باز کردن منو اصلی

امپراتوری آلمان

کشوری بین سال های ۱۸۷۱ تا ۱۹۱۸ در اروپای مرکزی
(تغییرمسیر از رایش دوم)

امپراتوری آلمان (به آلمانی: Deutsches Reich) به کشوری گفته می‌شد که با تاجگذاری ویلهلم یکم، پادشاه پروس به عنوان قیصر آلمان، در تاریخ ۱۸ ژانویه ۱۸۷۱ شکل گرفت و با برکناری ویلهلم دوم از سلطنت در تاریخ ۹ نوامبر ۱۹۱۸ میلادی، یعنی پس از پایان جنگ جهانی اول پایان پذیرفت.

رایش آلمان
Deutsches Reich
۱۸۷۱–۱۹۱۸
Horizontal tricolor (black, white, red) Shield containing a black, one-headed, rightward-looking eagle with red beak, tongue and claws. On its breast is a shield with another eagle. Over its head is an imperial crown with two crossing ribbons.
پرچم نشان امپراتوری
شعار
Gott mit uns
"خدا با ماست"
سرود
(غیررسمی)
"درود برتودر تاج پیروزی آلمان" (امپراتوری)
"سرود آلمانی‌ها" (ملی)
"Die Wacht am Rhein" (غیررسمی)
Located in north central Europe, containing modern Germany plus much of modern Poland
گستره امپراتوری آلمان در ۱۹۱۴، پیش از جنگ جهانی اول
پایتخت پرلوس
زبان‌(ها) زبان رسمی:
آلمانی
زبان‌های غیررسمی اقلیت:
دانمارکی، فرانسوی، ییدی، سورابی، لهستانی، Frisian، لیتوانیایی
زبان‌های مستعمراتی: بانتو، Oshiwambo، آفریکانس، سواحلی
(مستعمرات آفریقایی) Tsingtao & Mandarin
(Tsingtao & Jiaozhou bay)
Papuan languages (گینه نو آلمان)
Samoan
(ساموآی آلمان)
دین پروتستانت ≈ ۶۰٪
کاتولیک رومی ≈ ۳۹٪
یهودی ≈ ۱٪
دولت پادشاهی
امپراتوری-فدرالیسم
امپراتور
 - ۱۸۷۱–۱۸۸۸ ویلهلم یکم
 - ۱۸۸۸ فریدریش سوم
 - ۱۸۸۸–۱۹۱۸ ویلهلم دوم
صدراعظم
 - ۱۸۷۱–۱۸۹۰ اتو فون بیسمارک (نخستین)
 - ۱۹۱۸ فردریش ابرت (واپسین)
قانونگذار رایشس‌تاگ
 - شورای فدرال بوندسرات
دوره تاریخی امپریالیسم نو، جنگ جهانی اول
 - یکپارچگی آلمان ۱۸ ژانویه ۱۸۷۱
 - تصویب قانون اساسی ۱۶ آوریل ۱۸۷۱
 - جنگ جهانی اول ۲۸ ژوئیه ۱۹۱۴
 - انقلاب آلمان ۹ نوامبر ۱۹۱۸
 - آتش‌بس موقت ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸
 - دستشستن ویلهلم دوم ۱۸ نوامبر ۱۹۱۸
 - پیمان ورسای ۲۸ ژوئن ۱۹۱۹
مساحت
 - ۱۹۱۰ ۵۴۰۸۵۷٫۵۴کیلومترمربع (۲۰۸٬۸۲۶مایل‌مربع)
جمعیت
 - حدود ۱۸۷۱ ۴۰۰۵۰۷۹۰ 
 -  حدود ۱۸۹۰ ۴۹۴۲۸۴۷۰ 
 -  حدود ۱۹۱۰ ۶۴۹۲۵۹۹۳ 
     تراکم جمعیت خطای عبارت: نویسه نقطه‌گذاری شناخته نشده «۵» /کیلومترمربع (۳۱۰٫۹ /مایل‌مربع)
یکای پول فرینستالر،
گولدن جنوب آلمان، تالر برمن،
مارک هامبورگ،
فرانک فرانسه،
(تا ۱۸۷۳، با هم)
گلدمارک آلمان،
(۱۸۷۳–۱۹۱۴)
پاپیرمارک آلمان
(۱۹۱۴–۱۹۱۸)
پیش از آن
به دنبال آن
پادشاهی پروس
کنفدراسیون آلمان شمالی
پادشاهی بایرن
پادشاهی وورتمبرگ
دوک نشین بزرگ بادن
دوک نشین بزرگ هسن
آلزاس-لورن
جمهوری وایمار
جمهوری آلزاس-لورن
شهر آزاد دانتسیگ
جمهوری دوم لهستان
بخش کلایپدا
زار (جامعه ملل)
Hlučín بخش
اشلسویگ شمالی
اوپان-ملمودی
امروزه بخشی از  بلژیک
 جمهوری چک
 دانمارک
 فرانسه
 آلمان
 لیتوانی
 لهستان
 روسیه
مساحت و جمعیت شامل متصرفات مستعمراتی نمی‌باشد.
^ a. The term "reich" does not literally connote an empire as has been commonly assumed by English-speaking people. The term "Kaiserreich" literally denotes an empire – particularly a hereditary empire led by a literal emperor, though "reich" has been used in German to denote the امپراتوری روم because it has a weak hereditary tradition. In the case of the German Empire, the official name was Deutsches Reich that is properly translated as "German Realm" because the official position of head of state in the constitution of the German Empire was officially a "presidency" of a confederation of German states led by the فهرست شاهان پروس who would assume "the title of German Emperor" as referring to the آلمانی‌ها but was not emperor of Germany as in an emperor of a state.[۱]
Karte Deutsches Reich, Verwaltungsgliederung 1900-01-01.png

