴۹٫۹ درصد از سهام باشگاه را خرید و سهام‌دار اصلی شد. در سال‌های بعد، سهام اردوان فرهاد مشیری به بیش از ۷۷ درصد رسید.[۳۷۹][۳۸۱][۵۵۴]

سهام‌داران اورتون
سمت نام میزان سهام یادداشت
مالک، مالک باشگاه اردوان فرهاد مشیری ۱۲۷٬۰۳۱ ۴۹٫۹ از سهام باشگاه فوتبال اورتون را در فوریه ۲۰۱۶ خریداری کرد. در سال ۲۰۱۸ سهم جان وودز را به تملک خود درآورد و سهم خود را به ۵۸٫۸٪ رساند. تا سپتامبر ۲۰۱۸، مشیری ۶۸٫۶٪ از سهام اورتون را در اختیار گرفت. تا ژانویه ۲۰۲۲، سهام او به بیش از ۹۴٪ رسیده‌است.
رئیس هیئت‌مدیره بیل کن‌رایت ۱٬۷۵۰ در اکتبر ۱۹۸۹ وارد هیئت‌مدیره شد.
دیگر سهام‌داران ۶٬۲۱۹ ---
مدیر عامل دنیس بَرِت-بَکسِندِیل --- در سال ۲۰۱۸ منتصب شد، پس از مسئولیتش به عنوان معاون مدیر عامل.
اطلاعات سهام اورتون

کادر فنیویرایش

تا تاریخ ۱ فوریه ۲۰۲۲

بازیکنانویرایش

بازیکنان فعلیویرایش

تا تاریخ ۱ فوریه ۲۰۲۲[۵۵۵][۵۵۶]
شماره پست بازیکن
۱   دروازه‌بان جردن پیکفورد
۲   مدافع جان‌جو کنی
۳   مدافع ناتان پترسون
۴   مدافع میسون هولگیت
۵   مدافع مایکل کین
۶   هافبک الن
۷   مهاجم ریشارلیسون
۸   هافبک فابین دلف
۹   مهاجم دامینیک کالورت-لوین
۱۰   هافبک کیلوی سیگرثسون
۱۱   مهاجم دمارای گری
۱۳   مدافع یری مینا
۱۴   مهاجم اندروس تاونزند
۱۵   دروازه‌بان اسمیر بگوویچ
۱۶   هافبک عبدولای دوکوره
شماره پست بازیکن
۱۷   مهاجم الکس ایوبی
۱۹   مدافع ویتالی میکولنکو
۲۰   مهاجم جنک تسون
۲۱   هافبک آندره گومش
۲۲   مدافع بن گادفری
۲۳   مدافع شیموس کولمن ( )
۲۴   مهاجم آنتونی گوردون
۲۵   هافبک ژان-فیلیپ گبامن
۲۶   هافبک تام دیویس
۳۱   دروازه‌بان اندی لونرگان
۳۲   مدافع جارد برنثویت
۳۳   مهاجم سالومون روندون
۳۴   مهاجم انور الغازی (قرض از استون‌ویلا)
۳۶   هافبک دله الی


قرض داده‌شدهویرایش

تا تاریخ ۱ فوریه ۲۰۲۲

شماره پست بازیکن
  دروازه‌بان ژوائو ویرژینیا (به اسپورتینگ تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۲)
  مدافع نیلز انکونکو (به استاندارد لیژ تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۲)
شماره پست بازیکن
  مهاجم الیس سیمس (به هارت آو میدلوتین تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۲)
  مهاجم مویز کین (به یوونتوس تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۳)


عملکرد فصل به فصلویرایش

جدول زیر، عملکرد فصل‌های اخیر اورتون را نمایش می‌دهد.

عملکرد اورتون در فصل‌های اخیر
فصل آمار لیگ[۵۵۸] نتایج جام گلزن (های) برتر[۵۵۹] م. تماشاگران[۵۶۰]
لیگ دسته بازی پ. ت. ش. ت. گل امتیاز رتبه حذفی[۵۶۱] اتحادیه[۵۶۲] خیریه[۵۶۳] رقابت‌های یوفا[۵۶۴] لیگ مجموع
۱۱–۲۰۱۰ لیگ برتر ۱ ۳۸ ۱۳ ۱۵ ۱۰ ۵۴ ۷ دور ۵ دور ۳ جواز نگرفت. جواز نگرفت. کیهیل (۹) بکفورد (۱۰)
ساها (۱۰)
۳۶٬۰۳۹
۱۲–۲۰۱۱ لیگ برتر ۱ ۳۸ ۱۵ ۱۱ ۱۲ +۱۰ ۵۶ ۷ ن. نهایی دور ۴ جواز نگرفت. جواز نگرفت. یلاویج (۹) یلاویج (۱۱) ۳۳٬۲۲۸
۱۳–۲۰۱۲ لیگ برتر ۱ ۳۸ ۱۶ ۱۵ ۷ +۱۵ ۶۳ ۶ دور ۶ دور ۳ جواز نگرفت. جواز نگرفت. فلینی (۱۱) فلینی (۱۲) ۳۶٬۳۵۶
۱۴–۲۰۱۳ لیگ برتر ۱ ۳۸ ۲۱ ۹ ۸ +۲۲ ۷۲ ۵ دور ۶ دور ۳ جواز نگرفت. جواز نگرفت. لوکاکو (۱۵) لوکاکو (۱۶) ۳۷٬۷۳۲
۱۵–۲۰۱۴ لیگ برتر ۱ ۳۸ ۱۲ ۱۱ ۱۵ −۲ ۴۷ ۱۱ دور ۳ دور ۳ جواز نگرفت. ل. اروپا–۱/۸ ن. لوکاکو (۱۰) لوکاکو (۲۰) ۳۸٬۴۰۶
۱۶–۲۰۱۵ لیگ برتر ۱ ۳۸ ۱۱ ۱۴ ۱۳ ۴۷ ۱۱ ن. نهایی ن. نهایی جواز نگرفت. جواز نگرفت. لوکاکو (۱۸) لوکاکو (۲۵) ۳۸٬۲۲۸
۱۷–۲۰۱۶ لیگ برتر ۱ ۳۸ ۱۷ ۱۰ ۱۱ +۱۸ ۶۱ ۷ دور ۳ دور ۳ جواز نگرفت. جواز نگرفت. لوکاکو (۲۵) لوکاکو (۲۶) ۳۹٬۴۹۴
۱۸–۲۰۱۷ لیگ برتر ۱ ۳۸ ۱۳ ۱۰ ۱۵ −۱۴ ۴۹ ۸ دور ۳ دور ۴ جواز نگرفت. ل. اروپا–م. گ. رونی (۱۰) رونی (۱۱) ۳۸٬۷۹۷
۱۹–۲۰۱۸ لیگ برتر ۱ ۳۸ ۱۵ ۹ ۱۴ ۵۴ ۸ دور ۴ دور ۳ جواز نگرفت. جواز نگرفت. سیگرثسون (۱۳)
ریشارلیسون (۱۳)
سیگرثسون (۱۴)
ریشارلیسون (۱۴)
۳۸٬۷۸۰
۲۰–۲۰۱۹ لیگ برتر ۱ ۳۸ ۱۳ ۱۰ ۱۵ −۱۲ ۴۹ ۱۲ دور ۳ ۱/۴ ن. جواز نگرفت. جواز نگرفت. کالورت-لوین (۱۳)
ریشارلیسون (۱۳)
کالورت-لوین (۱۵)
ریشارلیسون (۱۵)
۳۹٬۲۵۶
۲۱–۲۰۲۰ لیگ برتر ۱ ۳۸ ۱۷ ۸ ۱۳ −۱ ۵۹ ۱۰ ۱/۴ ن. ۱/۴ ن. جواز نگرفت. جواز نگرفت. کالورت-لوین (۱۶) کالورت-لوین (۲۱) ۰[یادداشت ۳]

