مرغ ابریشمی (انگلیسی: Silkie) یکی از نژادهای مرغ است که به دلیل پرهای زینتی غیرمعمول خود که شبیه ابریشم (سیلک) و اطلسی است، به این نام خوانده می‌شود. این گونه از مرغ دارای ویژگی‌های غیرمعمول متعددی است که عبارتند از پوست و استخوان‌های سیاه رنگ، لاله‌های گوش آبی رنگ، و پنج پنجه بر روی هر پا؛ در حالیکه اغلب گونه‌های مرغ تنها چهار پنجه روی پاهای خود دارند. این گونه از مرغ در اغلب نمایش‌های ماکیان و با رنگ‌های متنوع دیده می‌شوند. همچنین مرغ ابریشمی به سبب ویژگی‌های جسمی خاص خود، در آب و هوای معتدل و ملائم نگهداری می‌شوند. مرغ ابریشمی از اهلی‌ترین گونه‌های مرغ خانگی به شمار می‌رود و دارای خصوصیات تخم‌گذاری و مراقب استثنایی از جوجه‌ها می‌باشند. اگر چه میزان تخم‌گذاری این گونه از مرغ در حد متوسط و حدود ۳ عدد در هفته است، اما به دلیل ویژگی خاص آن‌ها در نگهداری جوجه‌ها، از مرغ‌های ابریشمی برای پرورش تخم‌های سایر گونه‌ها و جوجه کشی استفاده می‌شود.[۲][۳][۴]

مرغ ابریشمی
Silky bantam.jpg
یک مرغ ابریشمی سفید
کشور پیدایش چین
ویژگی‌ها
رنگ پوست مشکی یا آبی
رنگ تخم کرم یا خاکستری
نوع تاج گردویی
رده‌بندی
انجمن ماکیان آمریکا آسیایی
انجمن ماکیان بریتانیای کبیر پر نرم: روشن[۱]
مرغ
Gallus gallus domesticus
یک مرغ ابریشمی مشکی به همراه جوجه‌ای که متعلق به او نیست. مرغ ابریشمی به دارای بودن توانایی بالا در پرورش جوجه و مادری معروف است.

محتویات

تاریخچهویرایش

دقیقاً مشخص نیست که در کجا و در چه زمانی این گونه با ترکیب یافتن ویژگی‌های گونه‌های نخستین بوجود آمده است؛ با این وجود، شواهد بسیار دقیقی در دست است که مکان پیدایش آن، چین باستان بوده است. از اینرو، نام دیگری که برای این گونه از مرغ استفاده می‌شود، مرغ ابریشمی چینی است. سایر زادگاه‌های احتمالی این گونه در آسیای جنوب شرقی و مناطقی از قبیل هند و جاوه می‌باشد.[۵] نخستین مشاهدات ثبت شده از مرغ ابریشمی به نوشته‌های مارکو پولو بازمی‌گردد. مارکوپولو در سدهٔ سیزدهم میلادی و در زمان سفر خود به آسیا، به این گونه از مرغ با نام «مرغ خزدار» اشاره می‌کند.[۶] در ۱۵۹۸، اولیس آلدرواندی، یک نویسنده و تاریخ طبیعی از دانشگاه بولونیا، ایتالیا، یک رساله جامع در مورد مرغ‌ها منتشر نمود که همچنان مخاطب دارد و از محبوبیت برخوردار است. او در این کتاب به مرغ ابریشمی با عنوان «مرغ پوشیده از پشم» و گونه‌ای که «شبیه گربهٔ سیاه پوشیده از مو است» اشاره می‌کند.[۷]

 
تخم‌های مرغ ابریشمی

مرغ‌های ابریشمی به احتمال زیاد از طریق جاده ابریشم و تجارت دریایی به غرب راه یافتند. این نژاد در سال ۱۸۷۴ به صورت رسمی با ثبت در استاندارد کمال در آمریکای شمالی به رسمیت شناخته شد.[۵] زمانی که مرغ‌های ابریشمی در غرب رو به فزونی گذاشتند، حکایت‌های بسیاری در مورد آن‌ها شایع شد. پرورش‌دهندگان هلندی در ابتدا به خریداران می‌گفتند که آن‌ها از جفت کردن مرغ‌ها و خرگوش‌ها متولد می‌شوند[۶]؛ در حالی که در نمایش‌های حیوانات، آن‌ها را به عنوان پستاندارانی پوشیده از خز معرفی می‌کردند.[۸]