به این قسمت از تاریخ، در منابع آلمانی امپراتوری دوم یا رایش دوم (به آلمانی: Zweites Reich) گفته می‌شود. زیرا این دوران پس از امپراتوری مقدس روم و قبل از قدرت‌گرفتن نازی‌ها (که به آن رایش سوم می‌گویند) در کشور آلمان رخ داده‌است.

محتویات

تشکیل رایش توسط بیسمارکویرایش

 
تاج‌گذاری ویلهلم یکم، به عنوان قیصر (امپراتور آلمانی).

با رشد ملی‌گرایی آلمانی (که از حالت مردم‌سالاری آن خارج شده بود)، اتو فون بیسمارک توانست، حکومتی بیشتر بر پایه قدرت و نفوذ بیش از اندازه پروس، تشکیل دهد. شکل‌گیری این امپراتوری، پس از سه پیروزی پی‌درپی، برای پروس صورت گرفت. این جنگ‌ها عبارت بودند از: جنگ دوم شلسویگ، جنگ پروس و اتریش و بالاخره جنگ پروس و فرانسه.

هسته نخستین این امپراتوری، کنفدراسیون آلمان شمالی بود. این امپراتوری یک حکومت فدرالی همراه با مجلسی به نام رایشس‌تاگ (Reichstag) بود که در عوض به‌طور رسمی، کابینه آن فقط توسط یک نفر به نام صدر اعظم (Kanzler) که خود بیسمارک بود، تشکیل و اداره می‌شد.

 
گستره امپراتوری آلمان، ۱۸۷۱–۱۹۱۸.

تشکیل این حکومت، هم‌زمان بود با رشد اصلاحات در ژاپن و ایتالیا که دقیقاً در مسیر مشابه انجام گرفته بودند.