آمار عملکرد در رقابت‌های اروپاییویرایش

تا تاریخ ۲۰ آوریل ۲۰۲۱[۵۶۴]

آمار عملکرد در رقابت‌های اروپایی
رقابت بازی پ. ت. ش. گ.ز. گ.خ. ت.گ. ٪پ.
رقابت‌های یوفا
لیگ قهرمانان اروپا ۱۰ ۲ ۵ ۳ ۱۴ ۱۰ ۲۰٫۰۰
لیگ اروپا ۵۲ ۲۷ ۸ ۱۷ ۸۷ ۶۴ +۲۳ ۵۱٫۹۲
جام در جام اروپا ۱۷ ۱۱ ۴ ۲ ۲۵ ۹ +۱۶ ۶۴٫۷۱
مجموع ۷۹ ۴۰ ۱۷ ۲۲ ۱۲۶ ۸۴ +۴۲ ۵۰٫۶۳
رقابت‌های غیر-یوفا
اینتر-سیتیز فیرز کاپ ۱۲ ۷ ۲ ۳ ۲۲ ۱۵ ۵۸٫۳۳
مجموع ۱۲ ۷ ۲ ۳ ۲۲ ۱۵ ۵۸٫۳۳
فهرست کامل عملکرد اورتون در رقابت‌های اروپایی

افتخاراتویرایش

افتخارات
رقابت قهرمانی نائب‌قهرمانی
رقابت‌های داخلی
دسته ۱ لیگ فوتبال

(۹): ۹۱–۱۸۹۰، ۱۵–۱۹۱۴، ۲۸–۱۹۲۷، ۳۲–۱۹۳۱، ۳۹–۱۹۳۸، ۶۳–۱۹۶۲، ۷۰–۱۹۶۹، ۸۵–۱۹۸۴، ۸۷–۱۹۸۶

(۷): ۹۰–۱۸۸۹، ۹۵–۱۸۹۴، ۰۲–۱۹۰۱، ۰۵–۱۹۰۴، ۰۹–۱۹۰۸، ۱۲–۱۹۱۱، ۸۶–۱۹۸۵

لیگ برتر --- ---
دسته ۲ لیگ فوتبال

(۱): ۳۱–۱۹۳۰

(۱): ۵۴–۱۹۵۳

جام حذفی

(۵): ۰۶–۱۹۰۵، ۳۳–۱۹۳۲، ۶۶–۱۹۶۵، ۸۴–۱۹۸۳، ۹۵–۱۹۹۴

(۸): ۹۳–۱۸۹۲، ۹۷–۱۸۹۶، ۰۷–۱۹۰۶، ۶۸–۱۹۶۷، ۸۵–۱۹۸۴، ۸۶–۱۹۸۵، ۸۹–۱۹۸۸، ۰۹–۲۰۰۸

جام خیریه انگلستان

(۹): ۱۹۲۸، ۱۹۳۲، ۱۹۶۳، ۱۹۷۰، ۱۹۸۴، ۱۹۸۵، ۱۹۸۶(مشترک)، ۱۹۸۷، ۱۹۹۵

---
جام اتحادیه ---

(۲): ۷۷–۱۹۷۶، ۸۴–۱۹۸۳

رقابت‌های بین‌المللی
لیگ قهرمانان اروپا --- ---
جام یوفا --- ---
جام برندگان جام اروپا

(۱): ۸۵–۱۹۸۴

---
فهرست کامل دستآوردهای اورتون

آمار و رکوردهای باشگاهویرایش

پیروزیویرایش

رکورد نتیجه
بیشترین پیروزی لیگ در یک فصل ۲۹ پیروزی در ۴۲ بازی، دسته اول، فصل ۷۰–۱۹۶۹[۵۶۵][۵۶۶]
کمترین پیروزی لیگ در یک فصل
  • ۹ پیروزی در ۲۲ بازی، دسته اول، فصل ۱۳–۱۹۱۲[۵۶۵]
  • ۹ پیروزی در ۴۲ بازی، دسته اول، فصل ۸۰–۱۹۷۹[۵۶۵]
  • ۹ پیروزی در ۳۸ بازی لیگ برتر انگلیس، ۹۸–۱۹۹۷[۵۶۵]
  • ۹ پیروزی در ۳۸ بازی لیگ برتر انگلیس، ۰۴–۲۰۰۳[۵۶۵]
بهترین پیروزی در لیگ
  • ۹–۱ مقابل منچستر سیتی، ۳ سپتامبر ۱۹۰۶[۵۶۷]
  • ۹–۱ مقابل پلیموث آرگیل، ۲۷ دسامبر ۱۹۳۰ (دیکسی دین و جی استین، هر کدام چهار گل زدند، اولین بار برای اورتون)[۵۶۷]
بهترین پیروزی در جام حذفی ۱۱–۲ مقابل داربی کانتی، جام حذفی، دور پنجم، ۱۸ ژانویه ۱۸۹۰ (هت تریک از فرد گری، الک بریدی و الف میلوارد)[۵۶۶][۵۶۷]
بهترین پیروزی در جام اتحادیه ۸–۰ مقابل ویمبلدون، جام اتحادیه، دور دوم، ۲۹ اوت ۱۹۷۸[۵۶۷]
بهترین پیروزی در مجموع دو بازی رفت و برگشت در جام اتحادیه ۱۱–۰ مقابل رکسهام، جام اتحادیه، دور دوم، ۱۹۹۰[۵۶۷]
بهترین پیروزی در اروپا ۶–۱ مقابل بران، جام یوفا، مرحله یک‌شانزدهم، ۲۱ فوریه ۲۰۰۸[۵۶۶][۵۶۷]
بهترین پیروزی در مجموع دو بازی رفت و برگشت پیروزی اروپا ۱۰–۰ مقابل فین هارپس، جام یوفا، دور اول، ۱۹۷۸[۵۶۷]
بهترین پیروزی در بازی دوستانه ۲۲–۰ مقابل ایردینگ، ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۸[۵۶۸]
بهترین پیروزی خارج از خانه در لیگ ۷–۰ مقابل چارلتون اتلتیک، ۷ فوریه ۱۹۳۱[۵۶۶]
بهترین پیروزی خارج از خانه در جام حذفی ۶–۰ مقابل کریستال پالاس، ۴ ژانویه ۱۹۳۱[۵۶۷]
بهترین پیروزی خارج از خانه در دسته برتر ۶–۱ مقابل داربی کانتی، ۵ نوامبر ۱۸۹۲[۵۶۷]
بهترین پیروزی خارج از خانه در جام اتحادیه ۵–۰ مقابل رکسهام، جام اتحادیه، دور دوم بازی رفت، ۲۵ سپتامبر ۱۹۹۰[۵۶۷]
بهترین پیروزی خارج از خانه در اروپا ۵–۰ مقابل فین هارپس، جام یوفا، دور اول بازی رفت، ۱۲ سپتامبر ۱۹۷۸[۵۶۷]