در قرن بیست و یکم، مرغ‌های ابریشمی یکی از محبوب‌ترین گونه‌های مرغ زینتی به شمار می‌روند. آنها اغلب به عنوان مرغ زینتی و یا حیوان خانگی در حیاط خلوت خانه‌های نگهداری می‌شوند و معمولاً برای جوجه کشی و پرورش جوجه‌های دیگر پرندگان آبزی مانند اردک‌ها و غازها و پرندگان بازی مانند بلدرچین و قرقاول بکار گرفته می‌شوند.[۵]

ویژگی‌هاویرایش

مرغ ابریشمی در برخی از کشورهای به عنوان مرغ بانتام شناخته می‌شود. با این وجود، گونه‌های دیگر، بر حسب منطقه و بسیاری از ویژگی‌ها مانند اندازه، متفاوت از مرغ ابریشمی هستند و مرغ ابریشمی بانتام، در واقع به عنوان گونه‌ای متفاوت از مرغ مرغ ابریشمی شناخته می‌شود. در آمریکای شمالی، تقریباً تمامی مرغ‌های ابریشمی از نژاد بانتام هستند؛ اما مرغ‌های ابریشمی در اروپا، در اندازه و ویژگی‌های استاندارد و اصلی خود می‌باشند. مرغ‌های ابریشمی استاندارد و اصل، مرغ‌های نسبتاً کوچکی هستند و جنس نر آن‌ها دارای چهار پوند (۱٫۸ کیلوگرم)، و جنش مادهٔ آن‌ها دارای ۳ پوند (۱٫۳۶ کیلوگرم) وزن می‌باشند.[۶] در استاندارد کمال آمریکا، وزن مرغ ابریشمی نر ۳۶ اونس (۱ کیلوگرم) و مرغ ابریشمی ماده ۳۲ اونس (۹۱۰ گرم) ذکر شده است.[۵]

 
یک مرغ ابریشمی کبکی

پرهای زینتی مرغ ابریشمی در میان نژادهای مرغ منحصر به فرد بود، اما در سال‌های اخیر پرهای مرغ ابریشمی به نژادهای متعددی گسترش داده شده است که بارزترین نمونهٔ آن بانتام ژاپنی می‌باشد و اکنون در بریتانیا و هلند متداول شده است.[۹][۱۰] پرهای مرغ ابریشمی با ابریشم[۱۱] و نیز خز مورد مقایسه قرار می‌گیرد. ویژگی عمومی پرهای مرغ ابریشمی نرم و پفکی بودن آن است. پرهای مرغ ابریشمی توانایی پرهای پروازی را نداشته و مانند سایر پرندگان با پرهای پفکی می‌باشد. این ویژگی امکان پرواز را از مرغ ابریشمی گرفته است.[۵]

مرغ‌های ابریشمی دارای دو گونهٔ متمایز با پرهای سیخ و بدون آن می‌باشند. مرغ‌های ابریشمی با پرهای سیخ مانند دارای برآمدگی بیشتر در پرهای ناحیهٔ زیر منقار و پیرامون گوش‌های خود هستند. بعلاوه، مرغ‌های ابریشمی بر حسب نوع رنگ نیز تفکیک می‌شوند. مرغ‌های ابریشمی حاضر در رقابت‌های نمایشی دارای انواع گوناگونی از رنگ‌ها از قبیل مشکی، آبی، نخودی، خاکستری، کبکی و سفید می‌باشند. گونه‌های دیگری از قبیل فاخته‌ای، بنفش کم رنگ، سرخ و رشته‌ای نیز وجود دارند. استانداردهای کمال ارائه شده برای مرغ‌های ابریشمی بیانگر ویژگی‌ها سر گردویی شکل، پرهای تیره، و لاله‌های گوش آبی فیروزه‌ای برای آن‌ها می‌باشد. علاوه بر این ویژگی‌ها، مرغ‌های ابریشمی دارای پنج پنجه روی هر پای خود هستند. این ویژگی نادر در گونه‌هایی از نژاد پرندگانی از قبیل دورکینگ، فاورولس و سلطان مشاهده می‌شود.[۶]

تمامی مرغ‌های ابریشمی دارای پوست و استخوان تیره، و گوشت تیرهٔ مایل به خاکستری هستند و در زبان‌های چینی، وو گو جی (烏骨雞[۱۲]) به معنای مرغ استخوان سیاه خوانده می‌شوند.[۱۱] سیاهی زیر پوست و بافت همبند حیوان یک ویژگی نادر محسوب می‌شود و در مرغ‌ها، به دلیل فیبروملانوسیس ایجاد شده که منشأ آن جهش نادری بوده که در آسیا در این حیوان رخ داده است. مرغ ابریشمی و بسیاری از نژادهای دیگر تحت تأثیر جهش رخ داده در آسیا قرار گرفته‌اند.[۱۳] صرف نظر از رنگ، بطور کلی پروش مرغ‌های ابریشمی به میزان نژادهای گوشتی مرغ نمی‌باشد.[۵]