امپراتوری آلمان با وحدت شاهزاده نشین های آلمانی در سال ۱۸۷۱ توسط پادشاهی پروس (یکی از شاهزاده نشین های آلمانی) به وجود آمد و در نیمه دوم قرن نوزدهم به یک قدرت بزرگ صنعتی تبدیل شد این امپراتوری تا پیش از شروع جنگ جهانی اول با تصرف سرزمین های نامیبیا ، کامرون ، توگو و تانزانیا در قاره آفریقا و نیز بخشی از جزیره گینه نو و تعدادی از جزایر اقیانوس آرام به یک قدرت استعماری بزرگ تبدیل شد.

امپراتوری آلمان تا انقلاب نوامبر ۱۹۱۸ ادامه یافت. از ۱۹۱۹ میلادی جمهوری وایمار جایگزین این امپراتوری شد.

 
نقشه‌ای از امپراتوری آلمان (۱۷۸۲)

وحدت آلمانویرایش

جستار اصلی: وحدت آلمان

سرزمین آلمان در نیمه نخست سده نوزدهم میلادی سرزمینی چندپاره بود، که میان شاهزاده‌نشین‌های آلمانی تقسیم شده بود و بخشی از امپراتوری مقدس روم به شمار می‌رفت. پس از آن که ناپلئون امپراتوری مقدس روم را منحل کرد، این شاهزاده‌نشین‌ها استقلال کامل یافتند. در این میان دو پادشاهی بزرگ ژرمن‌ها یعنی اتریش و پروس برای کسب نفوذ بیش‌تر در اروپای مرکزی با هم به رقابت برخاستند. امپراتوری اتریش افزون بر بخش آلمانی‌زبان، بخش‌های مجار، اسلاو و کروات‌نشین نیز در قلمرو ش داشت و نژاد ژرمن تنها حدود یک‌سوم جمعیت این امپراتوری را تشکیل می‌دادند، در جایی که پادشاهی پروس حکومتی کاملا ژرمن بود و تقریبا تمام مردم این کشور را آلمانی‌زبانان تشکیل می دادند.