فهرست کامل بزرگترین پیروزی‌های اورتون

شکستویرایش

رکورد نتیجه
بیشترین شکست لیگ در یک فصل ۲۲ شکست در ۴۲ بازی، لیگ برتر انگلستان، فصل ۹۴–۱۹۹۳[۵۶۵]
کمترین شکست لیگ در یک فصل ۱ شکست در ۲۲ بازی، دسته اول، فصل ۹۱–۱۸۹۰[۵۶۵][۵۶۶]
بدترین شکست لیگ
  • ۷–۰ مقابل ساندرلند، لیگ فوتبال دسته اول، ۲۶ دسامبر ۱۹۳۴[۵۶۹]
  • ۷–۰ مقابل ولوز لیگ فوتبال دسته ۱، ۲۲ فوریه ۱۹۳۹[۵۷۰]
  • ۱۰–۴ مقابل تاتنهام هاتسپر لیگ فوتبال دسته ۱، ۱۱ اکتبر ۱۹۵۸[۵۷۱]
  • ۸–۲ مقابل نیوکاسل لیگ فوتبال دسته ۱، ۷ نوامبر ۱۹۵۹[۵۷۱]
  • ۷–۰ مقابل آرسنال، لیگ برتر، ۱۱ مه ۲۰۰۵[۵۷۲][۵۷۱]
بدترین شکست در جام حذفی ۶–۰ مقابل کریستال پالاس، جام حذفی، دور اول، ۷ ژانویه ۱۹۲۲[۵۷۳][۵۷۱]

فهرست کامل نتایج اورتون

گلزنیویرایش

رکورد نتیجه
بیشترین گل زده لیگ در یک فصل ۱۲۱ گل در ۴۲ بازی، دسته دوم لیگ فوتبال، فصل ۳۱–۱۹۳۰[۵۶۵]
کمترین گل زده لیگ در یک فصل ۳۴ گل در ۳۸ بازی، لیگ برتر، فصل ۰۶–۲۰۰۵[۵۶۵]
بیشترین گل خورده لیگ در یک فصل ۹۲ گل در ۴۲ بازی، دسته اول، فصل ۳۰–۱۹۲۹[۵۶۵]
کمترین گل خورده لیگ در یک فصل ۲۷ گل در ۴۰ بازی، دسته اول، فصل ۱۹۸۸–۱۹۸۷[۵۶۵]

امتیازگیریویرایش

رکورد نتیجه
بیشترین امتیاز در یک فصل لیگ (سیستم ۲ امتیاز برای هر برد) ۶۶ امتیاز در ۴۲ بازی، دسته اول، فصل ۷۰–۱۹۶۹[۵۶۵]
بیشترین امتیاز در یک فصل لیگ (سیستم ۳ امتیاز برای هر برد) ۹۰ امتیاز در ۴۲ بازی، دسته اول، فصل ۸۵–۱۹۸۴[۵۶۵]
کمترین امتیاز در یک فصل لیگ (سیستم ۲ امتیاز برای هر برد) ۲۰ امتیاز در ۲۲ بازی، دسته اول، فصل ۸۹–۱۸۸۸[۵۶۵]
کمترین امتیاز در یک فصل لیگ (سیستم ۳ امتیاز برای هر برد) ۳۹ امتیاز در ۳۸ بازی، لیگ برتر، فصل ۰۴–۲۰۰۳[۵۶۵]

اولین بازی‌هاویرایش

بازی تاریخ
اولین بازی در جام حذفی[۵۷۴] مقابل بولتون، دور اول مقدماتی، ۱۲ نوامبر ۱۸۸۷ (تساوی ۰–۰)
اولین بازی در دسته اول مقابل آکرینگتون، دسته اول، ۸ سپتامبر ۱۸۸۸ (برد ۲–۱)[۵۷۵]
اولین بازی در گودیسون پارک مقابل بولتون، دسته اول، (پیروزی ۴–۲)[۵۷۶]
اولین بازی اروپایی مقابل دانفرملین، فیرز کاپ، ۲۵ سپتامبر ۱۹۶۲ (پیروزی ۱–۰)[۵۷۷]
اولین بازی در جام اتحادیه مقابل آکرینگتون استنلی، (پیروزی ۳–۱)، ۱۲ دسامبر ۱۹۶۰[۵۷۸][۵۷۹]

حضور تماشاگرانویرایش

رکورد حضور تماشاگران
بیشترین حضور تماشاگران در لیگ ۷۸٬۲۹۹ برابر لیورپول، ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۸[۵۶۶][۵۸۰]
بیشترین حضور تماشاگران در جام حذفی ۷۷٬۹۰۲ برابر منچستریونایتد، جام حذفی، دور پنجم، ۱۴ فوریه ۱۹۵۳[۵۶۶][۵۸۰]
بیشترین حضور تماشاگران در جام اتحادیه ۵۴٬۰۳۲ برابر بولتون، جام اتحادیه، نیمه نهایی، بازی رفت، ۱۸ ژانویه ۱۹۷۷[۵۸۰]
بیشترین حضور تماشاگران در اروپا ۶۲٬۴۰۸ برابر اینتر میلان، جام اروپا، دور اول، بازی رفت، ۱۸ سپتامبر ۱۹۶۳[۵۸۰]
کمترین حضور تماشاگران در لیگ ۷٬۸۰۲ برابر شفیلد ونزدی، ۱ مه ۱۹۳۴[۵۸۰]
کمترین حضور تماشاگران در جام حذفی ۱۵٬۲۹۳ برابر ویمبلدون، جام حذفی، دور سوم، ۱۲ ژانویه ۱۹۹۳[۵۸۰]
کمترین حضور تماشاگران در جام اتحادیه ۷٬۴۱۵ در مقابل راکسم، جام اتحادیه، دور دوم، بازی برگشت، ۹ اکتبر ۱۹۹۰[۵۸۰]