مرغ ابریشمی از نظر تخم‌گذاری، معمولی می‌باشد و تخم‌های آن کرم رنگ است. اما اغلب به دلیل کرچ شدن، تخم‌گذاری مرغ ابریشمی متوقف شده و تولید ۱۰۰ تخم در سال، ایده‌آل محسوب می‌شود. با این وجود، مرغ ابریشمی از توانایی بالا و منحصر به فردی در نگهداری از جوجه‌ها برخوردار است و همین امر موجب شده تا از آن‌ها به منظور پرورش جوجهٔ سایر نژادهای پرندگان استفاده شود. مرغ‌های ابریشمی علاوه بر اینکه مادران خوبی برای جوجه‌ها هستند، به آرامی و مهربانی در سراسر جهان مشهور هستند. آن‌ها در نگهداری از تخم‌ها و تعامل با جوجه‌ها عالی می‌باشند. این ویژگی مرغ ابریشمی، زمانی که با سایر پرندگان نگهداری شوند، به ایجاد نزاع منجر می‌شود.[۶]

بانتام‌هاویرایش

در استاندارد کمال آمریکا، وزن استاندارد برای مرغ ابریشمی بانتام نر ۱ کیلوگرم و برای ماده ۹۰۷ گرم بیان شده است.[۱۴] در استاندارد ماکیان استرالیایی و استاندارد ماکلیان بریتانیا وزن استاندارد مرغ ابریشمی بانتام بسیار کمتر می‌باشد. در استاندارد ماکیان استرالیا وزن ۶۸۰ گرم برای نرها و ۵۷۰ گرم برای ماده‌ها اعلام شده است.[۱۵] استاندارد ماکیان بریتانیا نیز وزن ۶۰۰ گرم را برای مرغ‌های ابریشمی بانتام نر و ۵۰۰ گرم را برای ماده‌ها اعلام نموده است.[۱۶]

شش انگشتیویرایش

مرغ‌های ابریشمی همچنین با ویژگی شش انگشتی شناخته می‌شوند. مرغ‌های ابریشمی معمولاً ۱ یا ۲ پنجهٔ اضافی روی پای خود دارند. دلیل ژنتیکی این پدیده، وجود SNP در تنظیم کنندهٔ ژن SHH می‌باشد که توالی تنظیم کنندهٔ ZPA (ZRS) خوانده می‌شود.[۱۷][۱۸]این امر موجب اکتوپیک SHH ظاهری در جوانهٔ اندام شده و به افزایش رشد و تعداد بافت منجر می‌شود. علاوه بر پدیدهٔ شش انگشتی، در مرغ‌های ابریشمی پدیدهٔ سه انگشتی نیز مشاهده می‌شود. مرغ ابریشمی ژاپنی در دوران جنینی خود دارای پنجه‌های اضافی می‌باشد، اما پیش از خروج از تخم، آن‌ها را از دست می‌دهد.[۱۹] علت ژنتیکی شش انگشتی مرغ‌های ابریشمی متفاوت از پدیدهٔ شش انگشتی در نژاد مرغ دورکینگ بوده که ناشی از اکتوپیک فاکتور رشد فیبروبلاست ۴ ظاهری در خط الرأس اکتودرمال آپیکال، به همراه یک اثر ثانویهٔ اکتوپیک SHH می‌باشد.[۲۰]

در آشپزیویرایش

 
سوپ مرغ ابریشمی در بوکیت باتوک، سنگاپور

گوشت تیرهٔ مرغ ابریشمی، یک خصوصیت نامعمول در آشپزی اروپایی و آمریکایی محسوب می‌شود.[۱۱] در مقابل، در بسیاری از جوامع آسیایی، استفاده از گوشت مرغ ابریشمی در غذا معمول و متداول است. در آشپزی چینی، گوشت مرغ ابریشمی بطور خاص مورد توجه قرار گرفته است، و در بسیاری از غذاهای ژاپنی، کامبوجی، ویتنامی و کره‌ای، از افزودنی‌ها معمول بشمار می‌آید. در نواحی تحت نفوذ آشپزی چینی مانند مالزی، ممکن است طبخ مرغ ابریشمی مشاهده شود. در اوایل قرن هفتم، در طب سنتی چین، سوپ مرغ حاوی گوشت مرغ ابریشمی به عنوان غذایی شفابخش شناخته می‌شد.[۱۱] روش‌های معمول برای طبخ مرغ ابریشمی بصورت گوشتابه، تفت‌آب‌پزی، و کاری می‌باشد. در سوپ سنتی چینی، به همراه مرغ ابریشمی از موادی از قبیل زالزالک، سیب زمینی شیرین چینی، خلال پرتقال و زنجبیل استفاده می‌شود.[۲۱] برخی از رستوران‌های زنجیره‌ای در نواحی مرکزی در غرب، مرغ ابریشمی را به عنوان یک غذای سنتی آمریکایی یا فرانسوی مانند کانفیت طبخ می‌نمایند.[۱۱]