پادشاهی پروس با اتحاد با امپراتوری روسیه نخست پادشاهی لهستان را که در اوج ضعف قرار داشت از میان برداشت و سرزمین لهستان میان دو قدرت تقسیم شد. اگرچه سهم بزرگ‌تر به روسیه رسید، اما پروس با به دست آوردن سرزمین‌های جدید، توانست تفاوت بارز نظامی و اقتصادی خود با دیگر پادشاهی‌های آلمانی را آشکار سازد. سپس فتح پادشاهی هانوفر نفوذ پروس را در کرانه های رود راین تثبیت کرد، در سال میلادی۱۸۴۸ در اروپا موج انقلاب‌های آزادی‌خواهانه اتفاق افتاد. تحت تاثیر این موج بزرگ حکومت پادشاهی اسپانیا از حالت پادشاهی مطلقه به پادشاهی مشروطه تغییر پیدا کرد، پادشاهان سوئد و نروژ و دانمارک که کشورهایشان با اعتراضات مردمی مواجه شد نیز فورا به نظام مشروطه تن دادند ، در فرانسه دوباره جمهوری به پا گشت ، مردم بلژیک توانستند استقلال کشورشان را از پادشاهی هلند به دست بیاورند و مردم اتریش نیز که خونین ترین مبارزات را علیه حکومت پادشاهی مطلقه که در دست صدراعظم مستبد اتریش ، مترنیخ به یک دیکتاتوری تمام عیار تبدیل شده بود نیز موفق شدند مترنیخ را سرنگون و پادشاه وقت اتریش را عزل نمایند در ایتالیا موج وحدت گرایی آغاز شد و ملی گرایانی چون گاریبالدی با مبارزاتشان توانستند ایتالیا را یک کشور متحد نمایند و در سرزمین های چند پاره آلمانی نیز موج انقلابات آغاز شد این موج در این سرزمین ها با رشد روزافزون ملی گرایی آلمانی همراه شد بسیاری از فیلسوفان، اندیشمندان ، تاریخ دانان و جامعه شناسان آلمانی سخن از لزوم اتحاد سرزمین های آلمانی نژاد میکردند و جوانان پرشور ملی گرا نیز از این فکر حمایت میکردند ، در سال ۱۸۶۱ ویلهلم یکم به پادشاهی پروس رسید و یکی از مهم ترین طرفداران ملی گرایی آلمانی به نام اتوفون بیسمارک را صدر اعظم پروس نمود با برقراری نظام مشروطه بیشتر اقتدارات نیز در اختیار نخست وزیر قرار گرفت ویلهلم یکم اداره ارتش را نیز به بیسمارک واگذار کرد و بیسمارک عملا به قدرتمند ترین فرد پروس تبدیل شد ، او از همان ابتدا شرایط را برای اتحاد سرزمین های آلمانی آماده کرد و در چند جنگ کوچک پادشاهی های مکلنبورگ ، براونشویک و آنهالت را وادار کرد برتری پروس را بپذیرند و پادشاهی ساکسونی و شهر های آزاد هامبورگ و برمن نیز از طریق دیپلماتیک به زیر نفوذ پروس رفتند . سپس بیسمارک میان پروس و شاهزاده نشین های آلمانی که تصرف کرده بود اتحادی برقرار نمود و یک سرزمین واحد را در سال ۱۸۶۷ به وجود آورد به نام کنفدراسیون آلمان شمالی ، او در سال ۱۸۶۴ در جنگ با دانمارک موفق شد ایالت شلسویک را تصرف نماید سپس در سال۱۸۶۶ با اتریش وارد جنگ شد که پیروزی بزرگی را به همراه داشت و دست اتریش را از سرزمین ها و ایالت های آلمان جنوبی کوتاه کرد و این ایالت ها را تحت سیطره پروس درآورد ، سپس در این ایالت ها نیز با کنفدراسیون آلمان شمالی پیمان اتحاد بستند ، از طرف دیگر در فرانسه ناپلئون سوم که پسر برادر ناپلئون بناپارت(اول) بود ابتدا موفق شد به ریاست جمهوری برسد اما بعد با کمک ارتش نظام جمهوری را منحل و پادشاهی ایجاد نموده بود و سعی داشت در اروپا نفوذش را گسترش دهد سرانجام دو قدرت در سال ۱۸۷۱ در برابر هم قرار گرفتند ، پروس به ناپلئون سوم شکست سختی داد و ارتش پروس شهر پاریس را اشغال کردند ، بیسمارک در کاخ ورسای رسما اتحاد آلمان را اعلام کرد و کشور جدید را بنیان نهاد ، ویلهلم یکم پادشاه پروس نیز در کاخ ورسای به عنوان پادشاه آلمان با القاب امپراتور و قیصر تاج گذاری کرد پادشاهان ایالت های مختلف آلمانی که زیر سیطره پروس و در داخل آلمان متحد قرار داشتند نیز از استقلال درونی برخوردار ماندند و نوعی نظام فدرال در کشور باقی ماند، کشور فرانسه نیز پذیرفت، که منطقه آلزاس را به آلمان واگذار نماید و ارتش آلمان فرانسه را تخلیه کرد ، مردم فرانسه نیز در یک همه پرسی رای به بازگشت نظام جمهوری دادند و برای آخرین بار نظام جمهوری در فرانسه برقرار گشت و تا امروز باقی مانده است.