آمار حضور تماشاگران اورتون در رقابت‌های مختلف

رکورد کشوریویرایش

رکورد
گودیسون پارک، اولین ورزشگاهی در جهان بود که به شکل اختصاصی برای فوتبال طراحی و ساخته شد.[۵۸۱]
گودیسون پارک تنها ورزشگاه باشگاهی است که میزبان یک بازی نیمه‌نهایی از رقابت‌های جام جهانی بوده.[۵۸۱]
گودیسون پارک محل بازی انگلستان و جمهوری ایرلند در ۲۱ سپتامبر ۱۹۴۹ بود. انگلیس با نتیجه ۲–۰ شکست خورد و این، اولین شکست خانگی آنها مقابل کشوری غیرانگلیسی بود. پیتر فارل از اورتون، برای ایرلند گلزنی کرد.
اورتون اولین باشگاه انگلیسی بود که در پنج فصل متوالی (۶۳–۱۹۶۲ تا ۶۷–۱۹۶۶) در مسابقات اروپایی حضور یافت.
اورتون بیش از هر باشگاه دیگری در دسته برتر فوتبال انگلستان بازی کرده‌است.[۵۸۲]
بیش از هر باشگاه دیگری در لیگ برتر گل زده‌اند و گل دریافت کرده‌اند.[۵۸۲]
اورتون بیش از هر تیم دیگری در مسابقات دسته برتر، تساوی و باخت داشته‌است.[۵۸۲]
اورتون تمایزی غیرمعمول دارد، اینکه برای طولانی‌ترین زمان، قهرمان لیگ بود. در سال ۱۹۱۵، قهرمانی را به دست آورد و به دنبال تعلیق لیگ به دلیل جنگ جهانی اول، تا ازسرگیری دوباره لیگ در فصل ۲۰–۱۹۱۹، قهرمان باقی ماند. همچنین در سال ۱۹۳۹ قهرمان شد و بار دیگر به دنبال تعلیق لیگ به دلیل جنگ جهانی دوم، تا شروع دوباره لیگ در سال ۱۹۴۶، قهرمان باقی ماند.
اولین باشگاهی که جام و مدال‌های قهرمانی لیگ را دریافت کرد.[۵۸۱]
اولین باشگاهی که جوانترین گلزن لیگ برتر را در دو فصل متوالی با دو بازیکن مختلف داشته‌است.[۵۸۱]
اولین باشگاهی که به رکورد ۴۰۰۰ بازی در دسته برتر رسید.[۵۸۱]
اولین باشگاهی که به رکورد ۵۰۰۰ امتیاز در لیگ دست یافت.[۵۸۱]
اولین باشگاهی که در دو زمین مختلف، قهرمان لیگ شد.[۵۸۱]
اولین باشگاهی که فینال جام حذفی را میزبانی کرد.[۵۷۴]
اولین باشگاه در انگلیس بود که نیمکت ذخیره‌ها را نصب کرد.[۵۸۱]
اولین باشگاهی که به ۴ فینال متوالی در جام خیریه در ومبلی در فاصله سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۷ رسید.[۵۸۳]
شش گل جک ساوت‌ورث مقابل وست برومویچ آلبیون در ۳۰ دسامبر ۱۸۹۳، اولین نمونه از این دست در تاریخ لیگ فوتبال بود.[۵۸۴]
بیشترین امتیاز انضباطی دریافتی را در لیگ برتر دارند (۲ امتیاز برای کارت قرمز، یک امتیاز برای یک زرد): ۱۲۵۲[۵۸۵]
اولین باشگاهی که در فینال جام حذفی، شکست ۲–۰ را به پیروزی تبدیل کرد و قهرمان شد.[۵۸۶][۵۸۷]
اولین باشگاه از مرزی‌ساید که قهرمان جام حذفی شد.[۵۸۱]
اولین باشگاهی که به رکورد ۱۰۰ فصل حضور در دسته برتر فوتبال انگلستان دست یافت.[۵۸۱]

اولین‌های اورتون

رکورد اروپاییویرایش

رکورد
اولین باشگاهی که در صدر جدول آی‌تیونز قرار گرفت. در سپتامبر ۲۰۲۰ با «اورتون، جان آبی‌ها».[۵۸۸]
گودیسون پارک که در سال ۱۸۹۲ ساخته شد، اولین زمین فوتبال کاملاً هدفمند در جهان بود.[۵۸۱]
اورتون اولین باشگاهی بود که سیستم گرمایش زیر خاکی را در ورزشگاه خود نصب کرد.[۵۸۹]
اولین باشگاهی که در یک جام اروپایی با ضربات پنالتی پیروز شد (۱۹۷۰ مقابل بروسیا مونشن‌گلادباخ).[۵۹۰][۵۸۱]
اولین باشگاهی که مستمر، برنامه بازی را برای بازی‌های خانگی منتشر کرد.[۵۸۱]
اولین باشگاهی که ورزشگاه چهار طرفه با جایگاه‌های دو طبقه داشت.[۵۸۱]
اولین باشگاهی که ورزشگاهی با جایگاه سه طبقه داشت.[۵۸۱]

رکورد نقل و انتقالاتویرایش

گران‌قیمت‌ترین خریدهای باشگاهویرایش

 
سیگرثسون، گران‌ترین خرید اورتون
# نام مبدأ مبلغ سال
۱   کیلوی سیگرثسون   سوانزی سیتی ۴۰ م£ ۲۰۱۷
۲   ریشارلیسون   واتفورد ۳۵ م£ ۲۰۱۸
۳   جردن پیکفورد   ساندرلند ۲۵ م£ ۲۰۱۷
۴   یری مینا   بارسلونا ۲۷ م£ ۲۰۱۸
۵   روملو لوکاکو   چلسی ۲۸ م£ ۲۰۱۴
۶   الکس ایووبی   آرسنال ۲۸ م£ ۲۰۱۹
۷   مایکل کین   برنلی ۲۵ م£ ۲۰۱۷
۸   دیوی کلاسن   آژاکس ۲۳٫۶ م£ ۲۰۱۷
۹   یانیک بولازی   کریستال پالاس ۲۲٫۵ م£ ۲۰۱۶
۱۰   جنک تسون   بشیکتاش ۲۱ م£ ۲۰۱۸

فهرست کامل گران‌ترین خریدهای اورتون

گران‌قیمت‌ترین فروش‌های باشگاهویرایش

 
لوکاکو، گران‌ترین فروش اورتون
# نام مقصد مبلغ سال
۱   روملو لوکاکو   منچستر یونایتد ۹۰ م£ ۲۰۱۷
۲   جان استونز   منچستر سیتی ۴۷٫۵ م£ ۲۰۱۶
۳   مروان فلاینی   منچستر یونایتد ۲۷٫۵ م£ ۲۰۱۳
۴   وین رونی   منچستر یونایتد ۲۷ م£ ۲۰۰۴
۵   جولین لسکات   منچستر سیتی ۲۴ م£ ۲۰۰۹
۶   راس بارکلی   چلسی ۱۵ م£ ۲۰۱۸
۷   نیکولا ولاشیچ   زسکا مسکو ۱۴ م£ ۲۰۱۹
۸   جک رادول   منچستر سیتی ۱۲ م£ ۲۰۱۲

فهرست کامل گران‌ترین فروش‌های اورتون

تاریخچه، آمار و افتخارات مربیان و بازیکنانویرایش

مربیانویرایش

رکورد طولانی‌ترین دوره هدایت تیم اورتون در اختیار هری کتریک است؛ او در حد فاصل سال‌های ۷۳–۱۹۶۱ و طی ۵۹۴ بازی، هدایت تیم اورتون را بر عهده داشت. پرافتخارترین مربی تاریخ اورتون که موفق به کسب قهرمانی‌های داخلی و بین‌المللی شد، هاوارد کندال است؛ او موفق به کسب دو عنوان قهرمانی لیگ انگلیس، قهرمانی در جام حذفی انگلستان ۱۹۸۴، قهرمانی در جام برندگان جام اروپا ۱۹۸۵ و سه عنوان قهرمانی جام خیریه انگلستان شد.