منابعویرایش

  1. Breed Classification. Poultry Club of Great Britain. Accessed August 2014.
  2. «Silkie Bantam». MY PET CHICKEN. بازبینی‌شده در ۱۱ مه ۲۰۱۷. 
  3. «Farm & Home Supply». Farm & Home Supply. بازبینی‌شده در ۱۱ مه ۲۰۱۷. 
  4. «SILKIE CHICKEN». Rolling Hills Zoo. بازبینی‌شده در ۱۱ مه ۲۰۱۷. 
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ ۵٫۳ ۵٫۴ ۵٫۵ Ekarius, Carol (2007). Storey's Illustrated Guide to Poultry Breeds. North Adams, Massachusetts: Storey Publishing. pp. 158–159. ISBN 978-1-58017-667-5. 
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ ۶٫۲ ۶٫۳ ۶٫۴ Graham, Chris (2006). Choosing and Keeping bla Chickens. London: Octopus Publishing. pp. 130–131. ISBN 978-0-7938-0601-0. 
  7. Smith, Page; Daniel, Charles (1975). The Chicken Book. Little, Brown & Company. p. 49. ISBN 0-316-80151-8. 
  8. Percy, Pam (2002). The Complete Chicken. Stillwater, Minnesota: Voyageur Press. p. 37. ISBN 0-89658-557-3. OCLC 49231856. 
  9. Ahrens, Udo; Warnshuis, Ardjan (2012). "Chabo Photos" (PDF). ChaboClub.de. Chabo Club, Aviculture Europe. Retrieved July 9, 2012. 
  10. British Poultry Standards. John Wiley & Sons. 2009. p. 142. 
  11. ۱۱٫۰ ۱۱٫۱ ۱۱٫۲ ۱۱٫۳ ۱۱٫۴ Louie, Elaine (January 17, 2007). "Now, a Chicken in Black". The New York Times. Retrieved June 23, 2008. 
  12. Dunlop, Fuchsia (2003). Land of Plenty. W. W. Norton & Company. pp. 236, 372. ISBN 0-393-05177-3. 
  13. "Genetic study of black chickens shed light on mechanisms causing rapid evolution in domestic animals". ScienceDaily. December 22, 2011. Retrieved May 21, 2014. 
  14. "Bantam Silkie Standard". American Poultry Association. 
  15. Australian Poultry Standard. Victorian Poultry Association. 1998. 
  16. "British Poultry Standard for Silkies". Poultry Club of Great Britain. 
  17. Dunn, I. C.; Paton, I. R.; Clelland, A. K.; Sebastian, S.; Johnson, E. J. et al. (May 2011). "The chicken polydactyly (Po) locus causes allelic imbalance and ectopic expression of Shh during limb development". Developmental Dynamics 240 (5): 1163–1172. PMID 21465618. doi:10.1002/dvdy.22623. 
  18. Lettice, L. A.; Horikoshi, T.; Heaney, S. J.; van Baren, M. J.; van der Linde, H. C. et al. (May 2002). "Disruption of a long-range cis-acting regulator for Shh causes preaxial polydactyly". Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America 99 (11): 7548–7553. PMC 124279. PMID 12032320. doi:10.1073/pnas.112212199. 
  19. Arisawa, K.; Yazawa, S.; Atsumi, Y.; Kagami, H.; Ono, T. (January 2006). "Skeletal Analysis and Characterization of Gene Expression Related to Pattern Formation in Developing Limbs of Japanese Silkie Fowl". Journal of Poultry Science 43 (2): 126–134. doi:10.2141/jpsa.43.126. 
  20. Bouldin, C. M.; Harfe, B. D. (May 2011). "Aberrant FGF signaling, independent of ectopic hedgehog signaling, initiates preaxial polydactyly in Dorking chickens". Developmental Biology 334 (1): 133–141. PMID 19616534. doi:10.1016/j.ydbio.2009.07.009. 
  21. "Recipe: Black-Skinned Chicken Soup". The New York Times. January 17, 2007. Retrieved June 23, 2008. 

مطالعهٔ بیشترویرایش