توسعه امپراتوریویرایش

آلمانی‌ها پس از به دست آوردن وحدت ملی، بی‌درنگ طرح های استعماری خود را برای رشد امپراتوری تازه تاسیس اجرایی کردند، رشد علمی، تاسیس دانشگاه‌های بزرگ و نیز وجود دانشمندان فراوان باعث شد فاصله علمی آلمان و دیگر استعمار گران به سرعت جبران شود و رشد تجارت و ایجاد کمپانی های استعماری مانند کمپانی آفریقای باختری آلمان و کمپانی آفریقای خاوری آلمان نیز ثروت فراوانی را در اختیار این امپراتوری گذاشت ، صنایع جدید به سرعت گسترش یافت و آلمان پس از بریتانیا و آمریکا سومین کشوری بود که خطوط راه آهن در کشورش ایجاد کرد این خطوط راه آهن به سرعت سراسر آلمان را به هم متصل نمود ، رشد کارخانجات صنعتی به سرعت طبقه کارگر را در آلمان گسترش داد و رشد علمی و اقتصادی سریع آلمان باعث گسترش شهرنشینی در این امپراتوری گشت و همه این عوامل باعث شد آلمان به سرعت بسیار بالا از صنعتی ترین کشور های جهان تبدیل شود در اوایل قرن بیستم آلمان پس از بریتانیا و آمریکا سوم قدرت اقتصادی جهان شده بود.

بیسمارک طرح های داخلی مهمی را به. اجرا درآورد که محبوبیت او را در میان مردم بسیار بالا برد او یک طرح بیمه تامین اجتماعی سراسری را اجرایی کرد که در نتیجه آن خدمات پزشکی برای مردم آلمان رایگان و تمامی بیمارستان ها مجانی شدند ، طرح مبارزه با بی سوادی نیز تحصیل رایگان برای تمام آلمانی ها از ابتدائی تا دانشگاه را فراهم آورد بیسمارک هم چنین قانون خدمت سربازی اجباری را در آلمان اجرا نمود که هم شامل پسران در قالب سرباز و هم شامل دختران در قالب خدمات اجتماعی می‌شد .

گسترش صنعتی سازی و شهرنشینی نیاز های جدیدی را برای امپراتوری به وجود آورد که لزوم به دست آوردن مستعمراتی را در مناطق دور دست مانند بریتانیا ، فرانسه ، روسیه ، اسپانیا و هلند که در قاره های مختلف سرزمین هایی را داشتند پدیدار ساخت برنامه استعماری آلمانی ها از سال ۱۸۷۱ آغاز شد که بیسمارک طرحی ها برای به دست آوردن سرزمین های جدید در قاره آمریکا عملی ساخت که البته به خاطر فشار های دولت آمریکا و استقلال بیشتر مناطق این قاره از استعمار گران قبلی ناکام ماند و آلمانی ها تنها چند جزیره کوچک در حوزه دریای کارائیب را به دست آوردند آلمانی ها از سال ۱۸۸۱ طرح استعمار آفریقا را آغاز کرده و ابتدا سرزمین توگو را به اشغال خود درآوردند سپس در سال ۱۸۸۴ سرزمین کامرون را نیز اشغال کردند در سال ۱۸۸۵ سرزمین تانزانیا ، بوروندی و روآندا در شرق آفریقا را تصرف و یک فرمانداری استعماری در آن سرزمین ها دایر نمودند ، در سال ۱۸۸۷ بخش شمالی جزیره گینه نو در شرق آسیا را اشغال کردند و جزیره گینه نو به سه قسمت تقسیم شد نیمه شرقی به هلند رسید شمال به آلمان و جنوب به بریتانیا رسید در سال ۱۸۸۸ آلمانی ها سرزمین نامیبیا در جنوب باختری آفریقا را تصرف کردند و به منابع عظیم طلا و الماس جنوب باختری آفریقا دست پیدا کردند همه چنین جزایر ساموآ در اقیانوس آرام جنوبی نیز در سال ۱۹۰۱ به تصرف آلمانی ها در آمد.