فهرست مربیان باشگاهویرایش

بازی‌های برگزارشده تا تاریخ ۳۱ ژانویه ۲۰۲۲. تنها رقابت‌های رسمی و حرفه‌ای محاسبه شده‌اند.
فهرست سرمربیان باشگاه اورتون، همراه با دوران تصدی، رکوردها و افتخارات
مربی ملیت از تاریخ تا تاریخ بازی پ. ت. ش. %پ. افتخارات[۵۹۱] یادداشت
ویلیام ادوارد بارکلی   ایرلند ۰۱۸۸۸−۰۸ اوت ۱۸۸۸ ۰۱۸۸۹−۰۵ مه ۱۸۸۹ ۲۲ ۹ ۲ ۱۱ ۴۰٫۹۱ [۵۹۲]
دیک مولینکس   انگلستان ۰۱۸۸۹−۰۸ اوت ۱۸۸۹ ۰۱۹۰۱−۰۵ مه ۱۹۰۱ ۳۸۶ ۱۹۴ ۶۴ ۱۲۸ ۵۰٫۲۶

[۵۹۳]
ویل کاف   انگلستان ۰۱۹۰۱−۰۸ اوت ۱۹۰۱ ۰۱۹۱۸−۰۵ مه ۱۹۱۸ ۵۷۷ ۲۷۵ ۱۱۰ ۱۹۲ ۴۷٫۶۶ [۵۹۴]
ویلیام جی. ساویر   انگلستان ۰۱۹۱۸−۰۸ اوت ۱۹۱۸ ۰۱۹۱۹−۰۵ مه ۱۹۱۹ ۰ ۰ ۰ ۰ ! [۵۹۵]

[یادداشت ۴]

توماس مک‌اینتاش   انگلستان ۰۱۹۱۹−۰۸ اوت ۱۹۱۹ ۰۱۹۳۵−۰۵ مه ۱۹۳۵ ۷۱۹ ۲۸۶ ۱۷۹ ۲۵۴ ۳۹٫۷۸ [۵۹۶]
کمیته اورتون ۰۱۹۳۵−۰۵ مه ۱۹۳۵ ۰۱۹۳۹−۰۶ ژوئن ۱۹۳۹ ۱۸۰ ۷۶ ۳۶ ۶۸ ۴۲٫۲۲ [۵۹۷]
تئو کلی   انگلستان ۰۱۹۳۹−۰۶ ژوئن ۱۹۳۹ ۰۱۹۴۸−۰۹−۰۱ ۱ سپتامبر ۱۹۴۸ ۱۰۰ ۳۸ ۱۹ ۴۳ ۳۸٫۰۰ [۵۹۷]
کلیف بریتون   انگلستان ۰۱۹۴۸−۰۹−۰۱ ۱ سپتامبر ۱۹۴۸ ۰۱۹۵۶−۰۲−۰۱ ۱ فوریه ۱۹۵۶ ۳۴۴ ۱۲۵ ۹۲ ۱۲۷ ۳۶٫۳۴ [۵۹۸]
یان بوکان   اسکاتلند ۰۱۹۵۶−۰۲−۰۱ ۱ فوریه ۱۹۵۶ ۰۱۹۵۸−۱۰−۰۱ ۱ اکتبر ۱۹۵۸ ۱۱۶ ۳۸ ۲۴ ۵۴ ۳۲٫۷۶ [۵۹۹]
جانی کری   جمهوری ایرلند ۰۱۹۵۸−۱۰−۰۱ ۱ اکتبر ۱۹۵۸ ۰۱۹۶۱−۰۴−۱۵ ۱۵ آوریل ۱۹۶۱ ۱۲۲ ۵۱ ۲۲ ۴۹ ۴۱٫۸۰ [۶۰۰]
هری کتریک   انگلستان ۰۱۹۶۱−۰۴−۲۲ ۲۲ آوریل ۱۹۶۱ ۰۱۹۷۳−۰۴−۰۷ ۷ آوریل ۱۹۷۳ ۵۹۴ ۲۷۶ ۱۵۷ ۱۶۱ ۴۶٫۴۶

[۶۰۱]
تام ایگل‌استون*   انگلستان ۰۱۹۷۳−۰۴−۱۲ ۱۲ آوریل ۱۹۷۳ ۰۱۹۷۳−۰۵−۲۸ ۲۸ مه ۱۹۷۳ ۶ ۱ ۲ ۳ ۱۶٫۶۷ [۶۰۲][۶۰۳]
بیلی بینگهام   ایرلند شمالی ۰۱۹۷۳−۰۸−۲۵ ۲۵ اوت ۱۹۷۳ ۰۱۹۷۷−۰۱−۰۸ ۸ ژانویه ۱۹۷۷ ۱۷۲ ۶۴ ۵۵ ۵۳ ۳۷٫۲۱ [۶۰۴]
استیو بورتنشاو*   انگلستان ۰۱۹۷۷−۰۱−۱۰ ۱۰ ژانویه ۱۹۷۷ ۰۱۹۷۷−۰۱−۳۰ ۳۰ ژانویه ۱۹۷۷ ۴ ۰ ۲ ۲ ۰۰٫۰۰ [۶۰۲][۶۰۵]
گوردون لی   انگلستان ۰۱۹۷۷−۰۲−۰۱ ۱ فوریه ۱۹۷۷ ۰۱۹۸۱−۰۵−۰۴ ۴ مه ۱۹۸۱ ۲۳۴ ۹۲ ۷۲ ۷۰ ۳۹٫۳۲ [۶۰۶]
هاوارد کندال   انگلستان ۰۱۹۸۱−۰۵ مه ۱۹۸۱[۶۰۷] ۰۱۹۸۷−۰۵−۱۱ ۱۱ مه ۱۹۸۷ ۳۳۸ ۱۸۳ ۷۸ ۷۷ ۵۴٫۱۴

[۶۰۸]
کالین هاروی   انگلستان ۰۱۹۸۷−۰۸−۰۱ ۱ اوت ۱۹۸۷ ۰۱۹۹۰−۱۰−۳۰ ۳۰ اکتبر ۱۹۹۰ ۱۷۰ ۷۲ ۵۲ ۴۶ ۴۲٫۳۵