در چین نیز سیاست استعماری آلمان شبیه به سایر اروپاییان بود، از آن جهت که کشور چین سرزمینی بزرگ بود و هنوز حکومت مرکزی مستقلی داشت استعمار تمام آن سرزمین برای یک دولت اروپایی میسر نبود و تقسیم آن نیز هم به دلیل مقاومت دولت مرکزی و مردم این کشور پرجمعیت و هم به خاطر اختلافات میان قدرت های استعماری عملا ممکن نبود به همین دلیل اکثر دولت های استعماری سعی در کسی امتیازات هرچه بیشتر از این سرزمین و در دست گرفتن بنادر مهم تجاری این کشور نمودند ، بریتانیا بندر مهم هنگ کنگ را به مدت ۹۹ سال اجاره و عملا اشغال کرد پرتغالی ها همین عمل را با بندر ماکائو انجام نمودند ، فرانسوی ها در بندر گوانگ جو مستقر شدند ، ژاپنی ها شبه جزیره کره و جزیره تایوان را اشغال کردند و البته آلمانی ها امتیاز اداره سیاسی ، اقتصادی و نظامی بندر تیانجین و بندر چینگدائو را در سال ۱۸۹۸ به مدت ۹۹ سال به دست آوردند.

سقوط امپراتوریویرایش

در سال ۱۸۸۸ امپراتور ویلهلم یکم از دنیا رفت و چند ماه پس از او جانشین او فردریش سوم نیز در اثر بیماری در گذشت و تاج پادشاهی به فرزندش ویلهلم دوم رسید ، ویلهلم دوم بر خلاف پدر بزرگش به دنبال افزایش قدرت جایگاه امپراتور در آلمان بود و با حضور بیسمارک نیز مخالفت میکرد چرا که بیسمارک عملا قدرت بیشتری نسبت به امپراتور داشت بنابراین در سال ۱۸۹۰ بیسمارک را عزل کرد و بیسمارک نیز بر خلاف پیش بینی ارتش و روزنامه ها بدون مقاومت از قدرت کنار رفت و دوران صدر اعظمی بیست و پنج ساله اش به پایان رسید یکی از نویسندگان آلمانی این اتفاق را اخراج کردن ناخدا از کشتی نامگذاری کرد گرچه روزنامه ها و نیز پارلمان از این اقدام پادشاه انتقاد کردند اما این مخالفت ها تنها روابط پادشاه با روزنامه ها و خصوصا پارلمان را به تیرگی رسانید و نتیجه اش هم محدود شدن رسانه ها و کاهش قدرت و نفوذ سیاسی پارلمان بود ، بیسمارک نیز تا زمان مرگش در سال ۱۸۹۸ در ویلایش در لاونبرگ آلمان اقامت کرد و هر از گاهی در روزنامه ها از سیاست های امپراتور انتقاد می‌کرد.پس از بیسمارک تا پایان امپراتوری در سال ۱۹۱۸ هفت صدر اعظم توسط ویلهلم دوم انتخاب شدند اما هیچ کدام از آن ها نتوانستند مانند بیسمارک از خود لیاقت و توانایی نشان دهند .

از طرف دیگر در اوایل قرن بیستم رقابت های استعماری قدرت های استعمارگر را با بحران کمبود سرزمین مواجه کرد قدرت های استعماری نو ظهور مانند آلمان و ایتالیا که دیر تر از سایر استعمارگران وارد رقابت شده بودند خود را از بریتانیا ، فرانسه و روسیه عقب می دیدند گرچه آلمانی ها با تلاش زیاد توانستند سرزمین های زیادی را در آفریقا به دست بیاورند اما این سرزمین ها در برابر ثروت بیکران مستعمره نشین های بریتانیا و فرانسه بسیار اندک بود مجموع مستعمرات آلمان حتی با هند که یکی از مستعمرات بریتانیا و البته مهم ترین آن ها بود برابری نمی کرد رقابت میان اتریش و امپراتوری روسیه بر سر سیطره بر شبه جزیره بالکان نیز از بحران های مهم این سال ها بود از طرفی در سال های ابتدایی قرن بیستم تمام قدرت های اروپائی در حال تجهیز و تقویت نظامی خود بودند و عملا آماده جنگی بزرگ می‌شدند که خود نتیجه آن را پیش بینی نمی کردند بعد ها تاریخ دانان به این سال ها لقب سال های « صلح مسلح » را دادند این اوضاع باعث ایجاد یک اتحاد میان سه قدرت اروپائی یعنی امپراتوری آلمان ، امپراتوری اتریش و امپراتوری عثمانی به نام اتحاد مثلث گشت و در برابر آن نیز یک اتحاد میان سه دولت دیگر یعنی امپراتوری روسیه ، امپراتوری بریتانیا و فرانسه به نام اتفاق مثلث شکل گرفت .

سرانجام در سال ۱۹۱۴ با به قتل رسیدن ولیعهد اتریش در شهر بلگراد توسط یک جوان صرب امپراتور اتریش بهانه کافی برای حمله به صربستان را پیدا کرد و از آن جا که صربستان تحت نفوذ روسیه قرار داشت فورا امپراتوری روسیه در واکنش به حمله اتریش به صربستان به آن کشور اعلام جنگ داد و بعد از آن آلمان که متحد اتریش بود به امپراتوری روسیه اعلام جنگ کرد و بریتانیا و فرانسه نیز در حمایت از امپراتوری روسیه وارد جنگ شدند و طولی نکشید که ایتالیا هم در حمایت از آلمان به فرانسه و متحدانش اعلام جنگ کرد ، بلغارستان که با صربستان مشکل داشت هم وارد جنگ به نفع آلمان شد و امپراتوری عثمانی نیز که عضو اتحاد مثلث بود به نفع آلمان وارد جنگ شد ، ایالات متحده آمریکا در حمایت از متفقین ابتدا کوشید از راه دیپلماسی صلح برقرار نماید و وقتی آتش جنگ را شعله ور تر از آن دید که بشود بدون جنگ آن را خاموش کرد به نفع متفقین وارد جنگ شد ، ژاپن نیز به عنوان یک قدرت نو ظهور و متحد آمریکا در آن سال ها به متفقین پیوست برخی کشور های دیگر اروپایی نیز مانند اسپانیا و سوئد هم چون ایران در خاورمیانه اعلام بیطرفی کردند .

در سال ۱۹۱۷ ایتالیا که با اتریشی ها اختلافات مرزی داشت از جنگ در جبهه متحدین خارج به نفع متفقین وارد جنگ شد ، در اواخر سال ۱۹۱۷ نیز در روسیه انقلاب ضد سلطنتی به پیروزی رسید و حکومت بلشویکی ایجاد شد و روسیه به اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی تغییر نام داد و با این نام از جنگ کاملا خارج شد سرانجام در سال ۱۹۱۸ با اشغال برلین و فروپاشی امپراتوری های عثمانی و اتریش جنگ جهانی اول با پیروزی متفقین به پایان رسید در همین زمان فشار سنگین مالی ناشی از جنگ و نیز قطع شدن خدمات اجتماعی که بیسمارک آن ها را ایجاد کرده بود و از همه بدتر شکست در جنگ و از دست دادن همه مستعمرات و پذیرش غنیمت های کمر شکن از جانب آلمان مردم این کشور را به مرز انقلاب رساند ، موج انقلاب سراسر آلمان را در طول چند روز گرفت و ویلهلم دوم به هلند گریخت و انقلاب نوامبر ۱۹۱۸ در آلمان به پیروزی رسید که باعث تشکیل یک حکومت جمهوری به نام جمهوری وایمار در آلمان شد. به این ترتیب امپراتوری آلمان با عنوان رایش دوم به پایان رسید.

منابعویرایش

  1. Harper's magazine, Volume 63. Pp. 593.
  • Aronson, Theo. The Kaisers. London: Cassell, 1971.
  • Blackbourn, David and Eley, Geoff. The Peculiarities Of German History: Bourgeois Society and Politics In Nineteenth-Century Germany. New York: Oxford University Press, 1984 ISBN 0-19-873058-6.
  • Craig, Gordon. Germany: 1866-1945, Oxford: Clarendon Press, 1978 ISBN 0-19-822113-4.