[۶۰۹]
جیمی گابریل*   اسکاتلند ۰۱۹۹۰−۱۱−۰۳ ۳ نوامبر ۱۹۹۰ ۰۱۹۹۰−۱۱−۰۳ ۳ نوامبر ۱۹۹۰ ۱ ۱ ۰ ۰ ۱۰۰٫۰۰۰ [۶۰۲][۶۱۰]
هاوارد کندال   انگلستان ۰۱۹۹۰−۱۱−۱۰ ۱۰ نوامبر ۱۹۹۰ ۰۱۹۹۳−۱۲−۰۴ ۴ دسامبر ۱۹۹۳ ۱۶۲ ۶۳ ۴۰ ۵۹ ۳۸٫۸۹ [۶۰۸]
جیمی گابریل*   اسکاتلند ۰۱۹۹۳−۱۲−۰۸ ۸ دسامبر ۱۹۹۳ ۰۱۹۹۴−۰۱−۰۳ ۳ ژانویه ۱۹۹۴ ۷ ۰ ۱ ۶ ۰۰٫۰۰ [۶۰۲][۶۱۰]
مایک واکر   ولز ۰۱۹۹۴−۰۱−۰۸ ۸ ژانویه ۱۹۹۴ ۰۱۹۹۴−۱۱−۰۵ ۵ نوامبر ۱۹۹۴ ۳۵ ۶ ۱۱ ۱۸ ۱۷٫۱۴ [۶۱۱]
جو رویل   انگلستان ۰۱۹۹۴−۱۱−۲۱ ۲۱ نوامبر ۱۹۹۴ ۰۱۹۹۷−۰۳−۲۷ ۲۷ مارس ۱۹۹۷ ۱۲۳ ۴۸ ۳۹ ۳۶ ۳۹٫۰۲

[۶۱۲][۶۱۳]
دیو واتسون*   انگلستان ۰۱۹۹۷−۰۴−۰۵ ۵ آوریل ۱۹۹۷ ۰۱۹۹۷−۰۵−۱۱ ۱۱ مه ۱۹۹۷ ۷ ۱ ۳ ۳ ۱۴٫۲۹ [۶۱۴][۶۱۵]
هاوارد کندلل   انگلستان ۰۱۹۹۷−۰۶−۲۷ ۲۷ ژوئن ۱۹۹۷ ۰۱۹۹۸−۰۵−۱۰ ۱۰ مه ۱۹۹۸ ۴۲ ۱۱ ۱۳ ۱۸ ۲۶٫۱۹ [۶۰۸]
والتر اسمیت   اسکاتلند ۰۱۹۹۸−۰۸−۱۵ ۱۵ اوت ۱۹۹۸ ۰۲۰۰۲−۰۳−۱۰ ۱۰ مارس ۲۰۰۲ ۱۷۳ ۵۶ ۵۰ ۶۷ ۳۲٫۳۷ [۶۱۶]
دیوید مویز   اسکاتلند ۰۲۰۰۲−۰۳−۱۶ ۱۶ مارس ۲۰۰۲ ۰۲۰۱۳−۰۵−۱۹ ۱۹ مه ۲۰۱۳ ۵۱۶ ۲۱۷ ۱۳۹ ۱۶۰ ۴۲٫۰۵ [۶۱۷]
روبرتو مارتینز   اسپانیا ۰۲۰۱۳−۰۸−۱۷ ۱۷ اوت ۲۰۱۳ ۰۲۰۱۶−۰۵−۱۲ ۱۲ مه ۲۰۱۶ ۱۴۰ ۶۰ ۳۹ ۴۱ ۴۲٫۸۶
دیوید آنس‌ورث*   انگلستان ۰۲۰۱۶−۰۵−۱۵ ۱۵ مه ۲۰۱۶ ۰۲۰۱۶−۰۵−۱۵ ۱۵ مه ۲۰۱۶ ۱ ۱ ۰ ۰ ۱۰۰٫۰۰۰
رونالت کومان   هلند ۰۲۰۱۶−۰۶−۱۴ ۱۴ ژوئن ۲۰۱۶ ۰۲۰۱۷−۱۰−۲۳ ۲۳ اکتبر ۲۰۱۷ ۵۸ ۲۴ ۱۴ ۲۰ ۴۱٫۳۸
دیوید آنس‌ورث*   انگلستان ۰۲۰۱۷−۱۰−۲۴ ۲۴ اکتبر ۲۰۱۷ ۰۲۰۱۷−۱۱−۳۰ ۳۰ نوامبر ۲۰۱۷ ۸ ۲ ۱ ۵ ۲۵٫۰۰
سم الردایس   انگلستان ۰۲۰۱۷−۱۱−۳۰ ۳۰ نوامبر ۲۰۱۷ ۰۲۰۱۸−۰۵−۱۶ ۱۶ مه ۲۰۱۸ ۲۶ ۱۰ ۷ ۹ ۳۸٫۴۶
مارکو سیلوا   پرتغال ۰۲۰۱۸−۰۵−۳۱ ۳۱ مه ۲۰۱۸ ۰۲۰۱۹−۱۲−۰۵ ۵ دسامبر ۲۰۱۹ ۶۰ ۲۴ ۱۲ ۲۴ ۴۰٫۰۰
دانکن فرگوسن*   اسکاتلند ۰۲۰۱۹−۱۲−۰۵ ۵ دسامبر ۲۰۱۹ ۰۲۰۱۹−۱۲−۲۱ ۲۱ دسامبر ۲۰۱۹ ۴ ۱ ۳ ۰ ۲۵٫۰۰
کارلو آنچلوتی   ایتالیا ۰۲۰۱۹−۱۲−۲۱ ۲۱ دسامبر ۲۰۱۹

۰۲۰۲۱−۰۶−۰۱ ۱ ژوئن ۲۰۲۱

۶۷ ۳۱ ۱۴ ۲۲ ۴۶٫۲۷
رافائل بنیتز   اسپانیا ۰۲۰۲۱−۰۶−۳۰ ۳۰ ژوئن ۲۰۲۱ ۰۲۰۲۲−۰۱−۱۶ ۱۶ ژانویه ۲۰۲۲ ۲۲ ۷ ۵ ۱۰ ۳۱٫۸۲
دانکن فرگوسن*   اسکاتلند ۰۲۰۲۲−۰۱−۱۶ ۱۶ ژانویه ۲۰۲۲ ۰۲۰۲۲−۰۱−۳۱ ۳۱ ژانویه ۲۰۲۲ ۱ ۰ ۰ ۱ ۰۰٫۰۰
فرانک لمپارد   انگلستان ۰۲۰۲۲−۰۱−۳۱ ۳۱ ژانویه ۲۰۲۲ ۰ ۰ ۰ ۰ !

بازیکنانویرایش

بزرگان اورتونویرایش

بازیکنان زیر به دلیل کمک‌های بزرگشان به باشگاه در زمره بزرگان اورتون در نظر گرفته می‌شوند. هیئتی منصوب به دست باشگاه، لیست ابتدایی را در سال ۲۰۰۰ ایجاد کرد و هر فصل عضوی جدید اعلام می‌شود.[۶۱۸]

 
تندیس دیکسی دین، بیرون از محوطه گودیسون پارک
 
تندیس ری ویلسون، اولین از سمت راست
سال نام پست بازیکن مربی حضور گل
۲۰۲۰ پت ون‌دن‌هاووه LB ۸۹–۱۹۸۴ ۱۳۵ ۲
۲۰۲۰ گری استیونز RB ۸۸–۱۹۸۲ ۲۰۸ ۸
۲۰۱۹ دیوید آنس‌ورث LB ۹۷–۱۹۹۲، ۲۰۰۴–۱۹۹۸ ۲۰۱۶، ۲۰۱۷ (موقت) ۲۰۴ ۳۴
۲۰۱۸ آدرین هیث FW ۸۸–۱۹۸۲ ۲۲۶ ۷۱
۲۰۱۷ روی ورنون FW ۶۵–۱۹۶۰ ۱۷۶ ۱۰۱
۲۰۱۶ تامی رایت FB ۷۴–۱۹۶۴ ۳۷۳ ۴
۲۰۱۵ میک لاینز DF ۸۲–۱۹۷۱ ۳۹۰ ۴۸
۲۰۱۴ بابی کالینز FW ۶۲–۱۹۵۸ ۱۳۳ ۴۲
۲۰۱۳ درک تمپل FW ۶۷–۱۹۵۷ ۲۳۴ ۷۲
۲۰۱۲ برایان لابون CB ۷۱–۱۹۵۸ ۴۵۱ ۲
۲۰۱۱ دانکن فرگوسن FW ۹۸–۱۹۹۴، ۰۶–۲۰۰۰ ۲۰۱۹ (موقت) ۲۴۰ ۶۲
۲۰۱۰ ترور استیون MF ۸۹–۱۹۸۳ ۲۱۰ ۴۸
۲۰۰۹ هری کتریک FW ۵۱–۱۹۴۶ ۱۹۶۱–۱۹۷۳ ۵۹ ۱۹
۲۰۰۸ گُردُن وست GK ۷۲–۱۹۶۲ ۴۰۲ ۰
۲۰۰۷ کالین هاروی MF ۷۴–۱۹۶۳ ۱۹۸۷–۱۹۹۰ ۳۸۴ ۲۴
۲۰۰۶ پیتر رید MF ۸۹–۱۹۸۲ ۲۳۴ ۱۳
۲۰۰۵ گرایم شارپ FW ۹۱–۱۹۷۹ ۴۴۷ ۱۵۹
۲۰۰۴ جو رویل FW ۷۴–۱۹۶۶ ۹۷–۱۹۹۴ ۲۷۵ ۱۱۹
۲۰۰۳ کوین رتکلیف CB ۹۱–۱۹۸۰ ۴۶۱ ۲
۲۰۰۲ ری ویلسون LB ۶۸–۱۹۶۴ ۱۵۱ ۰
۲۰۰۱ الن بال MF ۷۱–۱۹۶۶ ۲۵۱ ۷۹
۲۰۰۰ هاوارد کندال[یادداشت ۵] MF ۷۴–۱۹۶۶، ۱۹۸۱ ۸۷–۱۹۸۱، ۹۳–۱۹۹۰، ۹۸–۱۹۹۷ ۲۷۴ ۳۰
۲۰۰۰ دیو واتسون CB ۹۹–۱۹۸۶ ۱۹۹۷ (موقت) ۵۲۲ ۳۸
۲۰۰۰ سَوتال GK ۹۷–۱۹۸۱ ۷۵۱ ۰
۲۰۰۰ باب لچفورد FW ۸۰–۱۹۷۳ ۲۸۶ ۱۳۸
۲۰۰۰ الکس یانگ FW ۶۷–۱۹۶۰ ۲۷۲ ۸۹
۲۰۰۰ دیو هیکسون FW ۵۹–۱۹۵۱ ۲۴۳ ۱۱۱
۲۰۰۰ توماس. جی. جونز CB ۴۹–۱۹۳۶ ۱۷۸ ۵
۲۰۰۰ تد سگار GK ۵۲–۱۹۲۹ ۵۰۰ ۰
۲۰۰۰ دیکسی دین FW ۳۷–۱۹۲۴ ۴۳۳ ۳۸۳
۲۰۰۰ سم چگزوی MF ۲۵–۱۹۱۰ ۳۰۰ ۳۶
۲۰۰۰ جک شارپ MF ۰۹–۱۸۹۹ ۳۴۲ ۸۰
فهرست کامل بازیکنان اورتون تا ۲۰۰۴ ۱۹۹۴ تا ۲۰۲۲

بازیکن سالویرایش

برندگان جایزه پایان فصل باشگاه[۶۱۹]

فصل ملیت بازیکن فصل ملیت بازیکن فصل ملیت بازیکن
۰۶–۲۰۰۵   میکل آرتتا ۰۷–۲۰۰۶   میکل آرتتا ۰۸–۲۰۰۷   جولیان لسکات
۰۹–۲۰۰۸   فیل جگیلکا ۱۰–۲۰۰۹   استیون پینار ۱۱–۲۰۱۰   لیتون بینز
۱۲–۲۰۱۱   جون هایتینخا ۱۳–۲۰۱۲   لیتون بینز ۱۴–۲۰۱۳   شیموس کولمن
۱۵–۲۰۱۴   فیل جگیلکا ۱۶–۲۰۱۵   گرت بری ۱۷–۲۰۱۶   روملو لوکاکو
۱۸–۲۰۱۷   جردن پیکفورد ۱۹–۲۰۱۸   لوکاس دینیه ۲۰–۲۰۱۹   ریشارلیسون
۲۱–۲۰۲۰   کالورت-لوین ۲۲–۲۰۲۱

برترین تیم تمام ادوارویرایش

در آغار فصل ۰۴–۲۰۰۳، به عنوان بخشی از جشن رسمی برای بزرگداشت ۱۲۵ سالگی باشگاه، هواداران برای تعیین بهترین تیم اورتون رای دادند.[۶۲۰][۶۲۱]

# ملیت نام پست سال ترکیب تیم
۱   نویل سَوتال GK دروازه‌بان ۹۷–۱۹۸۱
۲   گری استیونز RB مدافع کناری ۸۹–۱۹۸۲
۳   برایان لابون CB مدافع میانی ۷۱–۱۹۵۸
۴   کوین رتکلیف CB مدافع میانی ۹۱–۱۹۸۰
۵   ری ویلسون LB مدافع کناری ۶۹–۱۹۶۴
۶   ترور استیون RM هافبک راست ۹۰–۱۹۸۳
۷   الن بال CM هافبک میانی ۷۱–۱۹۶۶
۸   پیتر رید CM هافبک میانی ۸۹–۱۹۸۲
۹   کوین شیدی LM هافبک چپ ۹۲–۱۹۸۲
۱۰   دیکسی دین CF مهاجم ۳۷–۱۹۲۵
۱۱   گرائم شارپ CF مهاجم ۹۱–۱۹۸۰
برترین تیم تاریخ اورتون با رای هواداران

اعضاء تالار مشاهیر انگلستانویرایش

تالار مشاهیر فوتبال انگلستان در موزه ملی فوتبال در منچستر انگلستان قرار دارد. هدف این تالار، بزرگداشت و برجسته‌کردن دستاوردهای استعدادهای برتر فوتبال انگلیس و همچنین بازیکنان و مربیان غیرانگلیسی است که به چهره‌های مهمی در تاریخ فوتبال انگلستان تبدیل شده‌اند. پاییز هر سال، در یک مراسم معارفه اعضای جدید برگزیده می‌شوند. یازده بازیکن با سابقه حضور در اورتون به تالار مشاهیر انگلستان راه یافته‌اند.[۶۲۲]

ملیت نام برگزیده سال ملیت نام برگزیده سال
  دیکسی دین برگزیده‌شده در سال ۲۰۰۲   پل گسکوین برگزیده‌شده در سال ۲۰۰۲
  الن بال برگزیده‌شده در سال ۲۰۰۳   پت جنینگز برگزیده‌شده در سال ۲۰۰۳
  تامی لاوتون برگزیده‌شده در سال ۲۰۰۳   گری لینه‌کر رگزیده‌شده در سال ۲۰۰۳
  هاوارد کندال برگزیده‌شده در سال ۲۰۰۵   پیتر بردزلی برگزیده‌شده در سال ۲۰۰۷[یادداشت ۶][۶۲۳]
  مارک هیوز برگزیده‌شده در سال ۲۰۰۷   نویل سَوتال برگزیده‌شده در سال ۲۰۰۸[یادداشت ۷]
  ری ویلسون برگزیده‌شده در سال ۲۰۰۸   جو مرکر برگزیده‌شده در سال ۲۰۰۹
  هری کتریک برگزیده‌شده در سال ۲۰۱۰   پیتر رید برگزیده‌شده در سال ۲۰۱۴
  گری اسپید برگزیده‌شده در سال ۲۰۱۷
فهرست کامل تالار مشاهیر انگلستان

کاپیتان‌های باشگاه[۶۲۴]ویرایش

# سال/فصل ملیت بازیکن
۱ ۸۹–۱۸۸۸   نیک راس
۲ ۹۱–۱۸۸۹   اندرو هانا
۳ ۹۳–۱۸۹۱   جانی هولت
۴ ۹۴–۱۸۹۳   باب هوارث
۵ ۹۶–۱۸۹۴   ریچارد بویل
۶ ۹۷–۱۸۹۶   بیلی استوارت
۷ ۹۸–۱۸۹۷   ریچارد بویل
۸ ۱۹۰۰–۱۸۹۸   جک تیلور
۹ ۰۱–۱۹۰۰   جیمی ستل
۱۰ ۰۴–۱۹۰۱   تام بوث
۱۱ ۰۵–۱۹۰۴   ویلیام بالمر
۱۲ ۰۸–۱۹۰۵   جک تیلور
۱۳ ۱۰–۱۹۰۸   جک شارپ
۱۴ ۱۱–۱۹۱۰   هری میک‌پیس
۱۵ ۱۴–۱۹۱۱   جان مکوناکی
۱۶ ۱۵–۱۹۱۴   جیمی گالت
۱۷ ۲۰–۱۹۱۹   تام فلیت‌وود
۱۸ ۲۱–۱۹۲۰   دیکی دَونز
۱۹ ۲۲–۱۹۲۱   جان مک‌دونالد
۲۰ ۲۷–۱۹۲۲   هانتر هارت
# سال/فصل ملیت بازیکن
۲۱ ۲۹–۱۹۲۷   وارنی کرس‌ول
۲۲ ۳۰–۱۹۲۹   هانتر هارت
۲۳ ۳۱–۱۹۳۰   بن ویلیامز
۲۴ ۳۷–۱۹۳۱   دیکسی دین
۲۵ ۳۸–۱۹۳۷   بیلی کاک
۲۶ ۳۹–۱۹۳۸   جاک تامسون
۲۷ ۴۸–۱۹۴۶   نُرمن گرینهال
۲۸ ۵۷–۱۹۴۸   پیتر فارل
۲۹ ۶۱–۱۹۵۷   تامی جونز
۳۰ ۶۵–۱۹۶۱   روی ورنون
۳۱ ۷۰–۱۹۶۵   برایان لابون
۳۲ ۷۱–۱۹۷۰   الن بال
۳۳ ۷۴–۱۹۷۲   هوارد کندال
۳۴ ۷۶–۱۹۷۴   راجر کنیون
۳۵ ۸۲–۱۹۷۶   میک لاینز
۳۶ ۱۹۸۲   بیلی رایت
۳۷ ۸۴–۱۹۸۳   مارک هیگینز
۳۸ ۱۹۹۱–۱۹۸۴   کوین رتکلیف
۳۹ ۹۷–۱۹۹۲   دیو واتسون
۴۰ ۹۸–۱۹۹۷   گری اسپید
# سال/فصل ملیت بازیکن
۴۱ ۲۰۰۱–۱۹۹۸   دیو واتسون
۴۲ ۲۰۰۲–۲۰۰۱   کوین کمپل
۴۳ ۲۰۰۴–۲۰۰۲   دانکن فرگوسن
۴۴ ۲۰۰۵–۲۰۰۴   الن استابز
۴۵ ۲۰۰۶–۲۰۰۵   دیوید ویر
۴۶ ۲۰۱۳–۲۰۰۷   فیل نویل
۴۷ ۲۰۱۹–۲۰۱۳   فیل جگیلکا
۴۸ حال–۲۰۱۹   شیموس کُلمن

۱۰۰ اسطوره لیگ فوتبالویرایش

فهرست ۱۰۰ اسطوره لیگ فوتبال # ملیت بازیکن # ملیت بازیکن
۱۰۰ اسطوره لیگ فوتبال، فهرستی از ۱۰۰ بازیکن افسانه‌ای فوتبال است که توسط لیگ فوتبال در سال ۱۹۹۸ برای جشن صدمین فصل لیگ فوتبال تهیه شد. بازیکنان، توسط جمعی از روزنامه‌نگاران، از جمله گزارشگر کهنه‌کار برایون باتلر، انتخاب شدند. فهرستی از بازیکنانی که سابقه پوشیدن پیراهن اورتون را داشته‌اند:[۶۲۵]
۱   الن بال ۲   دیکسی دین
۳   پل گسکوین ۴   تامی لاوتون
۵   گری لینه‌کر ۶   جو مرکر
۷   نویل سَوتال ۸   الکس یانگ